Første søndag i advent 2020

Tradisjonen tru var det Minstemann som tende det første lyset i adventsstaken vår. Seinare på dag reiste vi til Folkestad, der korpset skulle spele til julegrantenning. Arrangementet fann stad på plassen nedanfor barnehagen og omsorgsbustadane, og bebuarane og arbeidarane der følgde med på korpsmusikk, song og leikande born på uteområdet til barnehagen. Veslejenta spelte saman med korpset, men Minstemann fekk ikkje delta, då dei ikkje skulle ha med trommer. Det var ekstra fint å vere samla i år, ikkje berre på grunn av korona, men òg fordi det har vore tale om å legge ned drifta i omsorgsbustadane.

Veke 48

Veka er ikkje slutt enno, men laurdag kveld sit eg og tenkjer at veke 48 har vore i overkant hektisk. Berre måndagen verka som fleire dagar, men slik er det gjerne. 

Måndagen fekk ein idiotisk start då eg vart liggande vaken og høyre ferdig ei lydbok natta før. Tre timar søvn var alt eg fekk, før eg måtte stå opp halv seks. Vanlegvis går det greitt med ei søvnlaus natt berre eg får slye meg litt på sofaen etter jobb, men denne dagen var eg berre heimom ein knapp time før eg måtte til sentrum att. Der var det først gruppe/medlemsmøte 18-20.00, og deretter møte med nokre av dei andre partia 20-22.00. Eg kom heim litt etter 22.30, og då vart eg sjølvsagt sittande oppe og snakke litt med Veslejenta. Ho hadde servert meg middag medan eg var heimom om ettermiddagen, men det var kjekt å få prate meir med henne. Eg saknar å ha henne buande heime.

Tysdag vart det ein nokolunde ok dag på jobb, og så vart det berre ti minutt innom heimen for så å plukke med meg ungdomane og køyre til Eid. Der gjekk vi på kinarestaurant og feira 17-årsdagen til Minstemann. Det vart ei hyggeleg stund, og så kjøpte vi med oss litt godsaker på butikken i staden for å ete dessert. Vi såg ein (dårleg) film og prata om kvelden.

Onsdag var eg på møte i TOK. Vanlegvis er eg tidleg ferdig på jobb på onsdagane, men denne onsdagen var eg ikkje heime før i 17-tida. Heldigvis hadde eg ikkje noko på programmet om kvelden, så då hadde eg lova Veslejenta å hjelpe henne med heimeeksamenen som skulle leverast torsdag. Det einaste eg forlangte var å få sove litt på sofaen, så då sette vi på ein dum serie vi kunne kose oss med. Kunsten er å finne noko som er så lite interessant at ein sovnar (note to self: styr unna radioteateret). Etter at eg hadde hjelpt henne med rettskriving o.l. kunne ho levere, og så såg vi meir serie og slappa av.

Vekas verste dag var torsdag. Studenten hadde sin siste dag onsdag, så no skulle eg ta over undervisninga sjølv, med fire timar engelsk. Det vart fire keisame timar fordi internettet svikta, og eg jobba i lunsjen for å kome meir ajour før kommunestyremøtet. I midttimen var eg på møte, og så fekk eg laga klart til fredagen før eg suste av garde på kommunestyremøte. Det varte til nærare 20.00, og eg var temmeleg gåen etterpå. Vi hadde oppe fleire vanskelege saker, og vi måtte i tillegg bruke munnbind. Eg har ikkje brukt det før, og i lengda var det ubehageleg. 

Fredag hadde eg fagdag i engelsk, og då hadde vi eit opplegg om "The Roaring 20s" som studenten hadde gjennomført i den andre klassa. Det vart ein kjekk og lærerik dag, trur eg, men eg hadde dundrande hovudverk. Etter jobb for eg heim og henta Veslejenta, tok ein paracet og køyrde til Ørsta. Veslejenta hadde ikkje besøkt bestemora enno, så det var veldig kjekt å få høve til det. Bestemora stilte med julemiddag, og eldstenevøen min kom òg innom. Det vart nesten eit lite førjulsselskap av det, og det var veldig hyggeleg. På vegen heim henta vi med oss Minstemann og handla litt.

I dag, laurdag, ville minstemann øve til tentamen på grendahuset. Han skulle gjere diverse opptak av song og instrument, og då ville han helst vere aleine. Veslejenta og eg køyrde til Eid for å shoppe julegåver, og ho var rett hjelpsam. I neste veke får eg ta meg ein runde utan henne, såpass eg får handla til henne òg. Vi kjøpte òg litt julepynt, og då vi kom heim, begynte vi å stryke gardiner og sette fram diverse julepynt og julelys. I går hadde vi kjøpt meir lys til å ha ute, blant anna ein krans til å ha på døra. Etter kvart laga vi oss mat, og så slya vi oss framfor tv-en med programmet "Maskorama" m.m. Eg hadde eigentleg ikkje tenkt å sjå det, men det var no litt kjekt. 

No er det nesten leggetid, og i morgon håpar eg vi får rydda litt og laga til resten av julepynten. Det er mykje styr med jula, men det er no mest kjekt. Eg plar ikkje bake eller lage noko anna til jul, men eg har ein jobb der arbeidsmengda toppar seg i desse tider, og i tillegg tek budsjettprosessen mykje tid. I veka som kjem blir det langt rolegare, trur eg, men på fredag får eg inn heile tre tentamensbunkar. Måndagen etter kjem den fjerde. Ein kan godt snakke om fire bunkar i advent, og det er vanskeleg å kose seg skikkeleg før dei er ekspederte.

Bok 91 2020: "Kurtby" av Erlend Loe

Boka kjøpte eg i papirutgåve då den kom ut, men eg kom ikkje så langt at eg las den ut då - mest fordi ungane ikkje ville høyre den. Og dette er ikkje på nokon måte ei barnebok, slik eg ser det. Som tittelen antydar, er dette ei satirisk bok om den religiøse sekta i Knutby, men no omsett til barneboksjangeren. Kurt blir pastor i ei pingpong-menigheit, pressa av Kirsti Brud, og han går over til nynorsk i same prosessen. Eg mora meg veldig over denne boka.

Bok 90 2020: "Sitt ned og hold kjeft" av Knut Nærum

Denne boka er ei sjølvhjelpsbok for å få mindre sjølvtillit. Det er ei satirisk og interessant bok, og eg har lese den tidlegare - i 2012, viser det seg. XDen var like god då, kanskje betre, sidan samfunnssatirisk humor ofte går ut på dato.

Bok 89 2020: "Nattmannen" av Tor Edvin Dahl og Lars Elling

Dette høyrespelet fekk meg til å ligge vaken ei halv natt. Det var ikkje berre at forteljinga var spennande, men der var òg så gode lydeffektar at stemninga vart svært engasjerande. 

Sjølve forteljinga tek utgangspunkt i eit par som ventar barn, og der mannen i huset har vakse opp på barneheim og ikkje har minne frå sin tidlege barndom. Han har slutta å jobbe som patolog og har i staden begynt å flytte møblar ut av dødsbo sman med ein kompis. På eitt av desse oppdraga får han så underlege kjensler, og på ein merkeleg måte har han minne som vert vekte til live.

Eg skal ikkje seie at dette var verdas best skrivne forteljingar, men eg vart liggande vaken for å få med meg slutten, og det er i seg sjølv ein kvalitet.

Bok 88 2020: "Vennlig hilsen Lucifer" av Helge Hagerup

Radioteateret har hatt mange spennande produksjonar, og denne gongen fann eg ein skikkeleg godbit. Krimforteljinga inneheld ei "lukka roms gåte" og eit noko okkult miljø, så dette var verkeleg mykje underhaldning. Når så musikken var komponert av Eyvind Solaas, seier det seg sjølv at det måtte bli bra.

Bok 87: "Sherlock Holmes. Gullorgnetten. Smaragdkronen." av Arthur Conan Doyle

Denne lydboka inneheld to forteljingar om Sherlock Holmes gjort om til radioteater. Det var ikkje dei beste historiene eg har høyrt, men det var heilt ok underhaldning. Det eg likar med radioteater er lydeffektane, og dei var det få av her. Litt skummel cembalomusikk var det rett nok med.

Fin fri-fredag

Onsdag kveld begynte det å snø noko heilt forferdeleg. Eg gjekk ut og rygga bilen ned i svingen så eg skulle greie å kome meg ned oppkjørsla neste morgon, og seint på kveld kom ein nabo med traktor og moka det meste av vegen for meg. Neste morgon låg snøen tung og fastfrosen, og det var litt av ein jobb å få bilen snøfri. Vegen ned gjekk relativt lett. Då eg kom heim frå jobb torsdag, stogga eg nedst i bakken, der bilen vart ståande nedfrosen og fast i snøen til laurdag føremiddag. 

Fredag hadde eg undervisningsfri. På grunn av det dårlege vêret som var meldt laurdag, gjekk eg meg ein fin tur til Mjeltvika i snø og sol på fredag, så kunne eg heller jobbe inne laurdag. 

Bok 86 2020: "Mannen fra bensinstasjonen" av Sigurd Christiansen

Julius Klüver lever eit einsamt, men fredeleg liv, heilt til han ein dag får høyre at kona hans, som han jaga frå seg for 12 år sidan, er funne myrda på bestialsk vis. Klüver har lenge klart å la vere å tenkje på henne, men no kjem minna attende og han begynner å spekulere på kvifor ho vart drepen, og korleis det har gått med dottera hennar. 

Boka kom ut i 1941, og mange les den som ein kommentar på samtida i det okkuperte Noreg. Det er ingenting som direkte peikar mot dette, men tematikken om skuldkjensle og hat høyrer meir heime i etterkrigstidas litteratur.

Eg kan ikkje seie at boka var dårleg, men det vart i overkant mykje sjølvransaking og refleksjon etter min smak. Noko av det som plaga meg mest, var opplesaren sin heseblesande lesemåte. Det vart mykje pusting og dramatikk sjølv i rolege scener.

Takksam helg

Sist helg hadde eg Minstemann og Venninna i heimen, og eg bestemte meg for å lage "thanksgiving"-middag med kalkun, fløytegratinerte poteter og diverse. Dette heldt meg i ånde medan det var dagslys laurdag, så søndag prioriterte eg ein tur i Mjeltvika medan det enno var lyst. Det var nydeleg og mildt vêr heile helga, og regnet kom etter mørkret på søndagen.

Bok 85 2020: "Vi mot dere" av Fredrik Backman

Boka er eit framhald av "Bjørnstad". Livet går vidare, og fleire har valt å gå over til nabobyens lag, noko som fører til at dei to laga blir erkefiendar. Den store avsløringa i denne boka er at ein av spelarane er homofil, noko som slett ikkje er så enkelt i det svært valdelege og macho hockeymiljøet. Elles skjer mange andre meir og mindre dramatiske hendingar, og boka er vanskeleg å legge frå seg.

Bok 84 2020: "Bjørnstad" av Fredrik Backman

Bjørnstad er ein liten by i distrikts-Sverige. Den store lidenskapen i byen er hockey, og boka handlar mykje om kampen om å bli akseptert og bli med på laget. Ein får òg innsyn i eit sosialt delt samfunn, der nokre bur på "Høyden" medan andre bur i "Dumpa".  

Det store problemet i samfunnet oppstår når den beste spelaren på laget valdtek ei ung jente. Kven er den skuldige, eigentleg? Byen vert kløyvd i synet på saka.

Boka er blitt laga om til serie, og den skal eg vente litt med å sjå. Boka var god og godt skrive, og den er den første boka i det som er planlagt som ein trilogi.

Søndag i bygda

Søndagen kom med meir gråvêr, og eg enda opp med å gå ein tur innover bygda. Det er tjue år sidan eg flytta til krinsen her, og eg er utruleg glad i det eg no kallar heimbygda mi. Eg møtte ingen på turen, men det var mange spor etter aktivitet i hagar og ved småbåthamna. 

Laurdag på Stigedalen

Førre helg gjekk me tur på Stigedalen utan å ta eit einaste bilete. Denne laurdagen gjekk eg tur frå parkeringsplassen og heilt inn til vegs ende, så turen var på over ei mil. Vêret var ikkje all verda, men det var fint å gå på grusvegen. Mange andre var ute og gjekk, og det er kjekt å sjå folk i desse tidene. Dørstokkmila er plagsam til tider, og eg var svært nøgd med meg sjølv etterpå. 

Biden og Harris

 Denne siste veka har vore sterkt prega av presidentvalet i USA. I førre veke gjekk studenten eg har no gjennom valordning og det politiske systemet i USA, og denne veka har både vi, elevane og dei fleste eg kjenner sete klistra framfor tv-en for å følgje med. Resultatet vart ikkje klart før laurdag, då Biden vart erklært som vinnar, men det er likevel knytt spenning til korleis den sitjande presidenten vil takle nederlaget. Førebels har han twitra om at han er den eigentlege vinnaren, men dei fleste meiner vel at han berre er ein ekstremt dårleg tapar.

Etter kveldar med rangling, timar framfor tv-en og tallause oppdateringar på internett skal det bli godt å kunne lande - noko som i svært mykje større grad gjeld dei involverte, som no skal planlegge overtakinga. Eg har stor tru på den nye duoen, og eg heiar mest på den komande visepresidenten Kamala Harris, som både symbolsk og for den ho er kan bli den endringa nasjonen treng.

Bok 83 2020: "Så mye hadde jeg" av Trude Marstein

I denne boka møter vi Monica, som gjennom eit langt vaksenliv opplever kjærleik, brot, fødsel, død - ja, sjølve livet, kan ein vel seie. Ho er til tider irriterande, fordi ein meiner ho gjer feil val med omsyn til menn og familie, men dette er med på å gjere henne meir truverdig òg. Til tider var altså boka irriterande, men den er òg interessant og tankevekkjande. 

Folkemøte mot nedlegging

Torsdag var eg på folkemøte. Det var foreldre med born i barne- og ungdomsskulen i bygda som mobiliserte mot eit forslag om å flytte ungdomsskuleelevane til sentrum. Sjølv har eg hatt born i bygdeskulen i til saman 19 år, men denne gongen møtte eg fordi eg er kommunepolitikar og SU-medlem. Problemet er at talet på elevar kjem til å gå dramatisk ned om nokre år, og då vert det eit vanskeleg val om ein skal gå inn for å halde på ein ungdomsskule med 10-15 elevar på heile ungdomstrinnet, eller om ein skal forlenge pendletida til ungane. 

Å sende borna mine til ein relativt liten skule, der dei yngste gjekk i til saman 10 år i same bygget, var ein viktig kvalitet ved det å bu på bygda. Eg ser òg at borna kjende ei tilknyting til bygda der dei gjekk på skule. Likevel ser eg at det vart litt spesielt med fem, seks elevar i klassa, slik tilfellet vart for Minstemann. Uansett meiner eg det bør vere foreldra som bestemmer at borna eventuelt bør gå på skule i sentrum, ikkje ein kommuneadministrasjon som skal spare pengar.

Søndag i Steinsvika

Søndag fekk eg endeleg på vinterdekk. Når det gjeld dekkskift og snømoking er det ikkje rom for feminisme, spør du meg.

Med nyskodd bil vart det freistande med ein køyretur, og turen gjekk til Steinsvika, der vi gjekk tur på ein anleggsveg og gjennom bygda. Det vart etter kvart svært surt og kaldt, så det var eigentleg greitt å kome seg heim etter ei stund. Klokka vart stilt om til vintertid sist natt, og det mørknar no i 16-17-tida. Det synest eg er veldig trasig, for det blir lite dagslys for oss som er i arbeid. 

Laurdag på Stigedalen

Eigentleg hadde eg ikkje så mange ærend denne laurdagen, men ein må ofte ein tur på butikken. Eg har køyrt med sommardekk på tvilsame vegar siste dagane, og eg var derfor redd for å fare for langt eller for seint. Ein liten tur på Stigedalen vart det høve til, men det var ikkje ideelle forhold. Spesielt ikkje då vi bestemte oss for å gå bort til saga på Sagesetra. Der var vått og gjørmete, og ikkje så spesielt interessant heller, når sant skal seiast.

Bok 82 2020: "Den misunnelige frisøren" av Lars Saabye Christensen

Novella om den misunnelege frisøren er filmatisert, og den filmen er minneverdig god. I tillegg til tittelnovella inneheld samlinga fleire gode noveller med varierande innhald og tematikk. Alle tekstane er gode, og denne gongen fungerte det godt å lese noveller på lydbok, noko eg ofte synest er vanskeleg.

Bok 81 2020: "Albertine" av Christian Krohg

Dette er ei bok eg har lese utdrag frå tidlegare, men eg har ikkje lese heile før. Sidan det er ei bok eg ofte nemner når vi har om naturalismen i norskundervisninga, tenkte eg at det var ei bok eg burde lese, sjølv om eg kjende til mykje av handlinga frå før. 

Albertine er ei fattig, ung kvinne som lever på austkanten i Oslo. Broren er sjuk, mora gamal og systera har blitt prostituert, og Albertine arbeider hardt for å tene pengar til livets opphald. Ho passar seg vel for å gjere noko upassande, slik venninna gjer, og ho er livredd for å ende opp som systera. Samtidig er ho glad i vakre klede, og ser korleis ein kan skaffe seg mykje fint dersom ein skaffar seg ein "sugar daddy".

Sossen Krohg les lydboka, og det gjer ho svært godt. Eg har likt denne opplesinga og boka godt!

Bok 80 2020: "Møte ved milepælen" av Sigurd Hoel

Denne boka er ein klassikar, og i lydbokversjonen eg fann på Storytel er den omarbeidd til radioteater. Det er ikkje ofte eg har høyrt radioteater anna enn på nokre få lydbøker, men det er eit veldig hyggeleg format!

Handlinga i boka tek føre seg opplevingar under andre verdskrig. Eg har lese om denne og samtidige bøker at dei ofte tok føre seg psykologiske forklaringar av kvifor nokon valde den galne sida under krigen, sidan dette var noko som opptok folk like etter krigen. Eg-personen fortel om kvinnehistorier, vennskap og konfliktar, og det vert ei spennande forteljing. Eg fekk litt lyst til å lese heile boka, for å få med fleire detaljar, men radioteater var altså veldig kjekt. Der ligg fleire slike ute på Storytel, og eg kjem til å leite fram fleire.

Bok 79 2020: "Hyttebok frå helvete" av Are Kalvø

Denne boka har eg liggande i papirform, men no valde eg å høyre den på lydbok, sidan det er forfattaren sjølv som les. Boka tek føre seg nordmenns syn på natur og friluftsliv, og mykje av boka handlar om turar på turisthytter. Kalvø overdriv sjølvsagt noko og set på spissen, men det er ustyrteleg morosamt å høyre om sjargongen blant turfolk. Ein kan lett kjenne seg att i mange av samtalane og problemstillingane, til dømes korleis ein aldri får eit sannferdig svar på kor lett/tung ein tur er, kor bratt det er og denslags. 

Eg var på teater og såg framsyninga til Kalvø om same tema. Den ligg ute på nrk.no, for dei av lesarane som er interesserte. 

Stigedalen revisited

Denne helga har eg hatt arbeidshelg - det vil seie at eg det meste av tida har sete med nasen i ein rettebunke. Laurdag hadde eg eit par ærend på butikkar på Eid, og eg tok då med meg hunden slik at vi kunne gå ein tur på Stigedalen på veg heim. Vi gjekk frå Tua og inn til Asbjørnstova i vêr som veksla mellom sol, regn og hagl, med og utan vind. Det var ikkje særleg mange ute på tur, men vi møtte på eit par med tre hundar, der den yngste var ein kvelp som gjerne ville leike. Charlie var nokså våt og skiten då vi kom heim, så han måtte ligge til tørk i buret sitt. Likevel vart det eit par sandflekkar i stova, noko som er svært uvanleg når det gjeld han. 

På kaia med Jonas

Torsdag kom han eg håpar blir vår neste statsminister til Sunnmøre, og eg vart med på kaia for å snakke om korleis det er å vere ferjependlar. Det vart òg snakka om fylkeskommunal økonomi. Møtet vart kort og hektisk, men eg fekk no nemnt det viktigaste: ein lågare sum for å fylle på ferjekort, i tillegg til betre ruter.

Bok 78 2020: "Hjertetrøbbel" av Roy Jacobsen

Denne relativt korte boka handlar om Peder og Anita, og deira ekteskap og problem i og med det. Peder trur han har hjarteproblem, og han slit med rare tankar og fantasiar. Samtidig oppfører kona seg rart òg, så mykje av tida lurte eg på kva som var "ekte" og kva som var fantasiar. Andre menneske i boka er heller ikkje heilt A4, og etter å ha lese eit par enkle chick lit-bøker på rad, vart denne boka noko krevjande. Likevel vil eg seie den gav nokre tankar å tygge på når det gjeld meininga med livet og destruktive forhold.

Bok 77 2020: "Who's that Girl?" av Mhairi McFarlane

Edie er gjest i eit bryllaup, noko ho ikkje er så begeistra for, i og med at ho er desto meir begeistra for brudgomen. Brått kjem han bort til henne og kyssar henne, noko den nyslåtte kona hans ser. Edie får skulda, og det heile vert uuthaldeleg, spesielt fordi dei alle tre jobbar saman. Sjefen løyser problemet ved å sende Edie til heimbyen, der ho skal bu saman med systera og faren medan ho skriv ei bok om ein kjend skodespelar. Det vert mykje drama og mange interessante møte undervegs, og boka er både underhaldande og tankevekkjande. Opplesaren av denne lydboka las mykje tydelegare, med mindre innslag av dialekt og i rolegare tempo enn den førre. Det var derfor mykje lettare å følgje med.

Movatnet igjen

Turen i dag gjekk til enden av vegen ved Movatnet, men i dag var det strålande sol på heile turen. Somme synest kanskje det er rart at eg går langs same vegen tre gonger på ei veke, og at eg heller burde velje ein fjelltopp. Til dei kan eg seie at turen til endes er om lag 6 kilometer lang, så eg har gått over ei mil både i dag og torsdag. I tillegg er det ein fin tur med mykje kjekt å sjå, og sola skin lenge fordi der ikkje er høge fjell. På toppen av det heile møter ein folk langs vegen, og i dag fekk Charlie helse på ein nydeleg hund som ville springe saman med han. Vi møtte òg den same elghundkvelpen vi møtte på torsdag, så han fekk ein spennande tur reint hundesosialt òg. 

Bok 76 2020: "You had me at hello" av Mhairi McFarlane

Rachel jobbar som journalist i Manchester. Ho gjer det slutt med sambuaren etter at dei har krangla om bryllaupsplanane, og brått dukkar ein tidlegare ven opp i Manchester. Rachel er ivrig etter å møte han att, og vi får gradvis innsyn i korleis forholdet mellom dei var, ti år tidlegare. Ho møter dessutan nye menn, opplever konfliktar og drama både på jobb og privat og slit med å etablere eit nytt liv utan kjærasten, som ho har vore saman med i 13 år. Rachel har ikkje alltid teke dei rette vala i fortida, og vi som lesarar lever lenge i uvissa om kor vidt dette vil gå greitt for Rachel.

Dette er ei bok i sjangeren "chick-lit", og er såleis lett å lese. Det som gjorde den litt vanskelegare tilgjengeleg, var at opplesaren las med ganske brei dialekt, og frykteleg raskt. Det tok litt tid å venje seg til dette, men etter kvart gjekk det bra. Forfattaren er ny for meg, men der ligg fleire bøker av henne på Storytel, både på engelsk og norsk. Ho er opprinneleg skotsk, men har studert og bur i Manchester. 

Movatnet

 I dag gjekk vi tur frå parkeringsplassen på Tua til enden av vegen, ved Movatnet. Det er kjekt med skogsvegar når det er så vått i marka, og fargane i naturen var nydelege, trass i det grå vêret.

Bok 75 2020: "Ingen tid å miste" av Tore Renberg

Renberg er ein av mine favorittforfattarar, spesielt når han les bøkene sine på lydbok. Vanlegvis skriv han om menn i ulike situasjonar, men denne gongen har han skrive ei nydeleg bok om ei eldre kvinne og den middelaldrande dottera. I starten har den eldre kvinna nyleg blitt enke, og dottera skal kome for å hente henne til den første onsdagsavtalen deira. Dette var ein tradisjon Renberg kjende til frå eigen familie, men han forsikrar om at karakterane er oppdikta. Det mest spesielle er forteljemåten, der forteljaren vender seg til lesaren og ber han om å bli med inn i forteljinga. Eg likte boka svært godt.

Romedalen

Eg er ikkje fullstendig restituert, sjølv om eg ikkje lenger kan kalle meg sjuk heller. Derfor passa det godt med ein rusletur i vakre Romedalen i ettermiddag. Mange hadde teke turen, og fleire låg i telt langs elva. Det er ein vakker dal og ein fin tur utan særleg mange bakkar, men med mange flotte fjell på begge sider. Det næraste eg kjem fjelltur denne haustferien, ser det ut til.

Bok 74 2020: "Krigshistorier" av Øystein Orten

Svoger Øystein er ute med ny bok, denne gongen ei samling tekstar med handling frå andre verdskrig. Innhaldet er variert og basert på verkelege hendingar, men forfattaren understrekar at det heile er fiksjon, eller fantasering rundt desse verkelege hendingane. Eg likte spesielt godt dei tekstane som handlar om folk eg har kjent til, som den jødiske guten som gjekk på skule i Volda, min eigen grandonkel Sjur og Øysteins far. Boka er velskriven og har dette autentiskklingande, gamalmodige språket som høver så godt for historiske tekstar, og som eg meiner Øystein meistrar så godt.

Bok 73 2020: "Den mørke hemmeligheten i Tysfjord" av Anne-Britt Harsem

For nokre år sidan kom ei grusom sak fram i media, og dette er grunnlaget for handlinga i denne boka. Liv veks opp i eit lite, avstengt bygdesamfunn der dei fleste er lulesamar og læstadianarar. Barndomen hennar er prega av fattigdom, vald og alkohol, og etter kvart også seksuelt misbruk. Det er nesten ingen ende for kor grusomt ho og andre born i dette miljøet er blitt behandla, og korleis skepsisen mot "øvrigheita" hindrar nokon i å slå alarm.

Boka er ikkje spesielt godt skrive, då den hoppar i tematikk og gjentek seg sjølv (til dømes alle fakta om det lulesamiske miljøet som vert lista opp både først og sist i boka. Likevel er dette ei bok som grip fatt i ein, og som minner ein om at ein må slå alarm viss ein blir vitne til at born har det vondt. 

Haustferie!

Laurdag kom Veslejenta og kjærasten heim på ferie, og vi var derfor seks personar samla rundt ei gedigen gryte med fårikål. Vi hadde deretter ein hyggeleg kveld med Stjernekamp og mykje hyggeleg prat.

Søndag samla vi oss til ein solid frukost. Deretter fekk eg gjennomslag for idéen om å gå ein tur, så dei fire ungdomane og eg gjekk tur på Stigedalen, inn til Asbjørnstova. Eg hadde gløymt telefon, og dermed kamera, heime, men veslejenta tok eit bilete av Charlie, såpass vi har eit fotominne om den fine turen. Vel heime åt vi meir fårikål, og no har ungdomane reist til faren. 

Eg har ikkje lagt andre planar for ferien enn å slappe av og kome meg til att etter sjukdom og plager, og det i seg sjølv er eigentleg veldig greitt. No har eg ein del rydding og vasking å få unna.

Ha det på badet!

 Sidan eg har sete heime og jobba siste dagane, har eg fått sendt nokre mailar hit og dit for å ordne litt diverse. Om morgonen i går sende eg ein mail til røyrleggarforretninga der eg bestilte nytt badekar 29. juli. Eg var ikkje ufin, men spurte om dei visste kva tid dei trudde dei fekk tid til å kome. Etter nokre timar ringde dei og spurte om dei kunne kome i dag. Det passa svært godt sidan eg skulle ha fri frå jobb, og fordi eg snart får huset fullt av folk.

Slik såg det ut i dag tidleg

Røyrleggar og lærling kom 8.30, og fire timar seinare stod badekaret ferdig til bruk. Dei tok dessutan med seg restane av steamdusjen, så no er den ute av boda. 

Slik såg det ut 12.30

Det var sjølvsagt kjekt å få badet forflegra, men så fekk eg lyst til å pynte litt òg. Sidan eg skulle til Eid for å handle uansett, stakk eg innom Jysk og kjøpte ei ny skittentøykorg, ei hylle, knaggar og ei søppelbøtte. Det kosta ikkje all verda, men så stakk eg også innom Biltema, der eg kjøpte meg ein ny drill. Minstemann nytta drillen og fekk på plass både knaggar og hylle, så no har badet fått ei skikkeleg oppgradering.

Bok 72 2020: "Fordi jeg elsker deg" av Helene Uri

Denne boka valde eg på grunn av forfattarnamnet, som eg kjenner frå før. Undervegs viste det seg at det er ein ungdomsroman, og den var kanskje litt i enklaste laget for meg, men eg trur faktisk den kan fungere godt som ei bok for unge jenter spesielt. Hovudpersonen er ei jente som fortel gjennom tilbakeblikk om korleis ho vart saman med verdas beste gut, og korleis dette forholdet utvikla seg til å bli eit mareritt. Når eg seier den er enkel, er det fordi her ikkje er behov for så mykje tolking for å få med seg handlinga, og det er handlinga som står i sentrum, ikkje språket. For yngre lesarar kan komposisjonen vere spennande, sidan den retrospektive metoden gir glimtvis innsyn i kva som har skjedd tidlegare og kva som er stoda i notida. 

Bok 71 2020: "Naken i hijab" av Gunn Marit Nisja

Norske Live reiser på ferie til Egypt og forelskar seg i ein av dei lokale mennene. Etter at ho kjem heim, held dei fram med å ha kontakt, og til slutt endar ho opp i Egypt saman med han. Meir skal eg ikkje røpe, anna enn at forholdet ikkje blir verken enkelt eller harmonisk. Faktisk utviklar det seg til litt av eit melodrama, og etter mitt syn vart det i overkant mykje. Samtidig var det ei spennande bok å lese, spesielt fordi lesaren ser fareteikna før hovudpersonen. Eit sterkt minus er dei passasjane der andre kvinner har synsvinkelen, det svekkjer boka. Lesaren treng ikkje å matast med teskei.