Torsdag 8. oktober ringde eg Veslejenta og spurde om ho ville gå tur. Eg køyrde til Folkestad og parkerte ved bommen opp til setrevegen, og ho gjekk heimanfrå. Vi hadde ein fin tur rundt setrevatnet, og hundane var glade for å vere samla, såg det ut til. Å gå tur er ein fin måte å vere saman på!
Onsdag 7. oktober hadde Bladfyken avspasering frå jobb, så då reiste vi til Oppstryn att. Etter bomturen i august grunna kyr som skulle heim frå beite, hadde vi tenkt oss attende dit utanom beitedyrperioden. Då vi kom fram, stod ein flokk geiter og venta, og dei var både store og nærgåande. Etter å ha rista dei av oss, bokstaveleg tala, gjekk vi opp til Erdalssetra. Det er for det meste gruslagd sti dit, men òg nokre parti med sleipe berg, noko som gjorde at vi brukte meir tid enn avstanden tilsa. Vi syntest det var litt kort til Erdalssetra, så vi heldt fram til Vetledalsetra lenger inne i dalen, der det går ein liten sidedal opp til venstre. Stien dit var tydeleg, men langt meir variert. Nokre parti gjekk på gras, andre på steinsett rås. På eit tidspunkt gjekk vi over eit gamalt skred, og så kom vi til setra. Fjella er majestetiske på ein annan måte der inne, med svarte, glatte fjellsider. Dei verkar umogleg å kome seg opp på, noko vi heller ikkje hadde planlagt. Turen vår var 3.6 kilometer kvar veg, og det var i grunnen passeleg med det variable underlaget.
Søndag 4. oktober var det meldt skikkeleg ruskevêr og mykje nedbør. Planen vår var å gå ein tur i nærmiljøet før vi skulle heim og koke fårikål og sjå tv, men når ein først er ute og går, kan planane endrast. Vi enda med å gå heilt opp på Straumssetra, som er ein bratt tur det meste av tida. Utsikta derifrå plar vere flott, men på grunn av skyer og regn var det ikkje så mykje å sjå, anna enn haustfargane der vi gjekk.
Vi kom seinare heim enn forventa, men etter kvart vart det fårikål, og det smakte svært godt sidan vi var nesten daude av svolt.
Laurdag 3. oktober skulle det vere ok vêr i Ørsta/Volda, så vi tok sjansen på å køyre til Rognestøyldalen og gjekk innover skogsvegen der. Fjella der er flotte, men dei forsvann etter kvart bak skodde og regnskyer. Vi gjekk til vegs ende før det begynte å høljeregne, og vi vart våte og kalde. Eg skulle kjøpe med litt kaffimat før vi besøkte mamma, og på Coop fann eg ein fleecepysj som eg kjøpte. Oppe hos mamma fekk eg skifta til tørre klede, og då vart livet noko lysare.
I Oslo har ein haustferie ei veke tidlegare enn vi har her, og Eldstejenta hadde eit par fridagar til gode så ho kunne kome på besøk eit par dagar før haustferien hennar begynte. Ho og eg tok oss ein tur på handel etter at ho landa torsdag morgon, og så møtte vi tanta og mormora på kjøpesenter i Ørsta. Det heile var avtala med tanta på førehand, for vi måtte vente til mormora var ferdig på synstest. Vi gjekk på café og kjøpte sveler, for det lyt ein ete når ein kjem til Sunnmøre.
Fredag måtte eg på jobb, men hundane fekk ein fin tur med bygjesten. Om kvelden laga ho taco, og vi hadde invitert Veslejenta og kjærasten i tillegg til Bladfyken. Vi kosa oss med taco og brettspel om kvelden.
Laurdag gjekk Eldstejenta og eg tur med hundane frå Tua og innover Fladalen eit stykke.
Søndag var vi på korpsbasar, der Veslejenta spelte og kjærasten var groupie saman med oss. Vi hadde ei veldig fin helg!
Denne serien var verkeleg interessant å lese. Ein lærer mykje om taterlivet, men òg om korleis taterane vart oppfatta av lokalmiljøa dei levde i.
Veslejenta var innom meg på torsdagen slik at hundane fekk leike i hagen. Det var ein nydeleg ettermiddag, og vi kunne sitje på verandaen og slappe av. I dag avtala vi å møtast ved setrevegen på Folkestad, og så gjekk vi saman til Løndalen og attende. Ved fotballbana stoppa vi og sleppte hundane lause så dei fekk springe av seg litt energi. Dei er framleis gode vener, men dei har fire svært ulike personlegdomar. Vi pratar mykje hund når vi er saman, men vi har òg mykje anna på saklista. Torsdag skal vi til dømes på kommunestyremøte.
Eg hadde min andre fri-fredag denne hausten, og då passa det godt å fare på tur med mamma. Ho sa det var det same kvar vi for, men så nemnde ho Stryn. Eg begynte å køyre, og då vi kom til Grodås, fann vi ut at vi skulle innom klesbutikken. Vi fann oss noko begge to, og det er no alltid kjekt.
Denne genseren er litt historisk, då strikketøyet vart med til Madeira i sommar og vart ståande att i Lisboa og på Gardermoen før det kom heim. Eg kan røpe at det ikkje vart strikka ei maske på Madeira, men eg hadde med spøt for sikkerheits skuld. Strikketøyet vart òg med til Solund, så det er ein bereist genser. Det er andre genser eg strikkar etter dette mønsteret, og no begynner eg å synast det er kjekt og "logisk". Det står att å sjå om eigaren vert nøgd - det er ei 60-årsgåve på førehand.
Eg har gått fleire gonger til Vallasetra i mine unge år, då dette var den mest nærliggande setra for ein fotgjengar frå Vallabøen. Denne dagen køyrde vi opp til Mosetra (som ligg tvers over elva frå Vallasetra), og så gjekk vi innover dalen til vi ikkje gadd meir, og då gjekk vi over elva og gjekk på Valla-sida ned att til setrane. Fremst i dalen ser ein fantastiske fjellformasjonar, som er baksida av fjella i Molladalen. Det var uverkeleg vakkert med litt haustfargar og mildt vêr. MEN så begynte det å høljeregne, og stien vart frykteleg sleip. Eg datt og slo hovudet/armen/hofta/kneet på venstre side, og gjennomvåt og forslått kom eg attende til bilen. Då ville eg berre heim.
Eg kom frå fallet utan andre mein enn eit stort blått og gult område på eine hofta.
Laurdag 29. august vart ein mild dag med ein del skyer. Det var siste helga med afternoon tea på Gamlebutikken på Hjelle, derfor køyrde vi til Oppstryn. Eg ville lufte hundane før vi gjekk på café, og brått var vi langt oppe i Erdalen, der vi fann eit nytt turmål. Det gjekk fin, grusa sti i retning ei seter vi ville gå til, men då vi var nesten oppe høyrde vi eit fælsleg brøl som
Etter maten tenkte vi oss ein biltur til Strynefjellet, og så begynte vi å snakke om å køyre ned til Geiranger for å lade batteri. På vegen dit såg vi ei avkøyrsle til Dalsnibba. Der har eg aldri vore, men eg hadde veldig lyst, trass høgdeskrekk. Fjellet er 1500 meter høgt, og det var flott utsikt og nydeleg temperatur i høgda.
Då vi skulle køyre ned til Geiranger, var det brått frykteleg tjukk skodde, så turen var ikkje noko særleg. Eg foreslo at vi kunne sjekke om det var lenge til neste ferje, og det vart berre ti minutts ventetid. Dermed enda vi opp på fjordcruise mellom Geiranger og Hellesylt. Denne turen har eg tatt fleire gonger, men det var lenge sidan Bladfyken hadde vore der.
På vegen vidare stoppa vi ved Honndøla bru og gjekk tur med hundane, før vi køyrde ned til Grodås for endeleg å lade bilen. Vi måtte dessutan handle litt mat, og heldigvis var det tjue minutt att før butikken stengde.
Dagsturen vår vart altså litt av ein rundtur, og vi var på tur i nesten 12 timar. Men så vart det også ein kjekk og interessant dag med mange nye inntrykk!
Søndag 23. august var det eigentleg meldt fint vêr. Vi køyrde til Rovde og framover Årsetdalen, der vi parkerte og gjekk vidare opp til enden av dalen. Der gjekk vi ei rås opp til høgre i retning Myrkevatnet. Derifrå er det mogleg å gå fleire spektakulære fjellturar, men vi gjekk berre opp på ein liten ås og skulle sjå på utsikta over dei flotte fjella i dalen. brått seig det innover ei grauttjukk skodde, så det vart lite utsikt og litt skummelt å gå ned att utan å sjå.
Eg hadde delvis ansvar for at Bjarne plumpa uti ei elv medan eg passa han, og kjensla av den skjelvande kvelpen vart så fæl at eg bestemte meg for å strikke eit varmt teppe til han av noko mjukt restegarn eg hadde liggande.
Hundedagane mine vart færre enn forventa då Svigerson henta sine hundar tysdag kveld. Det vart stille i huset då dei for, og det var heilt i orden! Onsdag hadde eg sendt bod på Minstemann for å få hjelp med hundepass medan eg var til tannlege, og det enda med at han fekk klipt plenar og høgtrykksspylt veranda og svaberg før han reiste att fredag. Bladfyken var her og saga ned tre m.m., og sjølv var eg som sagt til tannlege og til frisør, og så laga eg vel middag. Elles var det ikkje mykje eg bidrog med.
I dag er det siste feriedagen, og eg kjende i går at eg måtte finne på noko kjekt siste dagen. Vêret har vore ekstremt stusseleg siste tida, og eg kjende brakkesykja kome snikande. Derfor foreslo eg for Bladfyken at vi skulle ta oss ein biltur. vi tok med hundane i tilfelle vi fekk lyst til å gå tur, men det pøsregna heile vegen til Oppstryn, for å seie det slik. Då fann vi på at vi skulle sjå om det var finare på Strynefjellet, og sette derfor av garde til Grotli. Der var det litt lettare vêr, men heller ikkje der kom ein heilt unna regnet.
Attende i Oppstryn stakk vi innom Gamlebutikken på Hjelle, der dei er kjende for sin "Afternoon Tea". Ein får velje mellom to sortar smørbrød og to sortar kake, og i tillegg fekk ein ein scone med krem og jordbærsyltetøy. Ein får òg velje mellom kaffi og te. Bladfyken heldt av bord medan eg bestilte, og då vart det rekesmørbrød og ostekake, og så valde eg te - sidan det var Afternoon tea. Måltidet var større enn forventa, og alt smakte nydeleg. Det vart servert på gamalt porselen, og i butikken sel dei diverse porselen òg. Eg kjøpte meg eit krus til minne om dagen. Dei sel også brukte bøker, og Bladfyken kjøpte seg ei visebok. Gamlebutikken må berre opplevast, og vi skal garantert attende dit. Der er ikkje ope anna enn i helgane ut august, men det er vel verd eit besøk.
Då eg for ei tid sidan las om historia til di reisande, vart tatertrilogien til Britt Karin Latsen nemnd som bøker som gir gode skildringar av korleis taterlivet utarta seg. I den første boka er handlinga lagd til tidleg 1900-tal, og taterane reiser rundt med hest og kjerre. Ein får lære om kulturen deira og korleis \samhandlinga med bygdefolk utarta seg, i tillegg til trugsmål om fråtaking av born. Kvardagsdrama og romantikk er her òg ein del av. Ei lettlesen og lærerik bok!
Bladfyken kom og gjekk tur saman med hundane og meg på den gamle postvegen mellom Bjørkedal og Harpefossen. Vi gjekk frå Langedalsbrua til skiltet ved Brekka - ein tur vi har gått fleire gonger før, men ikkje på lenge. Det var ikkje ei ku i sikte, berre kuruker, og vi møtte heller ikkje folk, så det var heilt perfekt. Berre to bilar passerte, og det gjekk greit. Det er eit vakkert terreng å gå på grusveg i, og det var nokolunde opplett medan vi var der. favorittstrekninga er langs vatnet i Vasslida.
Måndagen regna det utan stans, så då vart det ikkje nokon tur. Hundane, og då spesielt vesle Bjarne, e ikkje så begeistra for regn og kulde. Det vart leik i hagen i staden.
Tysdag, derimot, var det nokså lettskya og for det meste opphaldsvêr, eller "finevêr", som vi kallar det denne sommaren. Eg var aleine, sidan Bladfyken var ferdig med ferien sin, og eg pakka hundar og band inn i bilen og køyrde mot Folkestad. Eg var usikker på kvar eg skulle gå, men enda opp med å parkere ved bommen og gå opp på setra. Planen var å gå rundt vatnet, men det vart til at vi gjekk til enden av vatnet og snudde ved grinda. Der låg det ein flokk kyr og venta på oss, og det orka eg ikkje. Vi hadde allereie gått forbi to kuflokkar, nokre sauer og fleire turistar, og det var slitsamt med fire nysgjerrige (og delvis bråkete) hundar. Eg trur eg skal vente til kyrne er borte frå setra før eg går der att, i alle fall viss eg har alle hundane med.
