lørdag 15. september 2018

Bok 67 2018: "Lyset bak øynene" av Tommi Kinnunen

I denne romanen følgjer vi blinde Helena og homofile Tuomas i parallelle historier som vert fletta saman og fortalde i vekselvis fortid og notid. Dette vart til tider altfor forvirrande og eigna seg dårleg for lydbokformatet, men det er likevel gripande lesnad om korleis det er å vere annleis. Også dei andre personane i boka har sine spesielle historier, og desse er òg minneverdige. Eg las ein stad at det er planlagt fleire bøker om den same slekta, og det kan bli veldig bra. Då trur eg at eg vil lese dei på papir.

Nysnø i fjella

Det har vore mykje regn siste veka, men i dag letta skylaget såpass at nysnøen på fjelltoppane synte. Med den fine sommaren kunne ein ikkje forvente ein vakker haust i tillegg. Eg har vore plaga med forkjøling ei heil veke, så for meg har det vore greitt med styggevêr. Det er mykje å gjere inne òg, men eg har slappa mykje av mellom slaga. Eit foreldremøte på kveldstid, eit politisk møte og ein tur på høgskulen har det blitt tid til, men eg har ikkje hatt energi nok til å starte skrivinga av oppgåve. Eg har eit anna skriveprosjekt som eg har sysla med, og det har eg tidlegare deadline på. Midt i alt anna har eg nemleg tatt på meg å føre i pennen partiprogrammet for neste kommunestyreperiode. 

Vinklubb i september

Fredagen kom denne veka òg, og det merkast at vi avsluttar halvannan time tidlegare på fredagane i år samanlikna med i fjor. Eg tok meg god tid til å kvile på mine laurbær på sofaen då eg kom heim etter endt arbeidsdag, så då det nærma seg vinklubbtid var eg relativt optimistisk. Dørstokkmila er fæl på grunn av høljregn for tida, men eg kom meg av garde.

Som vanleg fekk vi servert nydeleg mat og vin, og vi hadde ein svært triveleg kveld. Eitt av høgdepunkta var at vi hadde fått eit nytt medlem. Det er ein familie som har flytta hit, og då var det naturleg å invitere dama i huset til å vere med i vinklubben. Vi vart ni til bords denne gongen, og det vart mykje latter og god prat rundt bordet.

tirsdag 11. september 2018

Bok 66 2018: "Veien over klippene" av Gøril Emilie Hellen

Eg vart åtvara mot denne boka, men valde å lese den likevel. Det er ein typisk dameroman (av den typen med damerygg på omslaget) med to patallelle handlingar i fortid og notid. Det heile dreiar seg om at personen i notida får høyre om ei historie frå fortida og endrar livet sitt på bakgrunn av det. Boka minner sterkt om "Hjemkomsten" av Victoria Hislop, til dømes.

Hovudpersonen Lucia bur i London saman med kjærasten, og så reiser ho heim til ei norsk øy for å besøke foreldra. Brått døyr mora, og eitt av hennar ønske var at Lucia skulle ta med helvta av oska hennar for å gravlegge den i Italia, der mora kom frå.

Historia frå fortida er ganske dramatisk og fengande, men notidshistoria vert så føreseieleg at det nesten verkar platt. Eg synest òg at den italienske stemninga uteblir, og at forfattaren berre nemner nokre matrettar innimellom for å gi romanen eit autentisk preg.

All kritikken til side, så har eg kosa meg med boka, det skal eg innrømme. Av og til er det heilt greitt med litt enkel underhaldning, og no har eg hatt nokre tunge dagar med forkjøling og haustregn.

søndag 9. september 2018

Bok 65 2018: "Skuggasund" av Arnaldur Indriðason

På Island fanst det mange amerikanske soldatar under andre verdskrig, og nokre gonger vart dei lokale jentene lokka til å bli kjærast med ein soldat, sjølv om denne kanskje laug om både opphav og hensikt. Ei ung jente vart funnen død, og etterforskinga går sin gang, før den brått vert avslutta.

I notida vert ein gammal mann funnen død, og det viser seg at han er blitt drepen. Kven har interesse av å drepe ein så gamal mann, og kva er samanhengen mellom han og jenta under krigen?

Dei to historiene vert fortalde parallelt, men det går rimeleg greitt å halde dei frå kvarandre. Det er kjekt å lese om andre land og kulturar, og om historie, så denne kriminalromanen vart som eit litterært kinderegg
.

Laurdag i heimbygda

I dag fekk eg føremiddagen for meg sjølv, for tenåringane sov lenge. Etter kvart stod dei opp, og Veslejenta gjorde seg klar til å reise til Volda att. Minstemann og eg hadde planar om ein fotoshoot, sidan vi skulle ha hatt eit fint bilete å sende ut som takkekort etter konfirmasjonen. Etter at eg hadde køyrt Veslejenta på kaia, tok eg med meg ein dresskledd konfirmant og ein hund, og så tok vi bilete. Det var nesten litt dystert lys ute, men fint fotovêr.

Etter seansen gjekk vi ein tur innover mot Kile, der vi kom i prat med ein som held på å restaurere eit gamalt hus der. Borna hans har allereie begynt på skulen der Minstemann går, og det er stor overgang for dei som kjem frå ein by i Sverige.

Vel heime klipte Minstemann resten av plenen (eg tok oppsida i går) medan eg redigerte bilete og laga middag.

Eg legg ved bilete av han som ikkje er konfirmant, og i tillegg eitt av bileta vi ikkje valde som takkekort. Vi har satsa på eit bilete i heilfigur for å få med litt bakgrunn. Vi bur på ein nydeleg plass!

fredag 7. september 2018

Fredag - fagdag eller fridag

Mamma ved Svendsengarden

På jobb har me innført såkalla "fagdagar", noko som vil seie at elevane får undervisning i eitt fag heile fredagane. Dette skal gi rom for fordjuping og lengre prosjekt. I fjor hadde me åtte timar fagdag, men i år har me redusert til seks timar. Det er langt lettare å forhalde seg til, både for elevar og lærarar. Lærarane har anten undervisning i eitt fag om fredagane, eller så har me fri. I dag var det ein slik fri-fredag for meg, medan elevane hadde undervisning i andre fag.

Mamma trengde hjelp til eit ærend på Nav, og dermed gjekk turen til Ørsta. Etter Nav-besøket gjekk ho og eg på café, men eg kunne ikkje vere så sein før eg henta Veslejenta. Ho hadde hatt fagdag i eit fag som handla om dirigering, så det hadde vore ein kjekk dag. Me handla inn mat før me reiste heim, og då laga eg lasagne. Medan den steikte laga ungane salat og eg klipte plen.

Kvelden har gått med til serie og film-sjåing. Minstemann hadde vore på fjelldag med skulen, så han var temmeleg gåen. Hunden er vel den einaste som ikkje har vore i særleg aktivitet i dag, men det skal vi nok ta att i morgon.

torsdag 6. september 2018

402 blomsterlaukar

Eg tok litt av med nettshopping her ein dag. I utgangspunktet fekk eg ein mail med reklame for tilbod på blomsterlauk. Tilbodet gjaldt ei samling ulike sortar, og nokre av sortane var eg ikkje så interessert i å ha. Eg vil ha enkle laukblomster som skil deg så mykje frå ugraset at dei ikkje vert luka vekk, og eg har nokre klare favorittar når det gjeld fargar. Eg enda opp med å bestille 100 rosa og raude tulipanar, for tulipanar er yndlingsblomane mine (dei òg), og det er så fint å ha mange av same sort. Påskeliljer kan ein neppe få for mykje av, så då vart det 100 av dei òg. Av dei krokusane eg sette i fjor, kom berre nokre få opp - og dei stod ikkje særleg lenge heller. Det vart derfor 100 krokus i fargeblanding. Og så perleblomar, då, som er så utruleg fin farge på. På toppen av det heile kjøpte eg lauk til to svarte linljer, så det kan no bli eit interessant prosjekt.

Det tek si tid å grave ned 402 laukar, men eg nådde det før regnet kom. Det var kjekt å jobbe i bedet igjen, og eg kunne eigentleg ha tenkt meg å styre meir.

Var det nokon som spurte korleis det går med masteroppgåva?

Bok 64 2018: "I fjor sommer" av Niels Fredrik Dahl

Hovudpersonen er ein mann som er på sommarstaden sin i Sverige for å rydde, sidan staden skal seljast. Midt i denne prosessen minnest han sommaren før, og dei opplevingane han og kjærasten hadde då. Boka handlar om sterke kjensler som begjær, kjærleik og sjalusi, men òg om einsemd og manglande nærheit.

Boka er veldig sterk, og eg likte den svært godt.

onsdag 5. september 2018

Bok 63 2018: "På grunn av et løfte" av Harlan Coben

I eit småbysamfunn er foreldra til ungdomane svært opptekne av kva collegeutdanning borna deira skal få. Ei ung jente forsvinn, og snart skjer det same ein gong til. Hovudpersonen er ein mann som har køyrt den eine jenta frå ein fest til eit hus midt på natta før ho forsvann, og han vert mistenkt for å ha noko med det ågjere. Han vil oppklare saka, og det heile er langt meir innfløkt enn ein kan gisse på førehand.

Harlan Coben skriv på ein humoristisk måte, og forteljinga er godt uttenkt. Eg har brukt for lang tid på boka, som hadde eigna seg betre til å bli slukt i sommarsol.

mandag 3. september 2018

Bok 62 2018: "De bortkomne" av Marlen Ferrer

Forfattaren har doktorgrad i historie og har skrive fleire fagbøker, og dette er debutromanen hennar. Eg-personen Liv er ei 39 år gamal norsk kvinne som reiser frå eksmannen og den halvvaksne dottera til Mexico (som eg assosierer med "æ vil færra til Mexico") for å kome nærare inn på kulturen og språket. Ho har fått eit stipend for å gjere dette medan ho omset mexicansk litteratur til norsk.

På reisa si, som kanskje er ei slags forvrengd danningsreise, møter ho gamle hippiar og yngre, hemningslause menneske som ho drikk, dopar seg og har sex saman med. Alt er skildra i eit nøkternt, direkte språk.

Eg kan ikkje seie at boka fall heilt i smak. Eg vart rett og slett lei av Liv og den utsvevande livsstilen hennar. Kanskje er det eit poeng med romanen, og i tilfelle lukkast forfattaren med det. Eg skjønar òg at dekadansen er eit uttrykk for noko livstrøytt, og samstundes er det eit motstykke til det langt meir konforme livet heime i Oslo. For oss som lever eit konformt og trivielt liv kan utageringa nesten verke provoserande, og det er kanskje òg eit poeng.

La meg konkludere med at eg har sans for prosjektet og tankane romanen vekkjer, men at eg synest det vart lite interessant å lese om drikking og sex side opp og side ned.

søndag 2. september 2018

Tur til Botnasanden

Laurdag gjekk me ein tur til Botnasanden, den lokale badestranda. Det er fint å rusle rundt i nærmiljøet når det regnar som verst, og den friske lufta gjer underverk for kropp og sjel. Det vert mykje stillesitjing og inneliv i kvardagen, og då er det vanskeleg å motivere seg til å bruke ledige stunder til å gå tur. Å ha ein hund eller to hjelper litt til med å minke dørstokkmila, og å ha eit menneske som turkamerat gjer òg underverk for motivasjonen.

Møteveke

Denne veka har vore prega av møteverksemd etter arbeidstid. Sidan det skulle vere kommunestyremøte torsdagen, hadde vi som vanleg gruppemøte i partiet måndag kveld. Onsdag forvilla me oss på folkemøte for nytt kulturhus, der det vart presentert og diskutert planar for om- og påbygging av det eksisterande samfunnshuset i Volda sentrum. Politisk skal ikkje dette handsamast før i november/desember, og det var godt å sjå engasjementet og optimismen blant dei frammøtte. Deira klare melding var "køyr på", så det må me vel gjere når den tid kjem.

På kommunestyremøtet torsdag vart det presentert to andre spreke prosjekt, nemleg bru over Voldsfjorden og ny idrettshall i sentrum. Brua har eg engasjert meg i lenge, sidan eg sit i styret for bruselskapet, og eg vart erklært inhabil saman med dei andre i styret. Det skuffa meg at ikkje vedtaket vart samrøystes, men trass alt fekk planen for vidare arbeid klart fleirtal. Idrettshallsaka skal heller ikkje handsamast slett enno, men det var stor optimisme rundt bordet også i denne saka.

No er spørsmålet: toler kommuneøkonomien så store prosjekt? Det kan òg stillast spørsmål ved om prosjekta kjem til å vekse seg større på grunn av parkeringsbehov og liknande, slik at prosjekta havarerer når dei er nær ved å lande. Der er fleire andre, større prosjekt som òg ligg på vent, som ombygging av ungdomsskulen og bygging av kloakkanlegg, og ein kan ikkje gløyme desse behova midt i alle dei fine teikningane.

Eg håpar og trur at administrasjonen vil gjere ein god jobb med å utgreie sakene, og at me kan få til byggestart i denne kommunestyreperioden. Det er kjekt å vere ein del av ein slik prosess.
Skisse av kulturhuset, slik det kan bli

Skisse av idrettshallen, slik den kan bli

Bok 61 2018: "Sikre tegn på din død" av Torkil Damhaug


Ein mann slår ned ein annan slik at denne hamnar på sjukehus. Der vert pasienten funnen med strupen kutta over, og rettsmedisinaren vert etter kvart meir involvert enn ho trudde ho kunne bli. Kva er gale med kjærasten til sonen hennar? Etter kvart opplever ho at fleire ikkje er dei personane ho har trudd.

Heilt ok krimbok, verken meir eller mindre etter min smak.

lørdag 25. august 2018

Innskulingsdag

Fredag skulle me la elevane bli betre kjende med kvarandre, så dagen skulle vere litt alternativ. For Vg1-klassen vår begynte dagen saman med dei andre vg-elevane med felles frukost i kantina. Deretter fekk dei ein time med informasjon i festsalen, før me tok dei med oss på rusletur rundt Rotevatnet. Dei fekk i oppdrag å ta bilete som skulle illustrere nokre sitat me hadde valt ut, og dei skulle gå saman med andre i den gruppa me hadde sett saman. Eg var baktropp og passa på at ingen vart ståande att undervegs. Då me kom attende til skulen, vart det pølsegrilling og kanonballturnering.

Eg trur dei fleste hadde ein kjekk dag, og me hadde brukt noko tid på førehand til å snakke med dei om å vere inkluderande og å ta ansvar for skulemiljøet. Ein skal ikkje berre vente på at andre skal lage ein kjekk dag for ein, men alle er ansvarlege for å gjere sitt for å gjere dagen kjekk for andre.

Charlie fekk vere med på jobb i dag, og det var fleire som syntest det var kjekt. Han hadde ein travel dag, men storkosa seg etter kvart saman med ungdomane.

onsdag 22. august 2018

Bok 60 2018: "Barføtt over isen" av Ingebjørg Berg Holm

Dette er andre romanen eg les av forfattaren, og den er eit framhald av den førre eg las. Lensmannen i Hurum på 1980-talet opplever nye mysterium og mystiske dødsfall i eit gamalt hus med tårn. Stemninga er veldig sær, noko som vert forsterka av at lensmannen nyleg har lese "Frankenstein" og er litt prega av det. Her er enkefruer og gudsøner, drepne kattar og forsvunne bøker - og alt blir skildra i fragmentariske kapittel som verkar forvirrande heilt fram til slutten.

Eg er ikkje udelt positiv til skrivemåten, men det er kjekt med bøker som utfordrar ein som lesar.

Det ligg an til å kome fleire bøker i serien, og eg kjem nok til å lese dei.

tirsdag 21. august 2018

Eit nytt og betre liv - eller er det det gamle?

Dei siste åra har vore prega av studium, politikk og sjukebesøk, og det syner både på kondis og badevekt. Tidleg i sommarferien gjekk skritt-teljaren min sund, og eg tenkte eg skulle ta fri frå den òg i sommar. I førre veke hadde vi så mange og lange møte og kurs at det ikkje var noko energi att på kveldstid, men no har eg sett i gang den nye skritt-teljaren for eit sprekare skuleår.

Måndag hadde eg om lag seks timar med elevar, og det kosta meg 7000 skritt. I dag, tysdag, gjekk eg frå kaia og opp til jobb (og ned att etter jobb). Eg var innom eit par butikkar òg. Etter middag gjekk eg ut og luka nokre bed medan Minstemann klipte plen, og etter det att sykla eg ein tur med hunden. No håper eg at eg skal klare å skape nye og betre trimvanar før haustmørkret set inn for alvor. Samtidig veit eg at rettebunkane og møtedokumenta kjem til å ta ein jafs av tida mi når det lid på.

mandag 20. august 2018

Nye barn

Skulen er ikkje den same utan elevar, og i dag var det dagen då vi skulle ta imot nye førsteklassingar, samtidig som andre- og tredjeklassingane  kom attende. Eg må innrømme at eg saknar mine gode, gamle elevar frå i vår, men eg skal nok greie å verte glad i dei nye òg. I år er eg kontaktlærar i ei vg1-klasse saman med ein kollega, og det er mange år sidan sist eg var det.

Dagen i dag brukte vi til informasjon, omvising og å lage ei veggavis med bilete og snakkebobler. Litt av poenget med dette er å få elevane til å snakke med kvarandre (dei lagar snakkebobler til kvarandre), samhandle og samarbeide. Eg tek aldri med meir enn eit par sakser og eit par limstiftar, så det blir mykje venting på tur. Dei måtte dessutan bruke min telefon til å ta bilete med kvarandre med, så då vart dei opptekne med det. Det vil alltid vere skilnad på kor snakkevillege elevar er første dagen, men eg trur dei fleste hadde ein ok dag. Og veggavisa vart veldig fin!

lørdag 18. august 2018

Bok 59 2018: "Stjerner over, mørke under" av Ingebjørg Berg Holm

Forfattaren debuterte med denne boka for få år sidan, og den fekk mykje positiv omtale då.

Handlinga går føre seg på slutten av 1800-talet, og romanen har delvis form som eit brev frå lensmannen til broren. I brevet fortel lensmannen om eit drap han har oppklara, samtidig som han tek eit oppgjer med broren. Alt blir avdekt undervegs, noko som er forventa i ein avslutta roman. Men romanen er berre delvis eit brev, for forma skiftar med vekslande synsvinkelbruk. Dette er greitt nok, men eg skulle ønske brevet hadde vore sett i kursiv eller noko for å skilje det frå resten av teksten.

Sjølve mordgåta er lett å gisse etter relativt kort tid, men boka har likevel eit særpreg som gjer den spesiell og leseverdig. Eg har liggande ei bok til av same forfattar, og eg må seie eg er spent på å sjå korleis stilen vert vidareført.

Vinklubb august 2018

Dei siste åra har vinklubben hatt ein veldig kjekk tradisjon, nemleg å ha låvefest for vindamene med gubbar. Også i år hadde ei av damene laga nydeleg fiskesuppe som vart servert i løda, og vi hadde bål, kaker og noko gitarspel i tillegg til ulikt utval av drykk. Det var, som vanleg, veldig kjekt, og nokre av oss avslutta kvelden med å rusle heim.

Dessverre gløymde eg heilt å ta bilete, så no satsar eg på at einkvan i facebookgruppa legg ut eit interiørbilete eg kan stele.

tirsdag 14. august 2018

Skulestart 2018/2019

Nytt jubileum: det er 25 år sidan eg fekk min første lærarjobb på Ulstein vgs. Mykje er endra i yrket sidan då - det er slutt på å bere med seg tunge ordbøker og kassettspelarar til undervisninga, slutt på handskrivne lysark og føring av fråvær i papirprotokollar. Det er òg slutt på å trille fjernsynsapparat inn i klasseromma, og det meste av skriving skjer på PC. Undervisninga er prega av PC-bruk når det gjeld presentasjonar, youtubeklipp, googling, deling av dokument og formidling av informasjon av anna slag. Både elevane og lærarane sin skulekvardag er endra, og mykje har blitt betre og meir relevant. Krava til samhandling og samtalar har auka på, noko som kan vere eit stress, men som òg gjer at forholdet mellom elevar og lærarar er tettare. Eg føler meg uendeleg privilegert som kan brette opp ermane og sjå fram til eit nytt skuleår med forventning om at DETTE skal bli det året då eg har orden i alle papir, ryddig pult, god tid til kvar elev og godt budde undervisningsøkter - vel vitande om at kaoset kjem sigande på og at det er ein del av denne meiningsfulle og krevjande jobben. Sidan eg begynte på Volda vgs i 2002 har eg ikkje søkt andre jobbar, sjølv om stresset og arbeidsbøra har vore uuthaldeleg til tider. Årsaka er nok at eg har hatt gode kollegaer, for det meste kjekke elevar og at arbeidsdagane aldri har vore keisame. Lukke til med skulestarten!

lørdag 11. august 2018

Bok 58 2018: "Forsvinningen" av Frode Granhus

Denne boka kom ut etter at forfattaren var død, og det er trist både for familien og lesarane at han ikkje er meir. Bøkene hans frå Lofoten er god krim, og denne siste er både spennande og godt skriven.

Ei gamal forsvinningssak vert aktualisert når fleire eldre menneske vert fanga og plaga nesten til døde. Kvar vart det av Ruth, og kan ein finne forklaring i dei gamle filmane frå den 17. mai-dagen då ho forsvann? Både gamlelensmannen Berger og den nye, Rino, er involverte i oppklaringa.

onsdag 8. august 2018

Bok 57 2018: "Jomsviking" av Bjørn Andreas Bull-Hansen

Dette er den første boka i ein planlagd serie, der del 2 er undervegs, skal ein tru internett. Den skal heite "Vinland", noko minst fire andre bøker heiter frå før, men det er ei anna sak. Serien handlar om Torstein Tormodson, som er ein gamal mann som fortel om liet sitt. Dermed er utfallet av dei fleste spennande scener avslørte, i og med at helten alltid overlever. Eg er ikkje sikker på om det er eit godt litterært grep, men på den andre sida skjønar nok lesaren at eg-personen overlever når det vert laga ein heil bokserie. Handlinga vert lagd til fleire land, og den startar når Torstein er 14 år, i år 993.

Torstein bur heime på garden hos faren då han brått vert teken til fange og gjort til træl. Han opplever mykje, reiser mykje og deltek i viktige slag. Han finn att bror sin, kjem bort frå han og finn han att, han møter jenter og han tek seg av ein trebeint hund, som vert med på alle eventyra. For eventyr er det, om det er basert på mykje historisk stoff.

Verkar eg negativ, må det vere fordi eg gjekk litt lei undervegs, Boka er på 573 sider, og det skal mykje til å halde lesaren engasjert så lenge. Det vart òg mange slag og mykje vald, og då har eg ein tendens til å falle av lasset. Likevel var det mykje interessant og spennande i boka, så den kan absolutt anbefalast, spesielt for historisk interesserte.

mandag 6. august 2018

Bok 56 2018: "Når månen står lavt" av Nadia Hashimi

I denne romanen møter me ei ung jente i Afghanistan som ønskjer å bli lærar. Stemora hennar held henne heime for å hjelpe til i huset, men etter kvart får jenta både utdanning, jobb og familie. Når så styresettet i landet vert endra, ser familien seg nøydd til å flykte frå landet, og me får følgje dei på flukt mot Europa.

Boka er veldig god, men eg likte ikkje slutten.

fredag 3. august 2018

Handle til hagen

Torsdag skulle det vere nattope på Plantasjen, og det vart ganske seint før me kom oss så langt. Dei skulle ha stauder til halv pris, og enda opp med eit lite innkjøp. Favoritten var Penstemon, som minner om revebjeller (som dei òg selde), men eg fann òg ein fin Klokkeblomst, som minner om blåklokker. Sekspakningen med alunrot kjøpte eg mest på grunn av det raude bladverket. Eg kjøpte ein i fjor som har mørkare farge, og det er fint med slike spesielle bladverk mellom alle blomane i eit bed, synest eg.
Penstemon, Klokkeblomst og ein sekspakning Alunrot (eg har ein frå før)

Den Trondhjemske postvei mellom Stranda og Hellesylt

Torsdag var temperaturen nede i 18 grader, og forma var betre enn på lenge. Dermed vart det til at eg kjøpte meg nye turskor og for på tur saman med mann og hund. Me køyrde nesten til Stranda, der det går ein bit postveg over til Hellesylt. Vonbrotet var stort då delar av vegen var stengd på grunn av gravearbeid, men så kom me på at me kunne gå andre vegen, og me nådde dermed turmålet Ljøbrekka (760 moh). Vegen var bratt og veldig svingete, men det gjekk lett å gå.
Nye turskor

Så langt kom me oss i retning mot Hellesylt. Vegen stengd i åssida

Utsikt mot Stranda

Ved setra oppom Ljøen

Ved Nykkjevatnet


På toppen av Ljøbrekka, utsikt mot Stranda


Den stengde delen av vegen


4 mil til Ørskog

Vegen ned mot Ljøen

Utsikt mot Geirangerfjorden

Dagens turkameratar

onsdag 1. august 2018

Summer rain

Tysdag var det meldt regn, så eg sette meg til med masterprosjektet mitt. Kroppen var noko prega av måndagens arbeidsinnsats, så det var godt med ein stillesitjande dag. Eg arbeidde hardt og effektivt nokre timar, før eg sette meg til med ei god bok i staden. Litt klesvask og liknande vart det òg tid til.

Før ferien sa eg at eg skulle bruke sommaren til å jobbe med masteroppgåva, men at eg ikkje ville sitte inne i finevêret. At det skulle bli finaste sommaren på mange år, ser eg som ein bonus for livet, om ikkje for masterskrivinga. Det kjem dagar etter dette.

Eg sette ut ei skål for å måle summen av regn, og det var eit imponerande syn. Naturen har godt av litt vatning no.
"The Fairy" blomstrar endeleg - eg har to

Samla nedbørsmengd tysdag/natt til onsdag

tirsdag 31. juli 2018

Hagedag






Sist veke har eg saga vekk ein del greiner av thujaen, slik at ein lettare skulle kome til med større reiskap. Måndag vart den store sagedagen, då journalisten saga ned heile thujarødet. Det var relativt fort gjort å flle stammane, men mykje etterarbeid med å sortere greinene, kviste og rydde. Eg tok meg av kverninga, og fekk gjort unna mykje. Det er meir att.

mandag 30. juli 2018

Bok 55 2018: "Bienes historie" av Maja Lunde

Denne boka inneheld tre forteljingar frå fortid, notid og framtid, og sentralt i alle historiene er biene sin funksjon i naturen og korleis ein skal handsame desse viktige vesena. I framtida har biene forsvunne, og dette har ført til matmangel og store problem med matproduksjon. Menneska er i stor grad opptekne med pollinering, i og med at dette ikkje skjer på ein meir naturleg måte. 

Boka har fått mykje merksemd, noko som kan føre til større merksemd også på det problemet eit einsidig jordbruk og klimaendringar kan få for framtida. Boka er pessimistisk, men inneheld òg håp om at kunnskap kan føre til endringar.

Eg låg i hagen og las denne boka, medan eg høyrde på ein flokk summande vesen som har bygd bol under rafta. I beda summar humler, og alle summande vesen er velkomne her hos oss - spesielt etter at eg har lese denne boka.

fredag 27. juli 2018

Hundedagar

Det er ikkje greitt å vere hund når gradestokken bikkar 30. I hagen er det heitt midt på dag, og eg plar gå meg ein tur rundt klokka 16, då her er på det varmaste. I dag ville Charlie ikkje vere med, og han la seg ned fleire gonger i løpet av turen. Vi gjekk inn til Kile, der vi vassa litt i vatnet, men elles var det lite futt i oss i dag. Charlie låg i skuggen og ville ikkje ete, berre drikke vatn. Eg hadde det i grunnen slik sjølv òg.

Etter solnedgang, som er relativt tidleg, fekk vi både futten og appetitten attende.

Bok 54 2018: "Tiranas hjerte" av Pajtim Statovci

I denne boka møter vi ein ung mann som rømmer frå Albania til Italia, og vidare til Spania, Tyskland, USA og Finland. Mannen manglar nasjonal identitet, og han tek avstand frå fortida si og fortel løgner om opphavet sitt. Han er òg usikker på kjønn og legning. Danningsreisa er ispedd forteljingar frå Albania, og til saman vert dette ei glimrande bok som stiller spørjeteikn ved kva identitet og kjønn er. Dette er ei av dei beste bøkene eg har lese på lenge.

Bok 53 2018: "Den undejordiske jernbanen" av Colson Whitehead

I denne boka vert flukta til svarte slavar i USA tidleg på 1800-talet skildra. Det er ein mørk del av historia som er viktig å minnast. Boka har sterkt innhald, og ein får innsyn i korleis slavane vart behandla av dei kvite eigarane. Forfattaren fekk Pulitzerprisen for boka i 2017.

tirsdag 24. juli 2018

Bok 52 2018: "Macbeth" av Jo Nesbø

Eg er ingen stor fan av Jo Nesbø sine bøker, men er derimot svært glad i Shakespeares drama. Derfor var eg nysgjerrig på denne romanen, der Nesbø skulle skrive ein kriminalroman basert på eit valfritt stykke av Shakespeare, etter det eg har forstått. 

Noko av det som kjenneteiknar stykket, er at Macbeth blir spådd ei framtid med mykje makt, og at han har ei dominerande kone som hjelper seg i kampen for å tilrane seg makt på brutalt vis. I tekstane til Shakespeare er ambisjonar noko svært negativt, noko som har samanheng med den maktkampen som gjekk føre seg i den tida då Shakespeare levde.

Nesbø sin roman inneheld mykje som minner om stykket. Eg sleit med å skjøne heilt kvar og kva tid handlinga gjekk føre seg, men det var truleg meininga òg. Boka fall ikkje heilt i smak, bortsett frå at eg likte slutten, og eg må innrømme at eg las den mest for å sjå korleis det originale stykket vart brukt i ein slik tekst. For å seie det slik: eg ville heller ha lese stykket ein gong til.