onsdag 18. juli 2018

Bok 50 2018: "Maorienes sang" av Sarah Lark

Etter å ha gjeve opp ventinga på lydbokversjonen av denne og den tredje boka i trilogien, har eg no lese papirutgåva. Det irriterer meg stort at ein ikkje les inn heile serien, og eg las om att den første boka for noko sidan for å friske opp minnet.

I denne andre boka frå New Zealand på 1800-talet møter vi fleire av etterkomarane etter dei unge kvinnene som i første boka reiste over havet for å få eit nytt liv i kolonien. Mest sentralt står Elaine og Kura, som i tillegg til å vere kusiner også vert rivalinner. Som unge jenter vel dei å gifte seg - men med kva utgangspunkt for å lukkast og å oppnå det dei drøymer om?

Mykje av romanen er på kioskromannivå, men det er artig å følgje slektene og å lese om livet på New Zealand. 700 sider er mykje, men med rette feriemodusen går det heilt fint.

søndag 15. juli 2018

Bok 49 2018: "Italiensk reise - den håplause jakta på ei sjel" av Øystein Orten

Svoger Øystein har arbeidd med dette bokprosjektet i fleire år, så det var ei fryd endeleg å få boka i hende. Eg har kosa meg med lesinga over lengre tid, for eg ville ikkje "sluke" denne boka som eg gjer med diverse romanar. Dette er nemleg ei bok som krev litt meir av lesaren, då den inneheld mykje informasjon om stader, bøker og filmar som er knytt til reiser forfattaren har vore på.

Både prosjektet og produktet er beundringsverdig og interessant, og eg må innrømme at eg fekk lyst til å legge ut på reise eg òg - ikkje berre gjennom bok, men òg i det verkelege livet.

fredag 13. juli 2018

Ørstatur og nytt innkjøp

I dag tok vi turen til Ørsta, der broren min med familie er på besøk. I tillegg fekk eg henta det nye leiketøyet vårt, delvis finansiert av gåvekort frå fylkeskommunen. Vi fekk berre testa det litt då vi kom heim, sidan det var så seint, men i morgon er det fare for ein del støy.

torsdag 12. juli 2018

Meir hageprat

Onsdag tok eg meg ein snartur til tettbygde strok for å kjøpe motorsag og kompostkvern. Sistnemnde hadde dei ikkje på lager, så det vart eigentleg meir som ein bomtur, bortsett frå ærenda eg hadde på biblioteket, apoteket og matbutikken. Dermed vart det meir kutting av greiner på mispelrødet då eg kom heim, og den noko skuffa drengen, som hadde sett fram til kverning av greiner, fekk klippe plen i staden. Han klipte noko meir enn vanleg på oppsida av huset, der målet er å kunne klippe heile området med plenklippar etter kvart. Planane er større enn arbeidsinnsatsen så langt.

I dag, torsdag, sette både drengen og eg i gang med greinkutting. Vêret var noko kaldare og meir skya, så det var mindre ubehageleg å jobbe enn det har vore før. Då me gav oss, hadde me fått nok greiner til å halde kompostkverna gåande i lang tid. No får me berre håpe den kjem som avtala, i morgon.

Denne rosa stod her før vi kom i hus


Heile gjesteparkeringsplassen er full av greiner

Nesten all mispelen er fjerna no, med handemakt. Langt meir og tyngre arbeid enn ein skulle tru

Bok 48 2018: "Paradisbakken" av Marit Reiersgård

Liket av ei ung jente vart funne i 1989, og politiet skal gjere eit siste forsøk på å løyse gåta like før saka vert forelda. Då vert liket av ei av venninnene hennar frå den gongen funne dandert på om lag same måte som den første jenta låg då ho vart funnen. Kva er samanhengen, og kven står bak?

Dette er den tredje kriminalromanen av Reiersgård eg hadde liggande, og den skuffa ikkje.

onsdag 11. juli 2018

Bok 47 2018: "Begynnelser" av Carl Frode Tiller

I denne boka møter vi Terje, som ligg i ei sjukeseng. I rommet er også mora og systera, og tonen mellom dei er noko anstrengt. Komposisjonen i romanen er slik at den går baklengs gjennom livet til Terje, slik at ein får gradvis innblikk i korleis livet hans, og ikkje minst familielivet, har blitt utvikla. Parallelt med historia om menneske som ikkje klarer å vere snille mot kvarandre, og overdriven bruk av alkohol, har Terje utvikla ei interesse for miljøvern og vern av trua artar.

Boka er noko av det mest gripande eg har lese på lenge, og komposisjonen er med på å gjere den veldig spennande. Likevel ergrar det meg at språket ikkje held seg til vanleg nynorsk rettskriving.

mandag 9. juli 2018

Og elles...

I dag kom eg brått på at eg er student

Heidelberg (eg har to)

New dawn 

Sandefjord

Gärtnerfreude (eg har to)

Denne planta eg i fjor. Namnet er Mandarin.

Desse visste eg ikkje at eg hadde planta!

Prosjektet på måndag

Før start i dag

Etter nokre timars arbeid

Annan vinkel

søndag 8. juli 2018

Familietreff på Hareid

I dag tok vi med oss eit par kaker og reiste til Hareid, der vi fekk deilig middag og mykje god prat. Mormora vart henta av Nevø 3, og det var heile seks heimeverande ungar til stades. Systa har blogga om mat og borddekking, så eg legg berre inn det fine biletet av Veslejenta, som fekk ny strikkagensar av tanta til forseinka bursdagsgåve. Fargane passa perfekt!

Bok 46 2018: "Jenta uten hjerte" av Marit Reiersgård

Ei ung jente vert funnen død, og det viser seg at ho har stått i spissen for mobbing og utfrysing av andre. Parallelt kjem ein alkoholisert mann heim til mor si, og neste morgon finn han henne død i ein pøl med blod og lurer på om det er han sjølv som har drepe henne.

I denne boka gissa eg løysinga, men det var likevel veldig spennande å lese om bakgrunnen til dei ulike karakterane, og om korleis dei tenkte. Reiersgård er god til å skape karakterar, og særleg skildringane av sorg og sakn verkar svært truverdige.

Eg har liggande den tredje boka i serien òg, heldigvis!

Neverending story

Siste dagane har Minstemann og eg hatt eit prosjekt på gang i hagen. Tanken var eigentleg å klippe vekk noko av mispelbuskene, men no er vi i gang med å klippe/sage vekk alt saman. Det er hardt arbeid og går frykteleg sakte, men tanken er å få fjerna alt og kanskje erstatta det med plen.

Som bileta viser, er mykje av buskane daudt. Ei av årsakene til dette er truleg at noko/nokon har gnagd borken av stammane. Eg trur dei to gamle gyvlane mine har vore utsett for dette òg. Uansett trur eg hagen vil bli penare og meir lettsteld dersom eg får ein voll av plen i det aktuelle området. Så står det att å sjå korleis framdrifta blir.

Minstemann ryddar opp etter innsatsen dag 1

Utsikt frå verandaen dag 2

Dag 3 (Om lag 1/4 er fjerna)

fredag 6. juli 2018

Bok 45 2018: "Den lange, hvite skyens land" av Sarah Lark

Sidan eg har gjeve opp å få tak i dei følgjande bøkene i serien på lydbok, har eg no lånt dei i papirutgåver. Eg bestemte meg då for å høyre om att den første boka i serien, slik at eg skulle ha den friskt i minnet. Det angrar eg ikkje på, for dette er historisk melodrama på sitt beste.

Boka startar med at eit par kvinner skal reise til New Zraland. Den eine fordi ho ønskjer å starte eit nytt liv, den andre fordi ho er blitt spelt bort i kortspel. Med seg på reisa får dei ein flokk foreldrelause jenter, som skal brukast som arbeidskraft i kolonien. Livet påfører desse kvinnene stadig nye utfordringar, men òg nye gleder og etterkomarar. Midt i alt dramaet ser ein spor av ei faktisk historie, så ein lærer noko om landet med det same. Eg likte boka godt første gongen òg, og no ser eg fram til å lese dei følgjande bøkene i serien. Eg skal berre lese unna litt anna først.

torsdag 5. juli 2018

Bok 44 2018: "Stolpesnø" av Marit Reiersgård

Ein mann gr vesle Oda ein appelsin medan ho er i barnehagen. Seinare er ho ute og leikar i snøen, men blir brått borte. Har nokon bortført henne, og i tilfelle kven? Ei kvinne vert funnen død, men kven har drepe henne? Er der samanheng mellom dei to sakene?

Dette er ein spennande kriminalroman, og eg ser fram til å lese to andre bøker av same forfattar som eg har liggande på vent.

tirsdag 3. juli 2018

Utflukt til Ulsteinvik, Runde og Hareid

Mamma hadde eit ærend til Ulsteinvik, og eg hadde lyst til Runde og sjå ei utstilling av plastbos. Då eg nemnde planen om dette til systera mi, sa ho at vi var velkomne til Hareid etterpå. Det var bursdagen hennar, og ho ville gjerne ha oss på besøk.

Minstemann trengde ein hårklipp, så han og eg stod tidleg opp og kom oss av garde. Deretter henta vi mamma, og så tok vi turen ut i øyane. På Runde gjekk vi inn på Miljøsenteret og såg utstillinga av sjøfuglar og plast, og vi var òg innom og såg utstillinga av "Rundeskatten", som vart oppdaga i 1972. Det var ein uvanleg vakker dag, så det var ein fin tur med mykje fint å sjå og herleg sjøluft.

På Hareid fekk vi servert nydeleg rømmegraut og spekemat, og eg fekk overrekt 50-årsgåve. For ei tid sidan sa systera mi at ho ikkje hadde hatt tid til å strikke til meg i år, men så viste det seg at ho hadde hekla i staden! Eg vart mållaus, for det vakre teppet var berre nydeleg, og det må ha tatt uendeleg med tid og arbeid å lage det. Teppet blir eit smykke i stova, og hunden skal ikkje få kome nær det, det er i alle fall sikkert.









Bok 43 2018: "Det tomme hus" av Sir Arthur Conan Doyle

Eg hadde ein plan om å lese heile serien med bøker om Sherlock Holmes, men det blir visst med dei
tre eg no har lese. Denne er ei novellesamling, og nokre av dei er gode. Samtidig er dei noko repetitive og føreseielege, og språket er gamaldags og tungt å lese. Skal eg lese fleire bøker om Sherlock Holmes, skal eg lese dei på engelsk.

Hagedag

I dag var det så varmt ute at eg ikkje orka anna enn å vatne hagen. Litt luking vart det, og litt lesing i sola, men mest vatning. Eg hadde eigentleg tenkt meg på handel, men så vart eg billaus igjen og måtte halde meg heime.

Om kvelden grilla vi på verandaen. Då hadde sola gått ned og skodda kome sigande, så idyllen var ikkje den same.
Endeleg spratt ei slik lilje ut. Eg har mange som står med knoppar.

Planta i fjor

Denne trudde eg var daud eller at eg hadde luka den vekk. Kjøpt og planta i fjor, kjem att litt stakkarsleg i år.

Timian - eller ugras? Eg planta timian i fjor, men synest den har spreidd seg veldig fort...

søndag 1. juli 2018

Handle til hagen

I dag fekk eg endeleg att bilen, som har vore på tur til Trøndelag sidan torsdag. Både gut og bil kom heile heim, heldigvis. Sidan mamma hadde hinta i sosiale medium om at ho hadde lyst å handle blomar, og eg sjølv hadde rensa plass til fleire plantar i beda mine, tok eg turen til Ørsta. Der fekk eg is og kaffi og ein god prat før vi kom oss av garde.

I handlekorga mi hamna ein rosa rododendron, som no var halv pris på. Eg var spent på om det var sameleis som den eg planta i fjor, men det var det heldigvis ikkje. Den eg kjøpte i fjor var lysare rosa enn på biletet, og no håper eg den nye er litt meir knall. Bileta lyg veldig når det gjeld farge. I tillegg kjøpte eg ein rosa høstphlox, som er ein blome vi hadde mykje av heime i min barndom. Eg er noko sentimental for tida, jamfør kjøp av løytnantshjarte ved førre vitjing til hagesenter. Siste plante var ei raud rose. Det var minst to rosebusker som ikkje overlevde vinteren, så ein må fylle på med nytt. Neste rosekjøp blir til 22. juli. Ved inngangen til hagesenteret kjøpte eg dessutan ein sekspakning med sommargeorginer, og så tok eg med fem sekkar med mold.

Mamma hadde tatt av ein avleggar av salvie og ein gyvel til meg, så det drog gjennomsnittsprisen noko ned...

Då eg kom heim, angra eg litt på alle kjøpa. Det var steikande varmt, og då eg begynte å sprute vatn med hageslangen vakna kleggane til live. Alt kom i jorda, eit par stauder vart flytta og beda vart vatna rikeleg. Det er utruleg tørt når ein begynner å grave litt, så det måtte mykje vatn til.

Eg likar å styre i hagen, som nemnt før, sjølv om det kan vere eit Sisyfosarbeid å halde beda nokolunde fine. Her er ei mager leirjord frå naturens side, men eg gir ikkje opp å få plantene til å trivast, og eg gledar meg over alt som veks og trivst, bortsett frå at eg har eit noko anstrengt forhold til smørblomar.



lørdag 30. juni 2018

I never promised you a rose garden

I to dagar har eg nesten budd i hagen. Sola har skine frå blå himmel, og temperaturen er på veg opp.

Fredag klipte eg først plenane. Graset hadde ikkje vakse så mykje, men plenane blømde av diverse kløver og tusenfryd, så det såg langt betre ut etterpå. Deretter gjekk eg laust på eit bed som var fint før vi reiste på tur, og det var ganske fort gjort å få ordna. Dei lilla rosene veks der, og den busken har fått eit oppsving etter at eg kolva ein sekk kugjødselkompost den i det bedet. Etterpå begynte eg på det gigantiske staudebedet, men der vart eg ikkje ferdig med det eg hadde tenkt. Hovudsakleg var det å luke og hakke vekk gras og ugras, men så har eg nokre prestekragar som spreier seg så mykje og som eg vil flytte til andre stader.

I dag gjekk eg først i gang med det gigantiske bedet, som eg no har forstørra (der ligg enno plast på ein liten del av bedet, så eg blir ikkje ferdig i år heller. Arbeidet var ikkje spesielt tungt, men det tok tid å riste av molda av torv som eg hakka vekk. No har eg gjort klart for fleire plantar, så det spørs om eg ikkje må ta meg ein tur på hagesenter i morgon, sjølv om det er søndag. På sikt skal eg plante fleire roser (22. juli-tradisjonen min), men det kan hende eg finn noko anna eg vil satse på òg. Det meste i beda mine har eg fått gratis som avleggarar, og då er det kjekt å supplere med litt andre sortar òg. Skulle eg ha kjøpt planter til alle beda, ville det ha kosta ein formue.

Medan eg arbeider i hagen, får eg god tid til å filosofere. I dag tenkte eg mellom anna på blomebedet på Utvær, og kor grøderikt det er her i forhold. Eg trur eg har luka vekk og klipt nok plengras til å fø ein sau, og her kastar vi berre alt til kompostering. Det same gjer dei på dei fleste gardane her i bygda; ein slår med slåmaskin og let graset ligge att og rotne. Med tanke på generasjonane før oss, som sleit for å skaffe til gards nok fôr, er det noko respektlaust å la norsk jordbruk forfalle. Samtidig kan ein ikkje forvente at folk på bygda skal drive gard av rein idealisme.
Desse var her då vi flytta inn, og dei veks villig ved verandaen og luktar fantastisk

Denne lilla rosa er favoritten min. Tidlegare år har knoppane ofte berre rotna vekk utan å sprette ut, men i år blir den fin!



torsdag 28. juni 2018

Bok 42 2018: "Talte dager" av Heidi Linde

Vanlegvis skriv Linde morosame bøker om alvorlege tema, men denne boka har eit heilt anna preg. Først og fremst komposisjonen er original, sjølv om det er ein kjend teknikk spesielt frå filmar. Fleire lagnader er skildra gjennom små forteljingar, og til saman utgjer dei ein heilskap som fører til at menneske møtest tilfeldig og det får alvorlege følgjer. Ei fin, men noko dyster bok.