Ein aldrande lærar skriv eit brev til niesa si for å fortelje om slektshistoria hennar. Dermed har forfattaren etablert ei rammeforteljing rundt det som ein kan seie er glimt frå to hundre år med historie frå Nordvestlandet, med innslag av utanlandsreiser og internasjonal krigshistorie. Dei ulike forfedrane og -mødrene har hatt liv der både kjærleik, vonbrot, fare og tap har stått sentralt, og vi får ta del i tunge tankar dei har slite med. Når ein kjenner forfattaren, er det lett å sjå nokre likskapar mellom forteljaren og forfattaren, slik ein òg ser i tidlegare bøker. Det synest eg er eit artig trekk, og så likar eg spesielt godt det litt gamalmodige språket og referansane, fordi dette passar så godt til det historiske temaet. Boka skildrar kjenslevare hendingar utan å vere utprega sentimental, men eg sat att med ein klump i halsen etter å ha lese ferdig. Livet er ikkje alltid enkelt, og ein håpar ofte det vil gå betre for komande generasjonar, sjølv om kvar tid har sine utfordringar. Takk for boka, Øystein!
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar