mandag 19. februar 2018

Fastelavn

Sidan alle avleggarane i dag vart samla i heimen, kunne vi endeleg arrangere fastelavn, med krembollar og fastelavnsris. Det er fantastisk å ha søskenflokken samla att, sjølv om det medfører mykje lyd og rot. Bollane var uvanleg gode i dag, truleg mest fordi eg tok meg god tid til å la dei heve og etterheve medan eg vaska huset. Det har blitt ein del husarbeid i helga, men det er feriesyssel for ein som til dagleg styrer med langt mindre praktiske ting.

En mann ved navn Ove

I dag gjekk turen til Eid, der Riksteateret hadde framsyninga "En mann ved navn Ove" - basert på boka som eg har lese for lenge sidan. Eg likte filmen godt òg, men det er noko eige med levande teater. Historia om grinebitaren som mjuknar opp er så utruleg vemodig og rørande, samtidig som den er morosam. Vi hadde dessutan svært gode plassar, midt på rad 4 i operahuset.

lørdag 17. februar 2018

Bok 13 2018: "Ingrid Winters makeløse mismot" av Janne S. Drangsholt


Ingrid Winters makeløse mismotDå eg nyleg var innom biblioteket for å hamstre inn lektyre til feieveka, sa eg at eg var ute etter noko lett og underhaldande. Bibliotekaren foreslo då den nyaste boka til Janne S. Drangsholt, men så måtte eg få med meg den første boka om Ingrid Winter også, som eg no har lese ut.


Ingrid Winter er litt forvirra, veldig pratete og ganske så impulsiv. Ho arbeider på ein høgskule der arbeidspresset er stort, ho har tre små born, mann og hus, og dette medfører mykje arbeid, organisering og situasjonskomikk.

Boka kan klassifiserast som ei chick lit-bok frå eit akademisk miljø, og den er verkeleg underhaldande. No ser eg med glede fram til oppfølgjaren, som er neste bok i bunken.

Bok 12 2018: "Hun takket gudene" av Jussi Adler-Olsen

Nicky Landsaat skal opp og fram og ut av slummen i Amsterdam, koste hva det koste vil. Jobben som trainee i firmaet Christies viser seg å by på langt mer enn Excel-ark, noe som passer Nicky perfekt. 
Jussi Adler-Olsen viste seg å inneha profetiske evner da han skrev Washington-dekretet, om hvor galt det kan gå hvis den amerikanske presidenten ikke er riktig vel bevart. Noen måneder før angrepet på World Trade Center i 2001 skrev han ferdig Hun takket gudene, som på et overordnet plan handler om nye former for terror. Det er forunderlig hvor godt Jussi Adler-Olsen ser og beskriver ulike muligheter for grusomme handlinger - og, heldigvis for oss, blir de til glitrende fortellinger. 
Fortellingen om Peter de Boer og Nicky Landsaat er lagt til Amsterdam på begynnelsen av 1990-tallet. Forretningsmannen Peter de Boer er født i Indonesia, men oppvokst i Holland, i skyggen av en despotisk far. Han starter sin egen virksomhet og lærer seg å ta makten over andre. Firmaet hans lever av å ta betalt fra andre firmaer for å knuse deres konkurrenter. Det er en svært lukrativ geskjeft, om enn en smule uetisk. 
Nicky Landsaat bor i en helt annen del av Amsterdam enn Peter de Boer og omgås et såpass rufsete klientell at hun like gjerne kunne vært fra en annen planet. Hun bor i gettoen, med en voldelig, alkoholisert far og en mor som opprinnelig er fra Indonesia. Men Nicky har ingen planer om å forbli i fattigdom og elendighet - hun setter seg høye mål og lar ingenting komme i veien for dem. Tross de forferdelige familieforholdene går Nicky ut av studiene med toppkarakterer. Hun kommer seg inn som trainee i Peter de Boers firma, særlig fordi Peter liker det han ser, og hun viser seg å ha helt spesielle talenter. 
Hvis man skal spille høyt spill om store penger, bør man ikke ha hemmeligheter som ikke tåler dagens lys. Dessverre har Peter de Boer opptil flere skjeletter i skapet, og da den irakiske etterretningstjenesten forlanger at Peter knuser et stort, vestlig oljeselskap, havner han i en skikkelig skvis. Han føler seg truet med avsløring av sin egen gåtefulle fortid og blir tvunget til å ta oppdraget. Plutselig er han og Nicky virvlet inn i et spill på liv og død om en hittil ukjent form for terrorisme.
Leseren får full uttelling. Jussi Adler-Olsen gir full gass fra første side og slipper ikke trykket før siste side er lest. Ja visst kan man si at Hun takket gudene handler om internasjonal finans og terror, men drivkraften i boka er definitivt den iherdige, sjarmerende og uslåelige Nicky og det forholdet som etter hvert utvikler seg mellom henne og Peter de Boer. Beskrivelsene av det på alle måter fargerike nabolaget hennes er ubetalelig. Her er narkomane og prostituerte og små og store skurker som kjemper om hegemoniet. Ifølge Jussi Adler-Olsen selv er Nicky en foregangsfigur for Rose fra Avdeling Q. Det er altså bare å glede seg! (saksa frå Bokkilden)

Mi personlege meining er at boka nok bør lesast i eit kortare tidsrom enn eg har hatt tid til. Eg synest det vart mykje å halde greie på, og sjølve kriminalhistoria vart for komplisert i forhold til dei meir personlege delane. Det var veldig interessant å lese ei bok med handling frå Nederland, eit land eg har lyst til å sjå meir av (eg har berre mellomlanda på ein flyplass der). Eg har liggande ei Adler-Olsen-bok til, og den handlar heldigvis om Avdeling Q.

Siste studiesamling

Torsdag og fredag var eg på mi siste studiesamling. Det var både vemodig og skummelt, skal eg innrømme. Samtidig ser eg litt lyst på arbeidet med oppgåva, for eg har fått mange gode råd med på vegen framover. Mange eg snakka med vert svært oppglødde og interesserte når eg seier kva eg skal skrive om, og eg sjølv er sjølvsagt veldig interessert.

Den vemodige biten gjeld både det faglege påfyllet, som har vore utruleg kjekt å få med seg, men aller mest at eg kanskje mister kontakten med fleire av dei kjekke medstudentane. Nokre av oss gjekk ut og åt middag saman torsdag etter samlinga, og det var veldig hyggeleg. Eg håper nokre av dei andre skal på rettleiing i Volda av og til, og at eg då kan møte dei til lunsj i kantina.Vi har hatt mange gode samtalar undervegs, og det vert litt trist viss vi kuttar all kontakt.

No skal vi på eiga hand forske vidare på kvar våre prosjekt, og eg sjølv sit med eksamensoppgåvene eg skal analysere og haugevis med teoristoff som skal lesast. Innan midten av mai skal det leverast 7000 ord, hovudsakleg med teoristoff, og så kan eg for alvor begynne å kategorisere og analysere stoffet. Det blir hardt arbeid, men kanskje litt kjekt òg.

Nedlegging og oppstart av det lokale partilaget

Om eit par år skal to kommunar, Volda og Hornindal, vere samanslegne. Dette betyr i praksis at ein heil del organisasjonar må slåast saman. I desse dagar held derfor politiske parti og andre kommunale organisasjonar årsmøte der ein legg ned kommuneorganisasjonane og gjenoppstår som ein samanslått organisasjon. Torsdag kveld var eg i Hornindal, der vil slo saman partigruppene og valde eit nytt, felles styre. Fylkesleiaren og den lokale stortingsrepresentanten var òg til stades og kasta glans over arrangementet. Det var god stemning på møtet, og det lovar godt for framtidig samarbeid.

søndag 11. februar 2018

Bok 11 2018: "Gå aldri fra meg" av Kazuo Ishiguro


Gå aldri fra megForfattaren var ukjend for meg, men fekk Nobelprisen i litteratur i 2017. Eg ville derfor sette meg litt inn i korleis han skriv ved å lese denne romanen, som eg hadde lese mykje både negativt og positivt om.
Kathy ser attende på livet på ein kostskule. I starten verkar dette normalt nok, men etter kvart legg ein merke til at ingen av borna der har foreldre, og at ein nyttar ord som "donor" og "omsorgsperson" som om dette er noko sjølvsagt og naturleg.


Romanen fortel om konsekvensar av forsking ute av etisk kontroll, og det er ei god bok, sjølv om denne sorten litteratur gjer meg litt nedstemt.

Nok ein grå vinterdag

I dag sov Minstemann lenge, medan Gamla las og kosa seg med ein stille morsdagsmorgon. Deretter gjekk vi ein lang tur innover bygda. Det er hyggeleg med slike rusleturar, og samtalane blir mange og gode. Sidan det er både morsdag og fastelavn i dag, slulle ein tru det vart litt meir action, men dei feiringane har vi utsett til familien ganske snart er samla att. Det ser vi sjølvsagt fram til, og no er det berre ei arbeidsveke att før det er ferie.

lørdag 10. februar 2018

Feiring av mor/mormorsdag

Sidan Veslejenta var på øving, var det berre Minstemann og eg som var heime i dag, laurdag. Vi har utsett både fastelavn og morsdag til vinterferien, men i dag tok vi med oss mormora på cafédate i høve morsdagen i morgon. Vi rakk òg ei lita butikkrunde før ho skulle til Ørstaheimen. Morfaren var ikkje heilt i strøk i dag, så vi vart ikkje med inn.

Menyen i dag var kebabrull med kylling, og det var både rikeleg nok og veldig godt.
Mor og mormor på Café Napoli i Ørsta

torsdag 8. februar 2018

Bok 10 2018: "The Hate You Give" av Angie Thomas



Forlaget skriv:

Starr Carter er 16 år og beveger seg hver dag mellom to verdener: det fattige svarte lokalmiljøet, der hun bor, og den finere privatskolen i forstaden, som hun går på. Det er en ustabil balanse som går i stykker den kvelden Starr blir vitne til at barndomsvennen, Khalil, blir skutt og drept av en hvit politimann. Khalil var ubevæpnet.
Da Khalils død blir forsidestoff over hele landet, og nabolaget bryter ut i voldsomme demonstrasjoner, blir Starr nødt til å ta et valg, spesielt siden noen av vennene hennes på skolen antyder at Khalil kanskje fortjente det. Alle vil vite hva som skjedde, men det Starr velger å si – eller ikke si – kan ødelegge lokalsamfunnet, vennskap og sette hennes eget liv i fare.
Angie Thomas’ sterke debut om en helt vanlig jente, som havner i en uvanlig situasjon, tar for seg temaer som rasisme og politivold med intelligens, hjerte og urokkelig ærlighet.
Inspirasjonen til The Hate U Give kommer fra bevegelsen Black Lives Matter. BLM er en internasjonal bevegelse som forsøker å bekjempe vold og systematisk rasisme av svarte. Men Angie Thomas er også inspirert av rapperen Tupac og hans uttrykk THUG LIFE – akronym for ‘The Hate U Give Little Infants Fucks Everyone’.

Min kommentar: eg syntest boka vart litt stilleståande og langdryg, men tematikken er sjølvsagt viktig. Eg skulle ønske eg hadde lese boka på engelsk, for omsetting av sjargongen verkar berre kunstig på meg.

onsdag 7. februar 2018

Digitalisering i Hornindal

I dag var det nytt treff i folkevaltnettverket for Sunnmøre. Denne gongen møttest vi i Sogn og Fjordane, i det som snart er del av Nye Volda. Vi fekk høyre provoserande, engasjerande og underhaldande innlegg, ha gruppearbeid og diskusjonar i plenum og prate med kvarandre om andre saker. På agendaen stod digitalisering, og vi reiste derifrå med nye og kreative tankar om kva som kan og (ikkje) bør digitaliserast av kommunale tenester.

tirsdag 6. februar 2018

Elvadalen

Medan Minstemann var på konfirmasjonsførebuing i kveld, gjekk eg tur med mann og hund i Elvadalen i Volda, frå sentrum til Årneset. Eg har faktisk ikkje gått turen før, men høyrde om prosjektet med å lage turveg langs Elvadalen allereie då eg gjekk på PPU i 1994/1995. Eine læraren i didaktikk var primus motor for prosjektet, og han brukte det som utgangspunkt då han underviste om forteljing som metode.

Eg må attende ein gong det er lyst, for det er truleg mykje interessant å sjå der.

søndag 4. februar 2018

Bok 9 2018: "Mor om natten" av Niels Fredrik Dahl

Etter å ha høyrt ein omtale av denne romanen på radio, var eg snar å låne den på biblioteket. Det har teke litt tid å lese den, men ikkje fordi den er tung eller keisam, berre litt dyster.

Ein forfattar får ei dagbok av mor si, med beskjed om å gjere med den kva han vil. Han legg den vekk, og ikkje før det har gått fleire år tek han den fram att. Mora si dagbok, eller nattbok, fortel om angst og problem, og romanen til Dahl handlar mykje om denne nattboka og mora, men aller mest om forfattaren sjølv og hans opplevingar av rus, skrivesperre og kjærleiksforhold, blant anna. 

Radioomtalen var svært positiv, og eg hadde vel trudd og håpa at boka skulle handle meir om mora. Når det er sagt, er dette ei svært god bok, men altså noko dyster.

fredag 2. februar 2018

Ferdigstilt forskingsplan på fri-fredag

Seks dagar før fristen leverte eg i dag inn førsteutkastet til forskingsplan. Omfanget var berre 2000 ord, men det var ikkje lett å finne dei rette orda, basert på dei beste artiklane og bøkene. Eit førsteutkast må uansett kunne betrast til endeleg levering, så eg tok sjansen.

Etter eg hadde levert, gjekk eg tur med Charlie til Mjeltvika i nydeleg vintervêr, og då eg kom heim låg ein tjukk konvolutt og venta på meg i postkassa. Ein som arbeider i UDIR har tidlegare sendt eksamensoppgåver frå år 2000 digitalt, og i dag fekk eg tilsendt i papirform eksamensoppgåvene frå og med 1989 med tilhøyrande ressurshefte. I tillegg hadde han lagt ved sensorrettleiingar til nokre av eksamenssetta. Eg er himmelfallen over slik sørvis, for dette gjer arbeidet mitt framover utruleg mykje lettare. Eg skal prøve å finne oppgåvene frå 1988, og i tillegg eit ressurshefte som mangla i samlinga, og så har eg forskingsmaterialet mitt komplett, noko eg trudde eg skulle bruke mykje tid på i vår.
Så vakkert er det her

Dagens gåve

Av dette lærer eg at ein kan vere hjelpsam, og at ein av og til kan yte meir sørvis enn det som er etterspurt.

søndag 28. januar 2018

Bok 8 2018: "Hviskeren" av Karin Fossum

Karin Fossum skriv oftast kriminallitteratur med ein sosial undertone, der ho skildrar menneske som lever litt på sida av samfunnet. Denne boka er eit glitrande døme på ei slik bok, samtidig som den byggjer opp spenning på ein heilt spesiell og verknadsfull måte.

Ei kvinne sit i samtale med Konrad Sejer, men vi får berre gradvis vite kva saka gjeld. Parallelt får vi tilbakeblikk i korleis kvinna har levd den siste tida, med eit einsamt liv og eit trugsmål om død hengande over seg.

Eg likte denne boka svært godt, frå start til slutt, men eg les i ei facebookgruppe at nokre har meint den var keisam og langdryg. Det meiner altså ikkje eg, men ein må vere innstilt på at det er ein litt annleis kriminalroman.

Lydboka er imponerande godt lese av Kim Haugen.

Når vårsol i bakkane blenkjer

Det er svært varierande vintervêr for tida. Etter ein periode med blankis, kom ein periode med styrtregn. Fredag kveld begynte det å snø, og laurdag var det fint med sol og klarvêr. Søndag regna det att, og ein lyt berre vere takksam for at nedbøren ikkje kjem som snø. Uansett blir det stadig meir dagslys, noko eg set pris på. Det er litt lettare å kome seg over dørstokken når det er lyst ute.
Utsikt frå kjøkenet laurdag

lørdag 27. januar 2018

Vinklubb i januar

Fredag var det ny vinklubb. Det heldt på å skjere seg då vertinna fekk sjukt barn i heimen, men ei venninne stilte sporty opp og tok over lokaliseringa. Det vart litt lengre å gå for min del, men det var i grunnen berre deilig med ein spasertur til og frå.

Som vanleg vart det servert deilig mat og vin, og praten gjekk som vanleg lett og omhandla mange tema. Vi tok i bruk nokre spelkort med spørsmål på der vi svara på spørsmål om vennskap. Det vart ein god samtale om den tida vi har hatt saman så langt (17 1/2 år) og kor viktige vi er for kvarandre. Flokken er ganske variert, og det gir oss eit unikt mangfald som utvidar horisonten til kvar einskild.

Biletet syner vinane, som i likheit med festdeltakarane var ulike, men gode på kvar sin måte. Eg held ein knapp på den vesle, fine flaska til venstre, med flaska til høgre som ein god nummer to.

Og slik såg eg ut før eg for heimanfrå

Livets friminutt

Det verkar som om det er ein trend i tida å ha det travelt, eller i alle fall å utrette og oppleve mykje. Eg var i mange år ei travel småbarnsmor, men dagane og vekene har blitt langt rolegare og med færre gjeremål etter kvart som borna vaks til og flytta ut. Etter kvart har eg derfor kunna fylt fritida med politikk, studium og andre syslar som tek mykje tid og gir mykje glede.

Denne veka har Minstemann hatt ei uvanleg travel veke. Vanlegvis har han to organiserte fritidsaktivitetar, korps og musikkskule, men denne veka har vi vore på informasjonsmøte for konfirmasjon, og han har vore på bandcamp, bandøving og konfirmasjonsførebuing. Alle desse aktivitetane innebar køyring og henting, så det vart uvanleg travelt for Gamla òg. I tillegg var eg på kommunestyremøte og partimøte torsdag.

Det blir mykje køyring, og ofte venting på kaia eller venting før møte. Mykje av denne ventetida bruker eg til å høyre radio i bilen, og eg har som regel med ein roman eller anna lesestoff som eg kosar meg med mellom slaga.

Torsdag mellom dei to møta sette eg meg inn på det lokale biblioteket, der eg skulle hente ei bok eg har venta på. Det nesten nyoppussa folkebiblioteket er lekkert og innbydande innreidd, og dei som jobbar der er uvanleg hyggelege og hjelpsame. Det hender til dømes at dei sender sms om at dei har fått inn nye bøker, slik at eg får sjanse til å lese dei først. Eg er innom folkebiblioteket om lag ein gong i veka, og på jobb er eg innom skulebiblioteket fleire gonger i veka. Denne veka har eg òg vore innom høgskulebiblioteket, og tanken slår meg at vi er utruleg privilegerte her i kommunen. Alle dei tre biblioteka i sentrum er innbydande lokale med flinke tilsette.

Torsdag sette eg meg i barneavdelinga, fordi eg fann ein god og fin stol. Eg såg så mange fine bøker utstilt der som eg godt kunne ha tenkt meg å lese høgt for nokon. Det er nokre aktivitetar frå tidlegare tider som eg saknar.


lørdag 20. januar 2018

Ørstatur

I dag tok eg turen til Ørsta, der eg handla saman med mamma. I tillegg fekk vi tid til å svippe innom ei kunstutstilling, og så gjekk vi på café før vi besøkte pappa på Ørstaheimen. Kunstutstillinga var ei samling bilete av fuglar og kyr, og kunstnaren heitte Gunilla Holm Platou.


Denne likte vi spesielt godt

onsdag 17. januar 2018

Bok 7 2018: "Naboparet" av Shari Lapena

Eit par går i middagsselskap til naboen, sjølv om det betyr at babyen deira ligg att heime aleine. Då dei kjem heim, er babyen borte. Kven har teke babyen, og med kva føremål?

Romanen avslører kunnskap om kvar einskild av dei involverte, så boka har stadig nye twistar til siste kapittel. God underhaldning for oss som likar krim, med andre ord.

tirsdag 16. januar 2018

Bok 6 2018: "Når ukultur får råde" av Heidi Sporstøl

Kva gjer ein når ein har opplevd å bli utfrosen og mobba, i tillegg til å ha kome på kant med bygdefolk og familie, fordi ein varsla om det ein tenkte var mistenkjelege tilhøve i bedrifta ein arbeider i? Roger kjende eit behov for å kome med si side av ei historie han meinte det fanst for mange feilaktige versjonar av, og han engasjerte frilansjournalisten Heidi Sporstøl for å samanfatte informasjon om mailar, rekneskap, eigarskap og dotterselskap i bokform, på eige forlag. Sporstøl har gjort ein utruleg omfattande jobb med å sette seg inn i sakene og deretter formidle det for dei som ikkje er fullt så godt inne i sakene som Roger sjølv. Resultatet er ei bok som er komplisert for oss utan fagkunnskap, men som på ein oversiktleg måte viser dei mange "uglene i mosen". Ein får innsyn i internasjonale forhold, avlytting, hacking av mail og hyppige namneskifte på firma, noko som ein kan lure på om det er Rogers paranoia eller om det verkeleg har funne stad. Slik blir boka ein thriller frå verkelegheita, der ein får servert Rogers side av saka. Firmaet Jets sin respons på boka er å avvise alt som feilaktig eller forelda. 

Lesaren får tenkje sitt.

søndag 14. januar 2018

Ut med jula!

Denne veka har vi rydda ut jula. Siste post på det programmet var å skifte ut gardinene, og det gjorde vi i dag, etter å ha gått oss ein tur i sur vind på glatte vegar. Blomane får stå til dei sjølvdaudar.

Elles har veka vore prega av studiet mitt, i og med at eg var på første samling torsdag og fredag. Eg har no tenkt ut emne og ei førebels problemstilling, så no er eg klar til å begynne å lese meg opp på teori før forskingsplanen skal leverast om fire veker. Kvardagen er definitivt attende!

lørdag 13. januar 2018

Rundt Rotevatnet

Laurdag skulle vi til tettbygde strok i nokre ærend, og vi enda med å gå tur rundt Rotevatnet før vi besøkte besteforeldra. Turen er på nesten 10 000 skritt, men det er relativt flatt og passande for oss som likar å prate på tur.

Det vi ikkje hadde rekna med, var at det ikkje var sol på det tidspunktet vi var der, og at et var ekstra kaldt så nær vatnet. 7 kuldegrader kjendest, for å seie det slik.

Bok 5 2018: "Skada gods" av Tore Renberg

I denne boka møter vi att Hillavåggjengen, som vi før har møtt i bøkene "Vi ses i morgen" og "Angrep fra alle kanter". Desse bøkene vert no kalla "Teksas-serien", og eg vil spå at det kjem fleire. For dei som ikkje har lese dei, kan eg røpe at Hillavåggjengen er ein gjeng kriminelle, der Jan-Inge, systera Cecilie og kjærasten hennar Rudi er dei mest sentrale. Jan-Inge og Cecilie har vakse opp nesten utan omsorg frå foreldre, og dei har klart seg sjølve og bygd opp eit nettverk rundt kriminelle gjerningar og eit relativt lovlydig flyttebyrå.

Romanen er ganske grov både i språk og innhald, men den er òg ganske underhaldande. Sentralt står Jan-Inge sitt ønske om å begynne eit betre liv, og han har diverse religiøse bekymringar.

Eg har valt å lese bøkene på lydbok, då det vert ekstra autentisk å høyre dei lesne på dialekt av forfattaren. Denne var såpass grov at eg ikkje høyrde på den utan at eg var aleine i rommet.

søndag 7. januar 2018

Den første veka i det nye året

Eit vakkert nærmiljø har eg i alle fall

Svaner ved Kile

Heimekontoret
Nyttår betyr gjerne tankar om eit nytt og betre liv. Denne første veka i året har eg prøvd å mosjonere meir enn eg har gjort i det siste, men turane har stort sett gått i nærmiljøet, på flate vegar. Spesielt no når det kom så mykje snø. Eg har dessutan prøvd å ete litt sunnare, men så var det det med halv pris på julegodt og restar i kjøleskapet. Det har vore tungt å begynne på att med kvardag etter nyttår, og eg har kome svært skeivt ut med søvn. Eg har vore slapp og uopplagd, og eg har lurt på om eg var i ferd med å bli utbrend. I helga måtte eg derfor ta att ein del søvn, ein del arbeid og dessutan husvasken. Eg har latt julepynten vere framme ei veke til, viss vi då ikkje set vekk litt etter litt i komande veke. Det tek ein del tid å rydde vekk dersom ein skal gjere seg flid med det, og då vert det langt trivelegare å ta det fram att.

Planen for veke 2 er å prøve å ta meg saman og bli meir effektiv. Vi får sjå kor lenge det held.

lørdag 6. januar 2018

Bok 4 2018: "Sveiseblink" av Helene Guåker

Forfattaren er mest kjend for ungdomsboka "Kjør", som skildrar rånemiljøet. I skrivinga av "Sveiseblink" har ho samarbeidd med to klasser på ein vidaregåande skule på Lena, i tillegg til at ho har samtala med andre ungdomar for å setje seg inn i kva dei tenkjer på og korleis dei tenkjer.

Hovudpersonen Kristoffer lever eit relativt vanleg råneliv, men så kjem det ei ny jente til bygda. Ei raudhåra saggebuksejente som er så pen at ho slår gneistrar så han nesten får sveiseblink. Ho verkar derimot svært lite interessert i han.

Det mest påfallande med romanen er språket, som er basert på ein Totendialekt. Det gjer romanen svært autentisk. Uansett er det eit artig prosjekt å bruke norskklassar til å jobbe fram ein roman.

fredag 5. januar 2018

Bok 3 2018: "Fanny og mysteriet i den sørgende skogen" av Rune Christiansen

Av og til er bøker så symbolske og mystiske at ein føler seg dum fordi ein ikkje skjønar dei. Dette er ei slik bok. Fanny lever aleine i eit hus på landet etter at foreldra har døydd i ei ulukke. Ho går på vidaregåande, og har i tillegg til skulegangen nok å gjere med å halde motet oppe og ugraset nede. Så langt er alt ok, men så skjer det ein del rare ting, eller så skjer dei berre i hovudet til Fanny. Boka inneheld òg referansar til andre litterære verk, som det blir vist til i notar etter at boka er slutt. Her er mykje å reflektere over når det gjeld livet og døden, men kva som eigentleg skjer i boka er eg usikker på. Kasnkje det er meininga.

tirsdag 2. januar 2018

Bok 2 2018: "Mellom oss sagt" av Marit Eikemo

Hovudpersonen i denne romanen er ei kvinne i alderen mellom "ung og lovande" og "for gammal". Ho har lagt bak seg ei innhaldsrik og spennande studietid, men har ikkje greidd å etablere seg skikkeleg. Jobben ho har er eit vikariat på Aetat, og ho går stadig på visningar i leiligheiter ho ikkje byr på. Ho har hatt kjærastar, men når vi møter henne, driv ho og rotar seg borti diverse gamle kompisar utan at det vert noko av det. Familien sin har ho eit anstrengt forhold til. Kort sagt har ho surra seg inn i eit tilvære som ho ikkje er særleg nøgd med, noko ein som lesar kjenner stor empati ved.

Eg likte boka svært godt. Tematikken kan minne om "chick lit"-bøker eg har lese før, men løysingane er ikkje fullt så enkle i denne boka, sjølv om det heller ikkje er eit svært høgt akademisk nivå på romanen. Den handlar kort fortalt om ei kvinne på leiting etter meininga med livet, og det er eit evig og uuttømmeleg tema som det oftast er interessant å lese om.

mandag 1. januar 2018

Bok 1 2018: "Blå" av Maja Lunde

Denne boka har fått ein del mediemerksemd, og forfattaren har blant anna vore gjest i "Lindmo". Det var derfor med stor interesse eg begynte på lydboka.

Her er to parallelle historier: historia om ei eldre kvinne som vil hemne seg i år 2017 og historia om ein mann og dottera hans som er på flukt på grunn av tørke i år 2041. Det er ei litt deprimerande bok, i og med at den tek føre seg negative konsekvensar av klimaendringar. Det har derfor vore tungt å lese den, sjølv om det elles er ei bok som er lett å lese og skjøne undervegs. Dei to parallelle historiene er lese av to personar av ulikt kjønn, noko som gjer det svært mykje enklare å følgje med. Eg hadde ikkje fått med meg at historiene gjekk føre seg i ulike tider før ei stund ut i lesinga, og det øydela litt for meg.

Forfattaren har skrive fleire bøker før, men har fått mest merksemd for boka "Bienes historie". Den har eg ikkje lese enno, men trur eg må skaffe meg den snart. Den har fått internasjonal merksemd òg, så det er tydeleg at forfattaren treff ein nerve i tida.

lørdag 30. desember 2017

6. juledag: fordjuping

Etter ein arbeidsdag som vart avslutta 21.30, berre avbroten av ein tur på butikken og ein tur med hunden, vart eg i kveld ferdig med fordjupingsemna for i år. Det har vore mykje arbeid både for elevane og meg, men så har produkta blitt gode òg. Emna har vore svært varierande, frå vampyrar og psykopatar til amerikansk valkampretorikk og tradisjonelle film- og romananalysar. Eg har ikkje lagt føringar for vala deira, men eg har vore svært streng med struktur og skrivestil. Målsettinga er at dei skal kunne forstå kva det inneber å skrive ei akademisk oppgåve når dei begynner å studere - for somme blir det allereie neste haust. Eg har sjølv levert eksamensoppgåver på 5000 og 4000 ord, og elevane våre skulle skrive 3500 ord, i tillegg til å lage kjeldeliste og innhaldsliste i APA-stilen eller liknande. Det har vore ei god læringskurve for dei alle saman, og eg har lært ein del eg òg.

fredag 29. desember 2017

5. juledag: tur og retur

I dag droppa vi middag og inntok heller ein svært sein og solid frukost (med nydeleg brød frå Hareid). Etterpå gjekk nokre av oss tur i Mjeltvika, og deretter returnerte eg til rettebunkane, som har lege svært roleg siste veka. Det har vore herleg med nokre dagar utan jobbing, men ein blir noko stressa av å ha slikt liggande på vent.

torsdag 28. desember 2017

4. juledag: besøk på Hareid

Systera mi har stort hus og er ei dyktig vertinne, og i dag var vi inviterte ut til Hareid. Der møtte vi alle tantebarna pluss sambuaren til Nevø 3, og vi hadde ei svært triveleg stund med mykje god mat og prat. For dei som vil vite meir og sjå bilete, kan eg anbefale dette blogginnlegget:

http://solveigsiside.blogspot.no/2017/12/slektstreff.html

Bok 91 2017: "Ministeriet for den høyeste lykke" av Arundhati Roy

Nokre bøker er for kompliserte til å fungere som lydbøker, og dette er ei av dei. Leseprosessen vart etter kvart veldig forvirrande, då det er ein roman der mange historier og menneske er fletta saman, og det i eit miljø som er framandt for meg. Scenen er India, og her er eit fargerikt persongalleri som mellom anna inkluderer ein flokk menn kledde som kvinner. Det er mykje død og vald, men òg kjærleik og samhald. Boka har heilt klart positive kvalitetar, men den gjer seg nok best som papirbok, lese over relativt kort tid med god konsentrasjon,

onsdag 27. desember 2017

3. juledag: juletrefest

Det har vore ein viss diskusjon i bygda om kor vidt den årlege juletrefesten har utspelt si rolle. Det er ikkje så mange småbarnsfamiliar att, og frammøtet har vore labert nokre gonger. I og med at det vart bestemt at ein skulle arrangere festen, tok vi oss ein tur. Det er inga lov som seier at det berre er småbarnsfamiliar som er velkomne ved slike høve, og festlyden blir bestemt ut frå kven som stiller opp.

Det vart ei hyggeleg økt med rikeleg og god mat, god prat, song, juleevangelium, nissebesøk og gang rundt juletreet.

2. juledag: julefreden senker seg

Etter ein sein frukost gjekk vi "damene" ein tur medan Storebror var på øving og Minstemann besøkte ein kompis. På menyen stod pestolaks, som smakte og gjorde godt. Resten av dagen roa vi ned med tv, lesing og andre stillferdige aktivitetar. Vi snakka ein del òg, og det er viktig å ha god tid til denslags òg når ein har ferie.

Bok 90 2017:Stalins øyne" av Ingvar Ambjørnsen

Denne boka plukka eg med meg frå biblioteket fordi det var lenge sidan eg hadde lese noko av Ambjørnsen, og fordi eg aldri hadde høyrt denne tittelen før. Boka er hans første kriminalroman, og den kom ut i 1985. Mordsaka er eigentleg ikkje så spennande, men det er interessant å lese om miljøa i Oslo, Hamburg og Berlin, som truleg var noko annleis på tidleg 80-tal enn dei er i dag. Detektivheltane er òg noko for seg sjølve. Dei er sterkt alkoholiserte, kjem frå Kampen i Oslo og heiter Laila og Ronny Olsen. Der var ein del kostelege scener og gode replikkar knytt opp til dei, elles var boka relativt lite interessant.

tirsdag 26. desember 2017

1. juledag: tur og kino

Sidan det vart ein lang julekveld, vart det ein kort juledagsmorgon. Vi rakk så vidt å gå ein tur før middag, og deretter reiste vi til Ørsta for å besøke Morfaren på Ørstaheimen og plukke med oss Mormora for å ta henne med på kino. Filmen var premiere på"Den 12. mann", som er basert på ei kringshending der onkelen til Morfaren var blant dei som omkom. Filmen var ganske lang, men også så spennande at det gjekk greitt å sitje stille så lenge. Eg plar vente eit par dagar før eg veit heilt sikkert kva eg meiner om ein film, men førebels må eg seie at eg likte den godt, sjølv om eg gjerne skulle ha sett meir av slektningen vår.

mandag 25. desember 2017

24. desember: julaftan 2017

Vi har hatt ei fantastisk og heilt tradisjonell julaftan i heimen - betre blir det ikkje. Sein og overdådig frukost med godt pålegg og varm sjokolade med marshmallows, kyrkje, songopptak, pinnekjøtmiddag, barne-tv, pakkar og brettspel - ja, kvelden vart lang og veldig kjekk før ungane begynte å legge seg i 2.30-tida. Alle ungane verka svært nøgde med det dei hadde fått av gåver, og eg er sjølv takksam og glad for det eg har fått og fordi det eg har gitt vart sett pris på. Litt lureri hadde eg hatt føre meg, som då eg lokka Eldstejenta til å prøve parfyme til systera men stakk inn att i butikken og kjøpte ei anna flaske til henne. Elles hadde eg bestilt plakatar og t-skjorte til Veslejenta som skal på konsert til sommaren, og eg hadde kjøpt platespelar til Minstemann, som straks fekk ein jobb å gjere med å kople opp med dei høgtalarane han hadde frå før. Han har hatt diverse vinylplater, men ikkje kunna spele dei av. No er ikkje det eit problem lenger.

Det var elles ei veldig fin og barnevennleg gudsteneste i kyrkja i dag, med den same unge presten som var der då Eldstejenta og eg var i kyrkja i september. Ho er verkeleg flink til å få med borna i preikene sine, og då blir det kjekkare for vaksne òg.