Arme meg

25. februar ramla eg og fekk vondt i armen. Eg hadde vore på eit langt formannskapsmøte etter ein halv dag på jobb dagen før, og eg hadde hovudverk då eg la meg tysdag kveld. Onsdag morgon stod eg opp som normalt, men ute i gangen vart eg svimmel og svimte av. Då eg kom til meg sjølv, låg eg med den venstre handa framfor andletet og hadde vondt i skuldra. Eg testa ut at eg hadde gripetak og kunne bøye albogen, men eg greidde ikkje å løfte armen høgare enn i midjehøgde. Eg tenkte eg hadde slått meg og at alt ville bli bra att, og eg for på jobb som vanleg. 

Etter kvart som dagane gjekk vart det stadig vanskelegare å køyre bil, eg verkte om natta og fekk problem med nattesøvnen. Etter 16 dagar for eg til lege for kanskje å få ei kortisonsprøyte, men ho sende meg på røntgen. Det viste ingenting på bileta, men etter noko undersøking meinte legen at det truleg var ein skadd muskel i skuldra, og at den truleg må opererast. Eg skulle bli innkalla til MR-undersøking etter 1-3 dagar, og eg vart sjukmeld i to veker. 

Dette hende på ein fredag, og måndagen etter fekk eg innkalling til MR 12 dagar etter, laurdag 28. mars. Palmelaurdag. Inntil det skulle eg unngå å belaste skuldra.

No har eg vore sjukmeld ei veke. Det er ein del å gjere med fjernplanlegging av undervisning, og eg får litt flashback til Covid-nedstenginga. Elles har Bladfyken vore her og halde meg med selskap, og han handla eit par nett med mat til meg etter at eg ein dag berre hadde ete makaroni med ketchup. I går, fredag, køyrde han meg til Ørsta, der vi besøkte mamma. Broren min var der på besøk, og systra mi med mann og barnebarn dukka også opp. Vi hadde kjøpt med oss pizza, så ingen måtte stå på kjøkenet og styre denne dagen.

Eg vart sliten etter besøket, og eg blir generelt sliten av ingenting. Smertene er minimale dersom eg sit i ro, men eg kan no ikkje sitje her til evig tid. I dag har eg prøvd å brette litt klesvask, og så har eg prøvd å strikke litt, for å sjå om det går bra. Elles blir det veldig mykje tv. Armen går framleis berre opp i midjehøgde, men det er heldigvis venstre arm, så eg greier i utgangspunktet mykje. Eg hadde sikkert greidd å vere på jobb også, men problemet er å kle på seg, køyre bil og sove om natta. 

Det er mange år sidan sist eg var sjukmeld, men eg er ein utruleg lite tolmodig pasient. Tre timar på røntgenavdelinga heldt på å ta knekken på meg aldeles, og å vente ei heil veke til på den MR-undersøkinga verkar totalt meiningslaust. Eg plar seie at eg aldri kjedar meg, og det gjer eg ikkje no heller, men eg begynner å føle at tilveret er noko einsformig.

Bok 6 2026: "Gjestene" av Agnes Ravatn

 
Karin og Kai får låne ei luksuriøs hytte ved sjøen av ei kvinne som Karin har eit traumatisk forhold til. Kvinna fekk henne som ung til å føle seg mislukka, og no slit Karin med mindreverdskjensle når ho opplever den luksusen kvinna eig. Då ho møter hyttenaboar, som viser seg å vere yndlingsforfattaren hennar med ektemann, får ho eit innfall om å gi seg ut for å vere eigarar av hytta dei låner. Kai er med på notane, og dsnart har dei vikla seg inn i eit samansurium av løgner. Boka er morosam med eit lag av alvor, og det heile dreiar seg om å føle seg mindreverdig og å leve eit fasadeliv. 

Bok 5 2026: "Samtale ventar" av Marit Eikemo

 Elisabeth har vore journalist, men er no på attføring. Gjennom NAV vert ho send til ei lita bygd for å intervjue menneske der, slik at opptaka kan brukast til å kartleggje dialekten på staden. Som utanforståande kjem ho inn i liva til ulike menneske i lokalsamfunnet, og tida hennar der vert alt anna enn problemfri. Ho har dessutan ein del problem knytte til sosiale medium. Boka er frå 2011, då Facebook var meir i bruk og på ein annan måte enn no, og det var artig å tenkje attende på den tida. Samtidig er boka både morosam og trist, og både realistisk og melodramatisk. Eg likte den svært godt!

Bok 4 2026: "Drøm om de levende" av Gaute Heivoll

Denne romanen har forfattaren skrive om sin eigen far, og han skildrar oppveksten og ungdomsåra hans på ein utruleg varm måte. Den unge guten opplever sorg og vonbrot, og trass i mange fine og gode opplevingar vert det negative sitjande fast i han. Heivoll har ein fin måte å skildre karakterar slik at ein føler ein forstår dei, uansett kva dei opplever, tenkjer og føler.

Bok 3 2026: "Forklaringen" av Gaute Heivoll

Eit lik av ei ung jente vert funne i ravnedalen, ein park like utanfor Kristiansand sentrum. Ein ung mann som vert kalla åndssvak og som har ei forhistorie med politiet, vert snart hovudmistenkt. Denne boka er ein slags kriminalroman, og den er svært godt skrive. Forklaringa er ikkje så enkel som ein trur.

Vinterferien 2026

Denne ferien vart litt annleis enn vanleg, sidan ingen born kom heim og Veslejenta reiste til Tenerife. Eg hadde ingen store planar for ferien, anna enn å slappe av, gå turar og prøve å lade batteria. Sidan Bladfyken har kjøpt seg ny bil, vart det kjekt å køyre ut på tur, og ein av dagane henta han mamma og tok oss med til Eid på besøke til tanta mi der. Elles har vi gått tur i Mjeltvika, ved og på det djupfrosne Hovdevatnet, i Løndalen, frå Melheim nesten til Navelsaker og i Mulevika i Herøy. Eg har ikkje opna ei skulebok på over ei veke, men i dag (søndag) har eg jobba meg frampå med planlegging av komande veke. Det blir hardt å begynne på jobb att, for no kjem ein travel periode med prøver og eksamensførebuing. Heldigvis er det berre fem veker før det så er ferie att.

Gjengen samla

Førre helg passa eg "barnebarnet" Albert, og gjengen fekk herje på heile helga. Det var nydeleg vintervêr, og laurdag fekk vi gå tur i strålande sol.

Bok 2 2026: "Pesten" av Albert Camus

 

Somme forfattarar tenkjer ein at ein skal lese, men så vert det gløymt. Eg har ein gong tenkt at eg skulle lese alle nobelprisvinnarar i litteratur, men så har eg gløymt prosjektet og heller lese noko anna. No plukka eg endeleg opp ei bok av Albert Camus, som fekk nobelprisen i litteratur i 1957. Denne boka fekk fornya aktualitet i 2020, og eg hugsar at eg las om pest og epidemi eg òg, men ikkje denne. Kort fortalt handlar boka om eit pestutbrot i ein by, og ein får innsyn i tankar, kjensler og gjerningar som dette fører med seg.Boka skal vere ein allegori på spreiinga av nazismen i Europa (den kom ut i 1947). Romanen er (sjølvsagt) svært godt skrive, og den var nydeleg innlese av ein sørlending, noko eg synest passa svært godt

Januar så langt

Det nye året starta med sprengretting og sprengkulde. Eg hadde ikkje fått ferdig alle bunkane før jul, så det vart hard jobbing etter at gjestane reiste. Kulden førte til ein del bekymring for glatte vegar og mogleg frost i rør, men eg hadde heldigvis mykje strøsand att frå i fjor og nokre triks i bakhand for å hindre frosne rør. Bilen min var på verkstad i to veker fordi dei venta på ein del, så nyåret starta også med ei saftig rekning, men også med ein bil som fungerer. 

Då eg hadde retta ferdig, gjekk Bladfyken og eg ein lang tur i Remmedalen utanfor Eid, og det var så kaldt at vi sleit med både pust, tær og hud. Det var truleg kaldare der enn på sjølve Eid, og der var det kaldare enn heime. Noko feilval av turmål, altså. 

Attende på jobb var det kjekt å møte att elevar og begynne på nye tema, men knallhardt å skulle snu døgnet att. Det tok nokre dagar før politikken starta opp att, men no er også den attende til ein slags normal. Ein fest i nabolaget liva litt opp i tralten - det er ikkje mykje eg har sett av naboane siste tida, og i sprengkulden held ein seg mest inne. Men så vart det mildare, isen begynte å smelte og ein såg langt lysare på livet.

Sist fredag hadde eg frifredag, så då tok eg meg ein tur til Ørsta. Mamma og eg hadde kaffislabberas først, deretter tok vi oss ein tur på ALTI, der eg kjøpte meg nokre nye handdukar på sal (ingen storhandel, altså). Det var lenge sidan eg hadde vore på anna enn matbutikk, så det var kjekt å sjå seg litt rundt. Deretter gjekk vi på café, så slapp vi å lage oss middag.

I går, laurdag, gjekk Bladfyken og eg tur att. Denne gongen køyrde vi litt opp i høgda ved eit ridesenter utanfor Eid, for sola skein oppe i høgda. Etter nokre svingar hit og dit enda vi opp ved vegen til Harpefosssen, der vi gjekk ein lang tur i sola. Som bonus fekk vi sjå ein nydeleg solnedgang som eg ikkje foreviga, og deretter vart vegen attende til bilen svært glatt. Charlie hund har halta litt i det siste, men han vart slett ikkje verre av å gå tur, og det var no veldig bra.

I dag har eg ein typisk søndag med husarbeid, sløving, eigenpleie og skulearbeid. Eg er nokolunde i rute med det meste, bortsett frå husarbeidet. Dess meir eg strikkar, dess meir rot og støv blir det, så eg må ta meg litt saman og rydde i strikkesakene mine. Det er no fire veker sidan sola snudde, her er nokre få plussgrader og eg ser lyst på livet.

Genser nummer 86: "Riddari" i léttlopi

Etter at Bladfyken vart sjuk og fekk medisin, har han blitt mykje kaldare. Han har blitt ivrig turgåar medan han er sjukmeld, og med den sprengkulden vi har hatt treng han gode klede. Eg såg bilete av ein ny Riddarivariant som eg syntest var utruleg fin, og det var han samd i. Då eg hadde strikka den ferdig, såg den litt liten ut, men heldigvis passa den perfekt. Viss han går ned enda meir i vekt, blir den litt romslegare, men han forsikra meg om at han kunne bevege seg fritt i den, og det er avgjerande. Fargane er nydelege, med kvitt, koksgrått, oransje og raudt, og eg hadde gløymt kor kjekt dette mønsteret er å strikke. Eg har ein del restar av léttlopigarn, så det kan godt hende eg strikkar fleire. For sju år sidan strikka mamma Riddarigenserar til meg og dei to yngste då vi skulle til Island, og for snart fem år sidan begynte eg å strikke min første genser sidan tidleg 80-tal, også det ein Riddarigenser. Etterpå vart det ein til Eldstejenta og ein til Storegut, så no har snart heile slekta eit eksemplar.

Skjermtid

Då eg gifta meg i 1988, fekk vi denne lampeskjermen frå slekt i Solund. Den er laga av stein derifrå, og eg er veldig glad i både Solund og Stein. For ei tid tilbake bad eg Bladfyken om å finne ein ny skjerm til lampen, for den gamle var bulka og stygg etter flytteprosessar. Den første skjermen eg hadde på lampen var rosa, noko som passa godt til 80-talsinteriør og gav eit nydeleg, varmt lys. På 90-talet bytta eg til ein offwhite skjerm med gulldekor, noko som passa perfekt til interiøret vi då hadde. Denne skjermen gav òg eit varmt lys, men den vart som nemnt bulka og stygg. Bladfyken har valt ut skjerm etter eigen smak, og den var annleis enn dei førre, men veldig fin. Eg var spent på om den svarte skjermen ville gi eit kaldt lys, men det var veldig pent og passa svært godt til møblementet elles. Kvit skjerm hadde ikkje vore fint til dei kvite veggane, synest eg. Etter at eg rydda ut jula, vart det fargelaust i heimen, for eg hengde opp mine gamle jvite gardiner. Det var litt godt å få det litt nøytralt her etter ein periode med mykje raudt.

Bok 1 2026: "Læreren" av Inge Eidsvåg

 

Boka er frå årtusenskiftet, men er likevel ei aktuell påminning om kva lærargjerninga er og bør vere. Eg har ein gong høyrt eit foredrag med Eidsvåg, men eg hugsar ikkje i kva samanheng. Det var inspirerande å høyre på, og like inspirerande å høyre denne lydboka, som er lese av forfattaren sjølv. Det er så mykje fokus på pengar og knappe ressursar, KI og vurderingsmåtar no for tida, så då var det godt å høyre nokon reflektere over møtet mellom lærar og elev, som trass alt burde vere det aller viktigaste fokuset.

Genser nummer 85: "Etterår" i Viking Eco Highland Wool

Til mamma strikka eg ein rosa "Etterår" genser. Det er sjette genseren eg strikkar med dette flettemønsteret, men denne gongen knota eg ein del. Å strikke slike mønster krev at ein fører nøye opp kva omgang ein er på, og der er to ulike mønsterrapportar ein skalføre opp. Ikkje så godt eigna som tv-strikk, i alle fall ikkje viss ein ikkje er aleine. Genseren vart heldigvis passeleg, og mottakaren rapporterer om at den er god og varm. Garnet er utruleg mjukt, og eg har liggande nokre nøste som eg skal bruke til eit liknande prosjekt seinare. 

Genser nummer 84: Setesdalsgenser med raglanfelling

Den eine julegåva eg strikka i år, var ein brun og naturkvit setesdalsgenser med raglanfelling, strikka i Rauma tretrådsgarn. Denne skulle Svigerson få.

Desember 2025

Månaden desember gjekk i ein fykens fart, med tentamensbunkar, kommunebudsjett, bilreparasjon, konsertar og husvask, blant anna. Minstemann hadde passa hundane medan eg var i Oslo, så han var heime 1. søndag i advent. 2. søndag i advent var Veslejenta innom, då vi hadde vore på musikal på Eid ogg sett Matilda. 

Elles vart søndagane rette- og vaskedagar, bortsett frå at Bladfyken og eg gjekk på kino 4. søndag i advent. Ungane kom dagen etter, så då tende vi dei resterande lysa. Storegut laga middag, Korean beef, og vi kosa oss veldig ilag. Eg hadde vore hos mamma tidlegare på dag for å ta med pakkar - gåva hennar hadde eg sete oppe og laga ferdig kvelden før.

Vesle julaftan pynta dei juletreet, og så tok dei seg ein besøksrunde medan eg laga mat og ordna i huset. Julaftan kom Bladfyken, og vi hadde ei tradisjonell julefeiring med kyrkjegang, julemat (pinnekjøt, mor, svineribbe, poteter, rabbestappe og raudkål) og mange flotte og kjekke presangar. Første juledag tok vi det veldig med ro, åt restar og spelte brettspel. Vi laga òg eit par kaker som vi tok med til Hareid andre juledag, då vi hadde slektstreff. Dei tre yngste tilbragte kvelden saman med vener, så Eldstejenta og eg hadde ein roleg kveld heime. 

Tredje juledag køyrde Eldstejenta og eg til Eid og handla inn middag. Denne dagen hadde vi lyst på pizza, og den laga Veslejenta. Storegut var også denne kvelden saman med vener, så vi "damene" spelte brettspel og såg tv.

Fjerde juledag hadde vi nok ein roleg start på dagen, men ut på ettermiddagen reiste ungane til Ørsta. Då leita eg fram den eine stilbunken eg hadde liggande, og den har eg no endeleg fått retta ferdig. Eg har ein bunke til som eg skal kose meg med vidare i nyttårshelga.

I dag, sjette juledag, kom Storegut og kjærasten på besøk, og det var veldig triveleg. Eg fekk dessutan melding om at bilen min var ferdig reparert, og Bladfyken tok den med hit og leverte lånebilen attende. Det var ei god hjelp, og han sparte meg nokre timars styr der.

No har eg sett i bløyt pinnekjøt og er klar for ei roleg nyttårsfeiring for to. Godt nyttår til alle der ute!

Eg legg ved nokre bilete frå julefeiringa vår

Oslotur

 27. november sette Veslejenta og eg oss på nattbussen, og tidleg neste morgon kom vi til Oslo. Etter eit cafébesøk på Oslo S leverte vi bagasjen vår på hotellet (Oslo Plaza), og deretter rusla vi rundt i byen i nydeleg vêr. Vi gjekk langs Carl Johan til slottet, deretter til Akershus festning og Hjemmefrontsmuseet, så til 22. juli-senteret og deretter lunsj på Sabrura. Så fekk vi sjekke inn på hotellet og slappe av ei stund. Eldstejenta kom innom, og vi vart med henne for å møte kollegaer før ho skulle på julebord. Veslejenta og eg gjekk på musikalen "Book of Mormon", som vi hadde sett i London i 2017. Det var ein veldig kjekk kveld, som vi avslutta med burger på rommet.

Laurdag kom Eldstejenta att, og vi tok oss ein tur til Jul i Vinterland i Spikersuppa. Det var både hyggeleg og morosamt, og eg fekk ta både parisarhjul og hestekarusell. Seinare gjekk vi på italiensk restaurant nede ved Munchmuseet (eg var der saman med Bladfyken i sommar), og så gjekk vi på ein svært julepynta bar og kosa oss vidare. 

Søndag kom Eldstejenta og åt frukost saman med oss på hotellet. Ho skulle på kurs i Drammen, og vi hine tok bussen heim. Det vart ein litt spennande busstur på såpeglatte vegar, men vi kom heile heim med mange inntrykk i bagasjen (men ingen pakkar). 

Feiring av Minstemann

 

Då Minstemann fylte 22 år, bad eg med Mamma, Bladfyken, Veslejenta og kjærasten i tillegg til jubilanten sjølv. Vi for til den indiske restauranten i Ørsta, der dei alltid har nydeleg mat og god service. 

Plaster på såret

Haustferien min vart som nemnt ikkje som forventa, og turen til Paris vart avlyst. Jentene, derimot, hadde ein fin tur, og dei hadde med fine souvenirar til mora som eit plaster på såret.

Bok 47 2025: "Et lys i desember" av Siri Østli

 
Ei aleinemor med ei tenåringsdotter opplever førjulstida som svært vanskeleg. Mora har eit anstrengt forhold til familien sin, og no har ho også krangla med kvinna ho deler ei forretning med. Når kvinna så får beskjed om at ho har fått kreft, ser det ut til å bli ei forferdeleg jul, viss då ikkje omgjevnadene stiller opp. 

Dette var ei veldig koseleg bok å lese, spesielt etter ei rekke krimbøker og ei bok om Auschwitz. 

Bok 46 2025: "Jordmoren i Auschwitz" av Anna Stuart

Denne romanen er basert på verkelege hendingar i Auschwitz Birkenau, der ei kvinne arbeidde som jordmor under forferdelege tilhøve. Nokre av borna vart drepne ved fødselen, nokre døydde etter kvart og nokre som var av dei lysaste vart tekne frå mødrene og sett i fosterheim hos tyske familiar. Boka er skrekkeleg, men òg viktig og interessant, sjølv om eg heller hadde villa lese ei dokumentarbok.

Bok 45 2025: "Den låste døren" av Freida McFadden

Nora er ein vellukka kirurg som lever eit relativt normalt liv, og ingen veit at faren hennar var ein berykta seriemordar. Slik vil ho at det skal halde fram, men det blir vanskeleg når politiet brått dukkar opp. Nokon har drepe ein av pasientane hennar på ein nokså nøyaktig lik måte som det faren hennar brukte å gjere med sine offer. 

Dette var nok ei spennande bok av forfattaren, og eg hadde nok halde fram med å lese bøkene hennar viss det hadde vore fleire av dei på Storytel.

Bok 44 2025: "Kvinnen i etasjen over" av Freida McFadden

Victoria har hatt eit rikt liv og ein fantastisk ektemann, men alt blir snudd på hovudet då ho kjem ut for ei ulukke og blir ute av stand til å kle på seg, ete eller stelle seg. Mannen tilset ei kvinne som skal ta seg av henne, og etter kvart opplever denne kvinna at Victoria prøver å formidle noko. Til slutt finn kvinna dagboka til Victoria, og sanninga kjem for ein dag. 

Denne boka handlar ikkje om hushjelpa frå dei andre bøkene, men det er ein liknande karakter.

Bok 43 2025: "Hushjelpens hemmelighet" av Freida McFadden

Hushjelpa har kome noko vidare i livet, og ho har fått seg ny jobb. Denne gongen er kvinna i huset mystisk lite til stades, og ein gong finn hushjelpa blod på kjolen til kona når ho skal ta klesvasken. Dermed anar ho uråd. Dette er ei spennande bok, om enn ikkje fullt så god som den første i serien.

Bok 42 2025: "Hushjelpen" av Freida McFadden

Denne boka fekk eg anbefalt av Veslejenta, som ikkje akkurat er ein lesehest. Dermed tenkte eg den måtte vere spennande, og det var den òg. Hushjelpa har fått jobb og ein bitteliten hybel på loftet i eit nydeleg hus. Mannen i huset er veldig stilig og rik, men kona er rotete og uføreseieleg. Dottera er heller ikkje så grei å ha med å gjere. Når kona seier at hushjelpa har bestilt teaterbillettar og hotellrom til feil helg fordi ho og dottera kjem til å vere vekkreist den helga, vert freistinga for stor for hushjelpa. 

Dette var verkeleg ein "pageturner"!

Bok 41 2025: "Dødelig mørke" av Egil Foss Iversen

Storytel skriv: Den vellykkede forretningsmannen Harald Myhre blir skutt i sitt eget hjem. Det eneste vitnet til drapet er mannens blinde kone. Hun forklarer at det ringte det på døren og at hun hørte to stykker som kranglet og så hørte hun to skudd og en dør som ble lukket. Politietterforsker Bodil Lien har heller ingen tekniske spor å jobbe med. Miriam Lundquist er advokaten til Harald Myhres selskap og blir derfor valgt til bestyrer av dødsboet. I et møte hjemme hos enken, Nora Myhre, blir Theodor Solomonsen spurt om han kan etterforske saken parallelt med politiet. Enken sier at hun ikke stoler på politiet. Theodor aksepterer oppdraget, og starter umiddelbart. Han får snart den ene overraskelsen etter den andre.

Bok 40 2025: "Dødelig forvikling" av Egil Foss Iversen

 

Omtale frå Storytel: En kvinne blir voldtatt og drept inne i en gullsmedforretning mens hun holder på med regnskapet. Spor på den døde kroppen vekker grufulle minner hos politietterforsker Bodil Lien, men gjerningsmannen fra forrige voldtektssak sitter fortsatt fengslet og kan raskt utelukkes.

Så skjer det nok en voldtekt og drap. Sporene på kroppen viser at det dreier seg om samme gjerningsmann. Samtidig eksploderer en campingvogn. Eieren blir drept i eksplosjonen. Mannen var innblandet i en forsikringssak som splittet bygden og fikk bistand av advokat Miriam Lundquist og Theodor Solomonsen. Dødsfallet får Theodor til å starte etterforskning på egen hånd. Han oppdager at det hele blir mer og mer komplisert etter hvert som han arbeider med saken.

Bok 39 2025: "Dødelig bevis" av Egil Foss Iversen

 

Omtale på Storytel: Forsvarsadvokat Miriam Lundquist og Theodor Solomonsen er forsvarere for en mann som er tiltalt for å ha drept sin elskerinne. Som vanlig gjør Theodor sin egen etterforskning og underveis i saken oppdager han at saken ikke er så enkel som påtalemyndighetene påstår. Flere av bevisene mot mannen viser seg å ikke være slik påtalemyndighetene påstår og flere av vitnene lyver i sin forklaring. Theodor finner flere huller i beviskjeden som ikke er godt nok forklart av aktor. Det viser seg også etter hvert at politiets etterforskning er svært mangelfull og slurvet utført. Da to menn blir funnet skutt mens de er på fisketur, blir politietterforsker Bodil Lien involvert. Det viser seg at dette dobbeltdrapet har tilknytting til den pågående rettssaken, og Bodil Lien allierer seg med Theodor Solomonsen for å finne løsningen. I den videre etterforskningen dukker det opp flere overraskelser for både Bodil, Theodor og mannen som er tiltalt.

Bok 38 2025: "Dødelig intrige" av Egil Foss Iversen

 

Bøkene i denne serien er av varierande kvalitet, men dette er ei av dei betre. Ei ung kvinne vert funnen død, og det viser seg at ein har trudd ho har vore død i mange år. Faren har til og med sete i fengsel for å ha drepe henne og mora, og no ønskjer han å prove at han er uskuldig. Jenta og mora var ivrige songarar i eit kyrkjekor, og i dette miljøet dukkar det opp fleir merkelege menneske. Jenta har òg vore narkoman, så her er fleire å velje blant i jakta på den skuldige.

Bok 37 2025: "Dødelig forbannelse" av Egil Foss Iversen

 Omtale på Storytel: En mann blir funnet død på utenfor kontorbygningen der han hadde kontorene sine. Alt tyder på at det er selvmord, men politietterforsker Bodil Lien får flere utfordringer da det viser seg at mannen har hatt besøk av en kvinne kvelden før han begikk selvmord. Det sentrale spørsmålet for politietterforsker Bodil Lien er om det virkelig er selvmord, eller drap. Konen til den døde mannen blir mistenkt. Saken blir ytterligere komplisert da en kvinne blir funnet død på en strand. Det viser seg at det er samme kvinne som hadde vært på besøk hos mannen som begikk selvmord, og bevisene går i mange retninger. Det blir en sak med mange utfordringer og sentralt står Miriam Lundquist og Theodor Solomonsen som er forsvarer for konen som blir mistenkt for drapet på mannen.

Bok 36 2025: "Dødelig ulykke" av Egil Foss Iversen

 Omtalen på Storytel: Tingrettsdommer Edvard Horne blir funnet død med en pistol i hånden, og politiet antar det er selvmord. Samtidig blir en kvinne meldt savnet av en venninne som mener det er mannen som har tatt livet av henne. Politietterforsker Bodil Lien tar mannen inn til avhør. Til stede er Theodor Solomonsen og advokat Miriam Lundquist, som er mannens forsvarer. Det viser seg at den savnede kvinnen hadde vært hos tingrettsdommeren samme kveld som han døde. Bevisene mot mannen tårner seg opp, og det dukker opp mange vitner som påstår at mannen til den forsvunne kvinnen er psykopat. Theodor etterforsker saken og etter hvert dukker det opp mange beviser som går i flere retninger. Det blir en vanskelig sak både for Bodil Lien som politietterforsker og for Theodor Solomonsen og Miriam Lundquist som mannens forsvarer.