Leivdalen

Eg har omsider begynt på jobb att, og i tillegg har eg hatt mi første kiropraktorbehandling etter det idiotiske fallet for snart seks veker sidan. Laurdag var det nøyaktig seks veker sidan sist eg var ute på tur, anna enn eit par besøk i Ørsta og nokre handlerundar når eg har hatt privatsjåfør. Eg hadde time på fotpleie, noko eg hadde bestilt ein dag eg tykte synd i meg sjølv som sleik med å få på meg sokkane. Bladfyken køyrde meg og gjekk tur med hundane medan eg var på behandling, og så gjekk vi ein tur saman etterpå. Vi gjekk på ein skogsveg i retning Hjellesetra, men snudde før vi var framme. Ikkje nokon kryssa i skogsvegen var merka, så vi gjekk litt på lukke og fromme. Vi kom til ei bru over Leivdalsfossen, bokstaveleg tala, men elles var der inga utsikt på turen, berre tett skog. På returen gjekk vi derfor ned ein sti nær sjølve fossen, og då fekk vi fin utsikt. Turistar frå cruiseskip vert guida til denne fossen, og den er meir spektakulær enn fotoet syner.

Etter turen var det framleis ettermiiddag og sol, og vi hadde lyst på fleire eventyr. Forma mi er elendig, men ein biltur til Stryn var sjølvsagt flotte greier. Vi åt røykt blåkveite på café, kaker og kaffi til dessert og så køyrde vi attende til Eid for å handle mat. 

Det var veldig kjekt å kome seg ut, men eg var totalt gåen etterpå. Det var det same med jobb òg ; frykteleg kjekt å møte att kollegaer og elevar, men totalt utmattande. Eg søv framleis dårleg om natta på grunn av smerter i skuldra, men eg har håp om at det vil gå over på sikt. 

Bok 10 2026: "Mordene i Rue Morgue" av Edgar Allan Poe

Den vesle boka er ein klassikar som eg har lese før, men det er mange år sidan. Poe er den mest klassiske av alle krimforfattarar, og det var kjekt å lese denne midt i all påskekrimmen på tv.

Bok 9 2026: "Narsissisten" av Erling Simon

 Storytel skriv:

 I tiden før den første store utstillingen med fotografier av musikktalentet Jim og hans eldre bror Mattis, i scener fra en barndom preget av sjalusi og kamp om farens gunst, havarerer forsøkene på refleksjon rundt måten bildene fremstiller de to sønnene på. Mattis forlater Jim på trappen foran galleriet på åpningskvelden. I kjølvannet av utstillingen oppnår farens kunstnerskap internasjonal anerkjennelse. Samtidig slutter Jim helt å spille. På vei gjennom et ferietomt landskap noen år senere, får Jim tid for seg selv for første gang i sitt liv. Farens arbeidsmetoder har begynt å plage ham. I lav hastighet, på svingete veier med gamle kassetter på stereoen, trer minner Jim ikke visste han hadde ut fra skyggene av farens fotografier fra den gangen. Hva var det egentlig som skjedde mellom ham og Mattis? Inspirert av den norske virkelighetslitteraturen fra 2010-tallet, reiser Narsissisten spørsmål som alle en dag stiller seg, om hvor mye du er villig til å ofre for å bli den du ønsker, og ikke minst hvem du er villig til å ofre.

Bok 8 2026: "Opprørerne" av Kristin Gjesdal

 

Denne boka har eg hatt liggande ei stund, men det var greitt å ha noko litt meir meiningsfullt å lese når ein var sjukmeld. I denne boka møter vi forfattaren, som er professor på eit universitet i USA. Ho skriv ein del om jobben sin og studentane, men aller mest om dei kvinnene som gjerne får for lite fokus i filosofifaget. Eg lærte mykje av å lese denne boka, og eg fekk òg ein del tips til tekstar eg kan lese av nokre av dei. Boka er ikkje tung å lese, men eg las fort gjennom dei delane som handla om studentane.

Bok 7 2026: "Der skogen møter stjernene" av Glendy Vanderah

 Denne boka har eg hatt liggande ei stund, etter at eg kjøpte den til nedsett pris då bokhandlaren anbefalte den. Eg begynte på den ein gong, men gav opp etter eit par sider då det dukka opp ei jente frå verdsrommet. Fantasy er ikkje noko for meg. No gav eg den ein sjanse, og det er ei fin bok som ikkje har så mykje fantasy i seg, men heller meir romantikk. Det er ei lettlesen bok som handlar om ein fuglebiolog på feltarbeid som møter ei lita jente som seier ho er frå verdsrommet. Elles møter vi den eggseljande naboen med familie, ei festleg venninne og fleire skumle menneske. Mange løyndomar kjem til overflata, og det heile blir ei god leseoppleving, meir som ein "feel good" film. Alt treng ikkje vere så akademisk og komplisert for å ha kvalitet. 

Arme meg

25. februar ramla eg og fekk vondt i armen. Eg hadde vore på eit langt formannskapsmøte etter ein halv dag på jobb dagen før, og eg hadde hovudverk då eg la meg tysdag kveld. Onsdag morgon stod eg opp som normalt, men ute i gangen vart eg svimmel og svimte av. Då eg kom til meg sjølv, låg eg med den venstre handa framfor andletet og hadde vondt i skuldra. Eg testa ut at eg hadde gripetak og kunne bøye albogen, men eg greidde ikkje å løfte armen høgare enn i midjehøgde. Eg tenkte eg hadde slått meg og at alt ville bli bra att, og eg for på jobb som vanleg. 

Etter kvart som dagane gjekk vart det stadig vanskelegare å køyre bil, eg verkte om natta og fekk problem med nattesøvnen. Etter 16 dagar for eg til lege for kanskje å få ei kortisonsprøyte, men ho sende meg på røntgen. Det viste ingenting på bileta, men etter noko undersøking meinte legen at det truleg var ein skadd muskel i skuldra, og at den truleg må opererast. Eg skulle bli innkalla til MR-undersøking etter 1-3 dagar, og eg vart sjukmeld i to veker. 

Dette hende på ein fredag, og måndagen etter fekk eg innkalling til MR 12 dagar etter, laurdag 28. mars. Palmelaurdag. Inntil det skulle eg unngå å belaste skuldra.

No har eg vore sjukmeld ei veke. Det er ein del å gjere med fjernplanlegging av undervisning, og eg får litt flashback til Covid-nedstenginga. Elles har Bladfyken vore her og halde meg med selskap, og han handla eit par nett med mat til meg etter at eg ein dag berre hadde ete makaroni med ketchup. I går, fredag, køyrde han meg til Ørsta, der vi besøkte mamma. Broren min var der på besøk, og systra mi med mann og barnebarn dukka også opp. Vi hadde kjøpt med oss pizza, så ingen måtte stå på kjøkenet og styre denne dagen.

Eg vart sliten etter besøket, og eg blir generelt sliten av ingenting. Smertene er minimale dersom eg sit i ro, men eg kan no ikkje sitje her til evig tid. I dag har eg prøvd å brette litt klesvask, og så har eg prøvd å strikke litt, for å sjå om det går bra. Elles blir det veldig mykje tv. Armen går framleis berre opp i midjehøgde, men det er heldigvis venstre arm, så eg greier i utgangspunktet mykje. Eg hadde sikkert greidd å vere på jobb også, men problemet er å kle på seg, køyre bil og sove om natta. 

Det er mange år sidan sist eg var sjukmeld, men eg er ein utruleg lite tolmodig pasient. Tre timar på røntgenavdelinga heldt på å ta knekken på meg aldeles, og å vente ei heil veke til på den MR-undersøkinga verkar totalt meiningslaust. Eg plar seie at eg aldri kjedar meg, og det gjer eg ikkje no heller, men eg begynner å føle at tilveret er noko einsformig.

Bok 6 2026: "Gjestene" av Agnes Ravatn

 
Karin og Kai får låne ei luksuriøs hytte ved sjøen av ei kvinne som Karin har eit traumatisk forhold til. Kvinna fekk henne som ung til å føle seg mislukka, og no slit Karin med mindreverdskjensle når ho opplever den luksusen kvinna eig. Då ho møter hyttenaboar, som viser seg å vere yndlingsforfattaren hennar med ektemann, får ho eit innfall om å gi seg ut for å vere eigarar av hytta dei låner. Kai er med på notane, og dsnart har dei vikla seg inn i eit samansurium av løgner. Boka er morosam med eit lag av alvor, og det heile dreiar seg om å føle seg mindreverdig og å leve eit fasadeliv. 

Bok 5 2026: "Samtale ventar" av Marit Eikemo

 Elisabeth har vore journalist, men er no på attføring. Gjennom NAV vert ho send til ei lita bygd for å intervjue menneske der, slik at opptaka kan brukast til å kartleggje dialekten på staden. Som utanforståande kjem ho inn i liva til ulike menneske i lokalsamfunnet, og tida hennar der vert alt anna enn problemfri. Ho har dessutan ein del problem knytte til sosiale medium. Boka er frå 2011, då Facebook var meir i bruk og på ein annan måte enn no, og det var artig å tenkje attende på den tida. Samtidig er boka både morosam og trist, og både realistisk og melodramatisk. Eg likte den svært godt!

Bok 4 2026: "Drøm om de levende" av Gaute Heivoll

Denne romanen har forfattaren skrive om sin eigen far, og han skildrar oppveksten og ungdomsåra hans på ein utruleg varm måte. Den unge guten opplever sorg og vonbrot, og trass i mange fine og gode opplevingar vert det negative sitjande fast i han. Heivoll har ein fin måte å skildre karakterar slik at ein føler ein forstår dei, uansett kva dei opplever, tenkjer og føler.

Bok 3 2026: "Forklaringen" av Gaute Heivoll

Eit lik av ei ung jente vert funne i ravnedalen, ein park like utanfor Kristiansand sentrum. Ein ung mann som vert kalla åndssvak og som har ei forhistorie med politiet, vert snart hovudmistenkt. Denne boka er ein slags kriminalroman, og den er svært godt skrive. Forklaringa er ikkje så enkel som ein trur.

Vinterferien 2026

Denne ferien vart litt annleis enn vanleg, sidan ingen born kom heim og Veslejenta reiste til Tenerife. Eg hadde ingen store planar for ferien, anna enn å slappe av, gå turar og prøve å lade batteria. Sidan Bladfyken har kjøpt seg ny bil, vart det kjekt å køyre ut på tur, og ein av dagane henta han mamma og tok oss med til Eid på besøke til tanta mi der. Elles har vi gått tur i Mjeltvika, ved og på det djupfrosne Hovdevatnet, i Løndalen, frå Melheim nesten til Navelsaker og i Mulevika i Herøy. Eg har ikkje opna ei skulebok på over ei veke, men i dag (søndag) har eg jobba meg frampå med planlegging av komande veke. Det blir hardt å begynne på jobb att, for no kjem ein travel periode med prøver og eksamensførebuing. Heldigvis er det berre fem veker før det så er ferie att.

Gjengen samla

Førre helg passa eg "barnebarnet" Albert, og gjengen fekk herje på heile helga. Det var nydeleg vintervêr, og laurdag fekk vi gå tur i strålande sol.

Bok 2 2026: "Pesten" av Albert Camus

 

Somme forfattarar tenkjer ein at ein skal lese, men så vert det gløymt. Eg har ein gong tenkt at eg skulle lese alle nobelprisvinnarar i litteratur, men så har eg gløymt prosjektet og heller lese noko anna. No plukka eg endeleg opp ei bok av Albert Camus, som fekk nobelprisen i litteratur i 1957. Denne boka fekk fornya aktualitet i 2020, og eg hugsar at eg las om pest og epidemi eg òg, men ikkje denne. Kort fortalt handlar boka om eit pestutbrot i ein by, og ein får innsyn i tankar, kjensler og gjerningar som dette fører med seg.Boka skal vere ein allegori på spreiinga av nazismen i Europa (den kom ut i 1947). Romanen er (sjølvsagt) svært godt skrive, og den var nydeleg innlese av ein sørlending, noko eg synest passa svært godt

Januar så langt

Det nye året starta med sprengretting og sprengkulde. Eg hadde ikkje fått ferdig alle bunkane før jul, så det vart hard jobbing etter at gjestane reiste. Kulden førte til ein del bekymring for glatte vegar og mogleg frost i rør, men eg hadde heldigvis mykje strøsand att frå i fjor og nokre triks i bakhand for å hindre frosne rør. Bilen min var på verkstad i to veker fordi dei venta på ein del, så nyåret starta også med ei saftig rekning, men også med ein bil som fungerer. 

Då eg hadde retta ferdig, gjekk Bladfyken og eg ein lang tur i Remmedalen utanfor Eid, og det var så kaldt at vi sleit med både pust, tær og hud. Det var truleg kaldare der enn på sjølve Eid, og der var det kaldare enn heime. Noko feilval av turmål, altså. 

Attende på jobb var det kjekt å møte att elevar og begynne på nye tema, men knallhardt å skulle snu døgnet att. Det tok nokre dagar før politikken starta opp att, men no er også den attende til ein slags normal. Ein fest i nabolaget liva litt opp i tralten - det er ikkje mykje eg har sett av naboane siste tida, og i sprengkulden held ein seg mest inne. Men så vart det mildare, isen begynte å smelte og ein såg langt lysare på livet.

Sist fredag hadde eg frifredag, så då tok eg meg ein tur til Ørsta. Mamma og eg hadde kaffislabberas først, deretter tok vi oss ein tur på ALTI, der eg kjøpte meg nokre nye handdukar på sal (ingen storhandel, altså). Det var lenge sidan eg hadde vore på anna enn matbutikk, så det var kjekt å sjå seg litt rundt. Deretter gjekk vi på café, så slapp vi å lage oss middag.

I går, laurdag, gjekk Bladfyken og eg tur att. Denne gongen køyrde vi litt opp i høgda ved eit ridesenter utanfor Eid, for sola skein oppe i høgda. Etter nokre svingar hit og dit enda vi opp ved vegen til Harpefosssen, der vi gjekk ein lang tur i sola. Som bonus fekk vi sjå ein nydeleg solnedgang som eg ikkje foreviga, og deretter vart vegen attende til bilen svært glatt. Charlie hund har halta litt i det siste, men han vart slett ikkje verre av å gå tur, og det var no veldig bra.

I dag har eg ein typisk søndag med husarbeid, sløving, eigenpleie og skulearbeid. Eg er nokolunde i rute med det meste, bortsett frå husarbeidet. Dess meir eg strikkar, dess meir rot og støv blir det, så eg må ta meg litt saman og rydde i strikkesakene mine. Det er no fire veker sidan sola snudde, her er nokre få plussgrader og eg ser lyst på livet.

Genser nummer 86: "Riddari" i léttlopi

Etter at Bladfyken vart sjuk og fekk medisin, har han blitt mykje kaldare. Han har blitt ivrig turgåar medan han er sjukmeld, og med den sprengkulden vi har hatt treng han gode klede. Eg såg bilete av ein ny Riddarivariant som eg syntest var utruleg fin, og det var han samd i. Då eg hadde strikka den ferdig, såg den litt liten ut, men heldigvis passa den perfekt. Viss han går ned enda meir i vekt, blir den litt romslegare, men han forsikra meg om at han kunne bevege seg fritt i den, og det er avgjerande. Fargane er nydelege, med kvitt, koksgrått, oransje og raudt, og eg hadde gløymt kor kjekt dette mønsteret er å strikke. Eg har ein del restar av léttlopigarn, så det kan godt hende eg strikkar fleire. For sju år sidan strikka mamma Riddarigenserar til meg og dei to yngste då vi skulle til Island, og for snart fem år sidan begynte eg å strikke min første genser sidan tidleg 80-tal, også det ein Riddarigenser. Etterpå vart det ein til Eldstejenta og ein til Storegut, så no har snart heile slekta eit eksemplar.

Skjermtid

Då eg gifta meg i 1988, fekk vi denne lampeskjermen frå slekt i Solund. Den er laga av stein derifrå, og eg er veldig glad i både Solund og Stein. For ei tid tilbake bad eg Bladfyken om å finne ein ny skjerm til lampen, for den gamle var bulka og stygg etter flytteprosessar. Den første skjermen eg hadde på lampen var rosa, noko som passa godt til 80-talsinteriør og gav eit nydeleg, varmt lys. På 90-talet bytta eg til ein offwhite skjerm med gulldekor, noko som passa perfekt til interiøret vi då hadde. Denne skjermen gav òg eit varmt lys, men den vart som nemnt bulka og stygg. Bladfyken har valt ut skjerm etter eigen smak, og den var annleis enn dei førre, men veldig fin. Eg var spent på om den svarte skjermen ville gi eit kaldt lys, men det var veldig pent og passa svært godt til møblementet elles. Kvit skjerm hadde ikkje vore fint til dei kvite veggane, synest eg. Etter at eg rydda ut jula, vart det fargelaust i heimen, for eg hengde opp mine gamle jvite gardiner. Det var litt godt å få det litt nøytralt her etter ein periode med mykje raudt.

Bok 1 2026: "Læreren" av Inge Eidsvåg

 

Boka er frå årtusenskiftet, men er likevel ei aktuell påminning om kva lærargjerninga er og bør vere. Eg har ein gong høyrt eit foredrag med Eidsvåg, men eg hugsar ikkje i kva samanheng. Det var inspirerande å høyre på, og like inspirerande å høyre denne lydboka, som er lese av forfattaren sjølv. Det er så mykje fokus på pengar og knappe ressursar, KI og vurderingsmåtar no for tida, så då var det godt å høyre nokon reflektere over møtet mellom lærar og elev, som trass alt burde vere det aller viktigaste fokuset.

Genser nummer 85: "Etterår" i Viking Eco Highland Wool

Til mamma strikka eg ein rosa "Etterår" genser. Det er sjette genseren eg strikkar med dette flettemønsteret, men denne gongen knota eg ein del. Å strikke slike mønster krev at ein fører nøye opp kva omgang ein er på, og der er to ulike mønsterrapportar ein skalføre opp. Ikkje så godt eigna som tv-strikk, i alle fall ikkje viss ein ikkje er aleine. Genseren vart heldigvis passeleg, og mottakaren rapporterer om at den er god og varm. Garnet er utruleg mjukt, og eg har liggande nokre nøste som eg skal bruke til eit liknande prosjekt seinare. 

Genser nummer 84: Setesdalsgenser med raglanfelling

Den eine julegåva eg strikka i år, var ein brun og naturkvit setesdalsgenser med raglanfelling, strikka i Rauma tretrådsgarn. Denne skulle Svigerson få.

Desember 2025

Månaden desember gjekk i ein fykens fart, med tentamensbunkar, kommunebudsjett, bilreparasjon, konsertar og husvask, blant anna. Minstemann hadde passa hundane medan eg var i Oslo, så han var heime 1. søndag i advent. 2. søndag i advent var Veslejenta innom, då vi hadde vore på musikal på Eid ogg sett Matilda. 

Elles vart søndagane rette- og vaskedagar, bortsett frå at Bladfyken og eg gjekk på kino 4. søndag i advent. Ungane kom dagen etter, så då tende vi dei resterande lysa. Storegut laga middag, Korean beef, og vi kosa oss veldig ilag. Eg hadde vore hos mamma tidlegare på dag for å ta med pakkar - gåva hennar hadde eg sete oppe og laga ferdig kvelden før.

Vesle julaftan pynta dei juletreet, og så tok dei seg ein besøksrunde medan eg laga mat og ordna i huset. Julaftan kom Bladfyken, og vi hadde ei tradisjonell julefeiring med kyrkjegang, julemat (pinnekjøt, mor, svineribbe, poteter, rabbestappe og raudkål) og mange flotte og kjekke presangar. Første juledag tok vi det veldig med ro, åt restar og spelte brettspel. Vi laga òg eit par kaker som vi tok med til Hareid andre juledag, då vi hadde slektstreff. Dei tre yngste tilbragte kvelden saman med vener, så Eldstejenta og eg hadde ein roleg kveld heime. 

Tredje juledag køyrde Eldstejenta og eg til Eid og handla inn middag. Denne dagen hadde vi lyst på pizza, og den laga Veslejenta. Storegut var også denne kvelden saman med vener, så vi "damene" spelte brettspel og såg tv.

Fjerde juledag hadde vi nok ein roleg start på dagen, men ut på ettermiddagen reiste ungane til Ørsta. Då leita eg fram den eine stilbunken eg hadde liggande, og den har eg no endeleg fått retta ferdig. Eg har ein bunke til som eg skal kose meg med vidare i nyttårshelga.

I dag, sjette juledag, kom Storegut og kjærasten på besøk, og det var veldig triveleg. Eg fekk dessutan melding om at bilen min var ferdig reparert, og Bladfyken tok den med hit og leverte lånebilen attende. Det var ei god hjelp, og han sparte meg nokre timars styr der.

No har eg sett i bløyt pinnekjøt og er klar for ei roleg nyttårsfeiring for to. Godt nyttår til alle der ute!

Eg legg ved nokre bilete frå julefeiringa vår

Oslotur

 27. november sette Veslejenta og eg oss på nattbussen, og tidleg neste morgon kom vi til Oslo. Etter eit cafébesøk på Oslo S leverte vi bagasjen vår på hotellet (Oslo Plaza), og deretter rusla vi rundt i byen i nydeleg vêr. Vi gjekk langs Carl Johan til slottet, deretter til Akershus festning og Hjemmefrontsmuseet, så til 22. juli-senteret og deretter lunsj på Sabrura. Så fekk vi sjekke inn på hotellet og slappe av ei stund. Eldstejenta kom innom, og vi vart med henne for å møte kollegaer før ho skulle på julebord. Veslejenta og eg gjekk på musikalen "Book of Mormon", som vi hadde sett i London i 2017. Det var ein veldig kjekk kveld, som vi avslutta med burger på rommet.

Laurdag kom Eldstejenta att, og vi tok oss ein tur til Jul i Vinterland i Spikersuppa. Det var både hyggeleg og morosamt, og eg fekk ta både parisarhjul og hestekarusell. Seinare gjekk vi på italiensk restaurant nede ved Munchmuseet (eg var der saman med Bladfyken i sommar), og så gjekk vi på ein svært julepynta bar og kosa oss vidare. 

Søndag kom Eldstejenta og åt frukost saman med oss på hotellet. Ho skulle på kurs i Drammen, og vi hine tok bussen heim. Det vart ein litt spennande busstur på såpeglatte vegar, men vi kom heile heim med mange inntrykk i bagasjen (men ingen pakkar). 

Feiring av Minstemann

 

Då Minstemann fylte 22 år, bad eg med Mamma, Bladfyken, Veslejenta og kjærasten i tillegg til jubilanten sjølv. Vi for til den indiske restauranten i Ørsta, der dei alltid har nydeleg mat og god service. 

Plaster på såret

Haustferien min vart som nemnt ikkje som forventa, og turen til Paris vart avlyst. Jentene, derimot, hadde ein fin tur, og dei hadde med fine souvenirar til mora som eit plaster på såret.

Bok 47 2025: "Et lys i desember" av Siri Østli

 
Ei aleinemor med ei tenåringsdotter opplever førjulstida som svært vanskeleg. Mora har eit anstrengt forhold til familien sin, og no har ho også krangla med kvinna ho deler ei forretning med. Når kvinna så får beskjed om at ho har fått kreft, ser det ut til å bli ei forferdeleg jul, viss då ikkje omgjevnadene stiller opp. 

Dette var ei veldig koseleg bok å lese, spesielt etter ei rekke krimbøker og ei bok om Auschwitz. 

Bok 46 2025: "Jordmoren i Auschwitz" av Anna Stuart

Denne romanen er basert på verkelege hendingar i Auschwitz Birkenau, der ei kvinne arbeidde som jordmor under forferdelege tilhøve. Nokre av borna vart drepne ved fødselen, nokre døydde etter kvart og nokre som var av dei lysaste vart tekne frå mødrene og sett i fosterheim hos tyske familiar. Boka er skrekkeleg, men òg viktig og interessant, sjølv om eg heller hadde villa lese ei dokumentarbok.

Bok 45 2025: "Den låste døren" av Freida McFadden

Nora er ein vellukka kirurg som lever eit relativt normalt liv, og ingen veit at faren hennar var ein berykta seriemordar. Slik vil ho at det skal halde fram, men det blir vanskeleg når politiet brått dukkar opp. Nokon har drepe ein av pasientane hennar på ein nokså nøyaktig lik måte som det faren hennar brukte å gjere med sine offer. 

Dette var nok ei spennande bok av forfattaren, og eg hadde nok halde fram med å lese bøkene hennar viss det hadde vore fleire av dei på Storytel.

Bok 44 2025: "Kvinnen i etasjen over" av Freida McFadden

Victoria har hatt eit rikt liv og ein fantastisk ektemann, men alt blir snudd på hovudet då ho kjem ut for ei ulukke og blir ute av stand til å kle på seg, ete eller stelle seg. Mannen tilset ei kvinne som skal ta seg av henne, og etter kvart opplever denne kvinna at Victoria prøver å formidle noko. Til slutt finn kvinna dagboka til Victoria, og sanninga kjem for ein dag. 

Denne boka handlar ikkje om hushjelpa frå dei andre bøkene, men det er ein liknande karakter.

Bok 43 2025: "Hushjelpens hemmelighet" av Freida McFadden

Hushjelpa har kome noko vidare i livet, og ho har fått seg ny jobb. Denne gongen er kvinna i huset mystisk lite til stades, og ein gong finn hushjelpa blod på kjolen til kona når ho skal ta klesvasken. Dermed anar ho uråd. Dette er ei spennande bok, om enn ikkje fullt så god som den første i serien.

Bok 42 2025: "Hushjelpen" av Freida McFadden

Denne boka fekk eg anbefalt av Veslejenta, som ikkje akkurat er ein lesehest. Dermed tenkte eg den måtte vere spennande, og det var den òg. Hushjelpa har fått jobb og ein bitteliten hybel på loftet i eit nydeleg hus. Mannen i huset er veldig stilig og rik, men kona er rotete og uføreseieleg. Dottera er heller ikkje så grei å ha med å gjere. Når kona seier at hushjelpa har bestilt teaterbillettar og hotellrom til feil helg fordi ho og dottera kjem til å vere vekkreist den helga, vert freistinga for stor for hushjelpa. 

Dette var verkeleg ein "pageturner"!

Bok 41 2025: "Dødelig mørke" av Egil Foss Iversen

Storytel skriv: Den vellykkede forretningsmannen Harald Myhre blir skutt i sitt eget hjem. Det eneste vitnet til drapet er mannens blinde kone. Hun forklarer at det ringte det på døren og at hun hørte to stykker som kranglet og så hørte hun to skudd og en dør som ble lukket. Politietterforsker Bodil Lien har heller ingen tekniske spor å jobbe med. Miriam Lundquist er advokaten til Harald Myhres selskap og blir derfor valgt til bestyrer av dødsboet. I et møte hjemme hos enken, Nora Myhre, blir Theodor Solomonsen spurt om han kan etterforske saken parallelt med politiet. Enken sier at hun ikke stoler på politiet. Theodor aksepterer oppdraget, og starter umiddelbart. Han får snart den ene overraskelsen etter den andre.