13. september: søndagstur i Løndalen

Veslejenta var innom meg på torsdagen slik at hundane fekk leike i hagen. Det var ein nydeleg ettermiddag, og vi kunne sitje på verandaen og slappe av. I dag avtala vi å møtast ved setrevegen på Folkestad, og så gjekk vi saman til Løndalen og attende. Ved fotballbana stoppa vi og sleppte hundane lause så dei fekk springe av seg litt energi. Dei er framleis gode vener, men dei har fire svært ulike personlegdomar. Vi pratar mykje hund når vi er saman, men vi har òg mykje anna på saklista. Torsdag skal vi til dømes på kommunestyremøte.

11. september: roadtrip til Stryn

Eg hadde min andre fri-fredag denne hausten, og då passa det godt å fare på tur med mamma. Ho sa det var det same kvar vi for, men så nemnde ho Stryn. Eg begynte å køyre, og då vi kom til Grodås, fann vi ut at vi skulle innom klesbutikken. Vi fann oss noko begge to, og det er no alltid kjekt.

På veg til Stryn køyrde vi innom Sør-Markane, men der var ingen kjende å sjå. I sjølve Stryn vasa vi rundt og såg litt i butikkar, og så enda vi opp på same café som sist, der vi bestilte kyllingkebab. Etter maten var vi eigentleg så mette at vi ikkje gadd meir, men eg køyrde over Krøvelseidet då vi kom til Volda att. Vi er glade i bilturar, og spesielt når ein ikkje greier å gå så langt er det kjekt å kome seg ut og sjå noko anna.

Genser nummer 90: Setesdalsgenser med raglanfelling til Bladfyken

Denne genseren er litt historisk, då strikketøyet vart med til Madeira i sommar og vart ståande att i Lisboa og på Gardermoen før det kom heim. Eg kan røpe at det ikkje vart strikka ei maske på Madeira, men eg hadde med spøt for sikkerheits skuld. Strikketøyet vart òg med til Solund, så det er ein bereist genser. Det er andre genser eg strikkar etter dette mønsteret, og no begynner eg å synast det er kjekt og "logisk". Det står att å sjå om eigaren vert nøgd - det er ei 60-årsgåve på førehand.

5. september: tur til Mosetra og Langedalen

Eg har gått fleire gonger til Vallasetra i mine unge år, då dette var den mest nærliggande setra for ein fotgjengar frå Vallabøen. Denne dagen køyrde vi opp til Mosetra (som ligg tvers over elva frå Vallasetra), og så gjekk vi innover dalen til vi ikkje gadd meir, og då gjekk vi over elva og gjekk på Valla-sida ned att til setrane. Fremst i dalen ser ein fantastiske fjellformasjonar, som er baksida av fjella i Molladalen. Det var uverkeleg vakkert med litt haustfargar og mildt vêr. MEN så begynte det å høljeregne, og stien vart frykteleg sleip. Eg datt og slo hovudet/armen/hofta/kneet på venstre side, og gjennomvåt og forslått kom eg attende til bilen. Då ville eg berre heim.

Eg kom frå fallet utan andre mein enn eit stort blått og gult område på eine hofta.

21. august: Første fri-fredag dette skuleåret

Eg tok meg ein tur til tettbygde strok for å utføre nokre ærend og besøke mamma. Det regna utan stans, og vi laga oss eit ærend til ein butikk i Volda berre for å kome oss litt ut. Mamma og pappa brukte ofte å gå på kinarestaurant i Volda, så det er ein fin tradisjon å halde i hevd. Vi var der før klokka 17, så vi kunne få lunsjmeny. Det vil seie at ein får ein litt mindre porsjon for mykje lavare pris, og eg kan love at det var nok mat. Vi hadde drukke kaffi med noko attåt før vi for, så vi droppa dessert. Ein fin måte å tilbringe dagen på utan å bli klissvåte! 

Rundtur til Oppstryn, Geiranger og Hornindal

 Laurdag 29. august vart ein mild dag med ein del skyer. Det var siste helga med afternoon tea på Gamlebutikken på Hjelle, derfor køyrde vi til Oppstryn. Eg ville lufte hundane før vi gjekk på café, og brått var vi langt oppe i Erdalen, der vi fann eit nytt turmål. Det gjekk fin, grusa sti i retning ei seter vi ville gå til, men då vi var nesten oppe høyrde vi eit fælsleg brøl som

 var ei blanding av smerteskrik og mordlyst. Det var ei bjølleku som kom mot oss, og bak henne komm det fleire av same kaliber. Vi gjorde kort prosess og snudde nedover stien att, med kyrne like bak. Dei tok oss att då vi var nede ved bilen og sette hundane i bur, og då fekk vi òg snakke med nokre bønder som kom bak kuflokken. Dei skulle jage kyrne attende til garden sin, men kunne òg fortelje at det var fleire kyr på setra som ikkje var henta. Dermed gav vi oss på heile turgåinga og for på café (etter å ha følgt etter kuflokken nedover dalen). Denne gongen var det ikkje fullt så mange gjestar, så vi fekk ein flott plass på terrassen. Vi valde kaffi i staden for te og ein annan sort smørbrød, men elles var måltidet som sist - og like lekkert. 

Etter maten tenkte vi oss ein biltur til Strynefjellet, og så begynte vi å snakke om å køyre ned til Geiranger for å lade batteri. På vegen dit såg vi ei avkøyrsle til Dalsnibba. Der har eg aldri vore, men eg hadde veldig lyst, trass høgdeskrekk. Fjellet er 1500 meter høgt, og det var flott utsikt og nydeleg temperatur i høgda. 

Då vi skulle køyre ned til Geiranger, var det brått frykteleg tjukk skodde, så turen var ikkje noko særleg. Eg foreslo at vi kunne sjekke om det var lenge til neste ferje, og det vart berre ti minutts ventetid. Dermed enda vi opp på fjordcruise mellom Geiranger og Hellesylt. Denne turen har eg tatt fleire gonger, men det var lenge sidan Bladfyken hadde vore der. 

På vegen vidare stoppa vi ved Honndøla bru og gjekk tur med hundane, før vi køyrde ned til Grodås for endeleg å lade bilen. Vi måtte dessutan handle litt mat, og heldigvis var det tjue minutt att før butikken stengde.

Dagsturen vår vart altså litt av ein rundtur, og vi var på tur i nesten 12 timar. Men så vart det også ein kjekk og interessant dag med mange nye inntrykk!

Rovde: Myrkevatnet

Søndag 23. august var det eigentleg meldt fint vêr. Vi køyrde til Rovde og framover Årsetdalen, der vi parkerte og gjekk vidare opp til enden av dalen. Der gjekk vi ei rås opp til høgre i retning Myrkevatnet. Derifrå er det mogleg å gå fleire spektakulære fjellturar, men vi gjekk berre opp på ein liten ås og skulle sjå på utsikta over dei flotte fjella i dalen. brått seig det innover ei grauttjukk skodde, så det vart lite utsikt og litt skummelt å gå ned att utan å sjå. 

Teppe til Bjarne

Eg hadde delvis ansvar for at Bjarne plumpa uti ei elv medan eg passa han, og kjensla av den skjelvande kvelpen vart så fæl at eg bestemte meg for å strikke eit varmt teppe til han av noko mjukt restegarn eg hadde liggande. 

Siste feriedag: spontantur til Grotli og Hjelle

Hundedagane mine vart færre enn forventa då Svigerson henta sine hundar tysdag kveld. Det vart stille i huset då dei for, og det var heilt i orden! Onsdag hadde eg sendt bod på Minstemann for å få hjelp med hundepass medan eg var til tannlege, og det enda med at han fekk klipt plenar og høgtrykksspylt veranda og svaberg før han reiste att fredag. Bladfyken var her og saga ned tre m.m., og sjølv var eg som sagt til tannlege og til frisør, og så laga eg vel middag. Elles var det ikkje mykje eg bidrog med. 

I dag er det siste feriedagen, og eg kjende i går at eg måtte finne på noko kjekt siste dagen. Vêret har vore ekstremt stusseleg siste tida, og eg kjende brakkesykja kome snikande. Derfor foreslo eg for Bladfyken at vi skulle ta oss ein biltur. vi tok med hundane i tilfelle vi fekk lyst til å gå tur, men det pøsregna heile vegen til Oppstryn, for å seie det slik. Då fann vi på at vi skulle sjå om det var finare på Strynefjellet, og sette derfor av garde til Grotli. Der var det litt lettare vêr, men heller ikkje der kom ein heilt unna regnet.

Attende i Oppstryn stakk vi innom Gamlebutikken på Hjelle, der dei er kjende for sin "Afternoon Tea". Ein får velje mellom to sortar smørbrød og to sortar kake, og i tillegg fekk ein ein scone med krem og jordbærsyltetøy. Ein får òg velje mellom kaffi og te. Bladfyken heldt av bord medan eg bestilte, og då vart det rekesmørbrød og ostekake, og så valde eg te - sidan det var Afternoon tea. Måltidet var større enn forventa, og alt smakte nydeleg. Det vart servert på gamalt porselen, og i butikken sel dei diverse porselen òg. Eg kjøpte meg eit krus til minne om dagen. Dei sel også brukte bøker, og Bladfyken kjøpte seg ei visebok. Gamlebutikken må berre opplevast, og vi skal garantert attende dit. Der er ikkje ope anna enn i helgane ut august, men det er vel verd eit besøk. 

Genser nummer 89: "Tusseladd" i Sol og Tinde

Sidan regnet ausar ned ute, får ein finne på noko inne. I dag festa eg trådar på ein genser eg har hatt liggande ferdig strikka sidan før ferien. Det er eit visst tiltak med slikt arbeid når ein ikkje har planar om å ha på genseren i nær framtid, men det kan godt hende strikkasesongen begynner tidleg i år. 

Eg har strikka genseren i grønt tidlegare, og då løyvde eg burgunder garn (Sol) som eg brukte i denne saman med kvitt (Sol) og botnfargen turkis (Tinde)

11. hundedag: Lisjedalen

 

I dag gjorde vi eit forsøk på å gå rundt vatnet i Lisjedalen, men vi måtte gi opp. Det hadde kanskje gått bra utan hundane, men elvane er svært store for tida, så det kan hende vi hadde greidd det på ei anna årstid eller etter ein tørkeperiode. Det var uansett hyggeleg å gå tur, både for to- og firbeinte.

Bok 22 2026: "De som ser etter tegn" av Britt Karin Larsen

Då eg for ei tid sidan las om historia til di reisande, vart tatertrilogien til Britt Karin Latsen nemnd som bøker som gir gode skildringar av korleis taterlivet utarta seg. I den første boka er handlinga lagd til tidleg 1900-tal, og taterane reiser rundt med hest og kjerre. Ein får lære om kulturen deira og korleis \samhandlinga med bygdefolk utarta seg, i tillegg til trugsmål om fråtaking av born. Kvardagsdrama og romantikk er her òg ein del av. Ei lettlesen og lærerik bok!

Genser nummer 88: "Månebedotten" i Sportsull

I dag tok eg meg på tak og festa trådane i denne genseren, som har lege ferdig strikka i vekesvis. Mønsteret var veldig enkelt og kjekt å strikke, men garnet var ikkje så mjukt at det gjorde noko, og fasongen vart litt ujamn med dei ulike mønsterbordene. Dette kan rette seg etter vask. Av og til kan det vere kjekt å ha ein einsfarga genser i ein nøytral farge, og eg valde lysegrå. Strikkepakken var på tilbod til halv pris, så eg har sjølvsagt garn til ein til.

8. hundedag: Postvegen ved Bjørkedal

 Bladfyken kom og gjekk tur saman med hundane og meg på den gamle postvegen mellom Bjørkedal og Harpefossen. Vi gjekk frå Langedalsbrua til skiltet ved Brekka - ein tur vi har gått fleire gonger før, men ikkje på lenge. Det var ikkje ei ku i sikte, berre kuruker, og vi møtte heller ikkje folk, så det var heilt perfekt. Berre to bilar passerte, og det gjekk greit. Det er eit vakkert terreng å gå på grusveg i, og det var nokolunde opplett medan vi var der. favorittstrekninga er langs vatnet i Vasslida.

6. hundedag: Lisjedalen

Denne dagen ville eg gå i fred, og då passa det godt å gå i Lisjedalen, der det verken var folk eller beitedyr. Eg gjekk først på eine sida av vatnet, og deretter gjekk eg på den andre. Det står att eit myrlendt område der stien ikkje viser, og det burde eg ha funne ut av, og eventuelt merka stien der. Bjarne gjekk rett i burdet då han kom heim - det er sikkert slitsamt å gå i djup lyng med dei korte beina hans.

5. hundedag: Folkestadsetra

Måndagen regna det utan stans, så då vart det ikkje nokon tur. Hundane, og då spesielt vesle Bjarne, e ikkje så begeistra for regn og kulde. Det vart leik i hagen i staden.

Tysdag, derimot, var det nokså lettskya og for det meste opphaldsvêr, eller "finevêr", som vi kallar det denne sommaren. Eg var aleine, sidan Bladfyken var ferdig med ferien sin, og eg pakka hundar og band inn i bilen og køyrde mot Folkestad. Eg var usikker på kvar eg skulle gå, men enda opp med å parkere ved bommen og gå opp på setra. Planen var å gå rundt vatnet, men det vart til at vi gjekk til enden av vatnet og snudde ved grinda. Der låg det ein flokk kyr og venta på oss, og det orka eg ikkje. Vi hadde allereie gått forbi to kuflokkar, nokre sauer og fleire turistar, og det var slitsamt med fire nysgjerrige (og delvis bråkete) hundar. Eg trur eg skal vente til kyrne er borte frå setra før eg går der att, i alle fall viss eg har alle hundane med.

3. hundedag: Naustdalskamben

Etter søking på nett fann vi ut at vi skulle gå på Naustdalskamben i dag. Dagsturhytta der var vist på 71 grader nord, og eg tenkjer at dagsturhytter vil ligge i enden av ein godt merka sti og vere ein fin stad å nyte utsikta uansett vêr. 

Turten starta ved eit industriområde i nærleiken av Remmedalen/Hjelmelandsdalen ein stad, og den var verkeleg godt merka. Vi gjekk på sti, grusveg og traktorveg før vi kom til sti att. Den gjekk bratt og var til tider sleip og glatt, men vi kom oss opp, trass fire hundar og ein udugeleg arm. Dei einaste store problema vi opplevde, var då vi møtte hundar, noko som skjedde to gonger. Eg trua med å melde heile kvartetten på "Fra Bølle til Bestevenn". Det vafrt for langt å gå for vesle Bjarne, så han måtte sitje i sekken over halve turen. Han var likevel temmeleg sliten då vi kom attende til bilen.

Fordelen med å gå såpass lange turar, er at ein får ein fredeleg kveld.

2. hundedag: Lisjebøvatnet

Denne dagen var det kald vind og litt regn. Bladfyken og eg tok med hundane til Litlebøvatnet i Dalsbygda, og der gjekk vi utover ein traktorveg. Utsikta var fin og vi kunne godt ha gått lengre, men vêret var ufyseleg.

Hundedagar (dag 1 av 16): Geildalen

 

Sidan Veslejenta passa hundane mine medan eg var på Madeira og i Solund, er det berre rett og rimeleg at eg passar hennar to når ho reiser vekk i to veker. Offisielt starta hundedagane i går, men her begynte dei i dag tidleg. Eg brukte litt tid på å finne ut av korleis eg skal gjere ting, men så kom vi oss ut på tur. Eg køyrde til skogsvegen på Bjørneset, der eg tenkte vi ikkje kom til å møte så mange. Vi møtte ingen, og det var eigentleg greitt. Eg hadde to av hundane festa til belte rundt midja, og i tillegg ein i kvar hand. Det gjekk veldig greitt, og vi gjekk oss ein relativt lang tur med ein avstikkar inn i skogen. Det skal litt til før dei finn roa, men akkurat no har vi det fredeleg. Det kan hende eg må tilbringe natta i godstolen, men det har eg gjort før.

Bok 21 2026: "Giæver og Iunker" av Erlend Loe

 Eg høyrde nyleg Erlend Loe snakke på dei nynorske festspela saman med Tore Renberg, og dei to er begge blant mine favorittforfattarar. Eg plar seie at eg har kalla opp sonen min etter Erlend Loe, noko som kanskje ikkje er heilt sant, men kanskje delvis. 

På veg heim frå Solund er der ei vegstrekning som akkurat var lang nok til å høyre ei lita bok på bilturen, og då valde vi denne boka, lese av forfattaren sjølv - noko som er halve opplevinga. Som vanleg skriv Loe morosamt med eit underliggande alvor, og det er den viktigaste grunnen til at eg likar bøkene hans så godt. Den dødssjuke hovudpersonen fortel sonen sin om familiehistorie, og mesteparten av historia handlar om hatet mot nabofamilien. Dette høyrest ikkje morosamt ut, kan hende, men i Erlend Loe sitt univers blir det tragiske ispedd morosame vendingar og sprø innfall, så heilskapen blir ei artig og tankevekkjande leseoppleving. 

Bok 20 2026: "Død og oppstandelse" av Bjørn Vatne

 

Dette er ei litt merkeleg bok. Kona til hovudpersonen er død, men brått tek ho til å sende han tekstmeldingar. Ho har blitt med i eit forskingsprosjekt der ein skal ta vare på hjernen og halde liv i henne på den måten. Boka er lagd til 2029, og den kom ut i 2020, så det er ein slags framtidvisjon der ein problematiserer grensene for vitskap - litt som Frankenstein. Det merkelegaste med boka er kanskje slutten, som eg ikkje vart heilt klok på. 

Bok 19 2026: "Arkitekten i Paris" av Charles Belfoure

 Tittelen seier noko om hovudpersonen i romanen, og omslagsbiletet viser at det er tale om jødar under andre vedskrig. Forfattaren er sjølv arkitekt, og han ønskte å skrive ein roman der ein arkitekt hadde ei viktig rolle. I denne boka teiknar hovudpersonen moglege gøymestader i hus, slik at jødar skal kunne gøyme seg der under razzia. Det går ikkje alltid bra, og noko av spenninga ligg i at fleire av bipersonane har tvilsame motiv. Boka er spennande, sjølv om eg likar best dokumentarstoff om andre verdskrig.

Bok 18 2026: "Lilly og jeg" av Steven Rowley

Når ein har ein 12 år gamal hund, er det kanskje ikkje så lurt å lese ei bok om ein mann og hans 12 år gamle, dødssjuke hund. Likevel hadde eg glede av å lese denne romanen , som skildrar eit vennskapsforhold mellom ein mann og hans snakkande hund. Dei likar å sjå film, ete pizza og samtale om mangt og mykje, og det ligg sjølvsagt ein undertone av einsemd i det heile. 

Bok 17 2026: "Lorden" av Tore Renberg

 Renberg er ein av mine absolutte favorittar blant norske forfattarar, og etter å ha høyrt han snakke på dei nynorske festspela, fann eg denne boka, som eg enno ikkje hadde lese. Den er både gripande og tankevekkjande, og dei tre bøkene i nynorsktrilogien til Renberg har noko vemodig ved seg som er vanskeleg å definere. Hovudpersonen i denne boka er ein eg-person som ein kan sjå oppfører seg på ein måte som støyter andre frå seg. Han manglar sjølvinnsikt, men vi les det mellom linjene, nesten som i Ellingbøkene til Ambjørnsen, berre utan humor. 

Storytel: Lorden er ein oppslukande og urovekkjande roman, mørkt lysande og full av vrimlande menneskeliv. Saman med Tollak til Ingeborg og Du er så lys dannar den ein trilogi av psykologiske mysterieromanar om utsette og desperate menn.

Jon Magne Moi er pensjonert lærar og entusiastisk formann historielaget i bygda. Ein dag finn Jon Magne ei ung jente i snøen. Det er den lokale barnestjerna som ligg der, forslått og medvitslaus. Jon Magne er overtydd om at han veit kva som har skjedd, og no skal han konfrontere den skuldige.

Kven i bygda står bak ugjerninga? Og kva er det denne mørke hendinga vekkjer i Jon Magne?

Bok 16 2026: "Et uønsket folk" av Carl Emil Vogt, Jan Alexander Svoboda Brustad, Lars Lien, Maria Schwaller Rosvoll og Maria Rosvoll

Sidan eg hadde lese ei bok om dei reisande, fekk eg lyst til å lese om romfolk òg. Denne boka er svært interessant og godt skrive, med vekt på historiske periodar som til døme andre verdskrig. Manglande vilje i fleire land til å gi romfolk statsborgarskap førte mange romfolk til nazistiske konsentrasjonsleirar, og fleire miste livet der. Eg er langt over middels interessert i andre verdskrig, så dette syntest eg var ekstra interessant. 

Bok 15 2026: "Taterne: livskampen og eventyret" av Thor Gotaas

Denne boka fortel om den historiske posisjonen dei reisande har hatt i norsk kultur. Det er mykje tankevekkjande og interessant informasjon, men boka er i overkant positiv til taterkulturen innimellom. I omtalen av boka på Storytel står det at boka skal vere eit bidrag til å gi taterane meir stoltheit, så den gir seg ikkje ut for å vere heilt balansert heller. 

Solund 13. - 20. juli

I år vart det tur til Hjønnevåg att. I fjor var eg ikkje i Solund, og året før budde vi på Hardbakke, sidan Minstemann skulle spele på Solundfest. For femte gong leigde vi rorbu, og denne gongen var det Bladfyken, Eldstejenta, Storegut og Minstemann som var med. Ungane var der berre frå måndag til torsdag, og då brukte vi ein del tid til båtliv og fiske, i tillegg til ein tur til Hardbakke for å spele frisbeegolf (diskgolf). Ja, det var den yngre garde som gjorde det, medan Bladfyken og eg gjekk tur til Sognsjøhytta like ved. 

Etter at ungane reiste vart det ikkje meir sjøliv på oss, men vi gjekk turar i staden. Torsdag gjekk vi Nordsjøløypa frå Hjønnevåg til Husøy kyrkje i Straumen, og då gjekk vi vegen heim. Fredag køyrde vi rundt og såg gamle trakter, i tillegg til å handle og helse på slekta på Nåra. Laurdag gjekk vi tur til plantefeltet ved Hjønnevåg, og søndag gjekk vi på Sperefjellet Sør. Eg likar svært godt å gå tur i terrenget, og berget var knusktørt. Det kom ikkje ein regndrope heile veka, men det var isande kald nordavind mykje av tida.

Søndag ettermiddag inviterte onkel og tante oss på middag på Havkroa, ti meter frå rorbua. Der fekk vi nydeleg sosakjøt og karamellpudding, og dermed vart det ein sløv kveld med fotball og pakking.

Vi hadde ei fin ferieveke, og neste gong vi reiser til Solund er brua i Steinsund ferdig, slik at vi kan bevege oss fritt mellom indre og ytre. Det blir kjekt, og eg ser allereie fram til det!