We'll meet again some sunny day

Eigentleg skulle Gubben til Trondheim i dag og i morgon, og eg hadde lagt planar om henting av Minstemann, ferjetur og besøk for dei to mellomste. Då Gubben likevel vart i heimbygda og såleis tok seg av Minstemann, var det ille å snyte resten av gjengen for ein "bytur". Eldstejenta og eg møtte derfor Nummer 2 og 3 på ferja, og så gjekk vi på kinarestaurant før vi drog til Ørsta på shopping og bibliotekbesøk (mitt andre i dag; eg har lånt seks García Márquez-bøker...) . Nummer 3 hadde sin første time i klassisk ballett denne sesongen.

Etter balletten kjørte vi Eldstejenta "heim", der vi såg barne-tv og la på nye putetrekk i sofaen. Det er lilla som er den gjeldande fargen, viss nokon skulle lure på det.

Det var ei veke sidan jentene hadde sett kvarandre, og eg ser fram til å ha heile gjengen samla til helga.

Bok 51 2009: "Kjærlighet i koleraens tid" av Gabriel García Márquez

Etter å ha lese over hundre sider av denne romanen, begynte eg frå byrjinga att. Årsaka var at eg hadde lese så lite kvar gong eg las at eg ikkje hadde fått med meg samanhengen. Andre gongen vart det noko lettare å sjå sjarmen i personportretta, som er forfattarens sterke side, ved sida av miljøskildringa. Det er mykje realisme og lite magi her, så nokon god representant for sjangeren "magisk realisme" er det ikkje. Her er derimot uendeleg mykje romantikk. Forfattaren Levi Henriksen har uttalt at boka gjorde så sterkt inntrykk på han at han tenkjer på den som ein gammal kjærast, noko som høver godt til tematikken.

Eg likte boka godt, men trur ikkje eg hadde orka for mange bøker av dette slaget.

TURsøndag i Sandviksdalen

Volda kommune arrangerer for femte år på rad noko dei kallar "ti TURmål". Dette er ti planlagde turar som vert arrangerte i lokalmiljøet. Kjentfolk er med som guidar, og det er gratis og uforpliktande å vere med. Deltakarane registrerer seg ved å skrive namnet sitt i ei bok, og det vert trekt ut vinnarar på slutten av sesongen.

No var det ikkje akkurat håpet om premiering som motiverte meg til å drage med dei tre yngste på tur i dag, men eg har lenge hatt lyst til å gå på ein slik arrangert tur. Det er ein fin og sosial måte å oppdage nye stader på. Og når TURmålet var såpass lokalt, var det ekstra freistande.

Vi kjørte til Bjørkedalen, tok av oppover mot skytebanen, men svinga til høgre ved oppgangssaga. Deretter kjørte vi eit stykke på ein bomveg før vi parkerte ved ei bru. Sjølve gåturen var litt bratt midt i, men elles ein lett og fin tur på om lag ein time. Ved vatnet sat vi samla og rasta - ungane fann mange kompisar og hadde det kjekt. Eg høyrde ein mann seie at det var over 80 namn oppskrivne i boka i dag, og det må no vere bra. I alle fall for dei som eig bomvegen.

Leilegheita i Volda anno 1992

Film med noko attåt

Skuleåret 1999/2000 hadde eg full jobb, var gravid og var mykje aleine i helgane med dei to eldste, som då var to og seks år gamle. Eg har eit minne frå laurdags- og søndagsmorgonar det året, og det er at eg vakna til songen "alle ønsker at de var en katt". Ungane hadde lært seg til å gå ned i stova, setje på videoen og sjå ein film slik at Gamla fekk ligge litt til...

Med Eldstejenta ute av huset har det no blitt interessant for dei resterande ungane å leite fram gamle VHS-filmar som ho har nekta å sjå fordi ho rett og slett er lei av dei. "Aristokattene" er ein av dei, og i kveld kosa vi oss med filmkveld etter ein nydeleg dag med sol og god klestørk. Nummer 3 sa, etter å ha sett reklamesnuttane på videoen, at ho aldri har sett "Pinocchio". Eg trur vi har eit nytt satsingsområde.

Gode hjelparar

Inga stor sak å smelle ihop eit par pizzaer når ein har gode hjelparar med kjevle og røreskei! Maten smakar som kjent ekstra godt når ein har laga den sjølv, og eg har to stk i heimen som vil starte pizzarestaurant når dei blir vaksne. Nummer 3 kommenterte at hennar pizza såg mykje finare ut enn Nummer 2 sin, men han syntest ikkje det gjorde noko sidan han ikkje skal starte pizzarestaurant når han blir vaksen, men bli elektrikar.

Fest og hybelliv

I går var eg på ein koseleg kollegafest i Volda. Eigentleg var eg så sliten etter veka at eg burde ha halde meg heime, men så var det så freistande òg...

Sidan Eldstejenta no disponerer ei heil leilegheit aleine, spurde eg om eg kunne overnatte der. Det gjorde kvelden langt trivelegare for meg enn den elles ville ha vore, for vanlegvis tenkjer ein mykje på returen heim når det er eit stykke å reise. Svigers baud meg frukost og kaffi laurdag morgon, så eg fekk prøve litt hybelliv eg òg.

Leilegheita er den same som Gubben budde i på slutten av 80-talet, og som han og eg budde i frå 90 - 92. Elles har eldste sonen til Strikkemor(o) budd der, og Nevø 1 har budd der siste året. No er det altså Eldstejenta sin tur, og ho har allereie fått opp eit par bilete av si store heltinne Marilyn Monroe i staden for landskapsmaleria som hang der før.

Første skuledagen min, ikkje rart at sola skin...

I dag var det mange spente born som møtte til første skuledag på Folkestad. Ja, heilt nye var det ikkje så mange av, for der er berre fire førsteklassingar. Men det var mange som møttest for første gong på lenge, og rektor tok så fint imot alle saman med ein tale om empati og hygiene og handhelste deretter på dei etter tur, berre for å demonstrere at vi ikkje skulle overdrive influensafrykta.

Minstemann og medelevane i første og andreklasse fekk høyre eventyret om Geitekillingen som kunne telje til ti, og så teikna, klipte og limte dei eit fint bilete saman. Deretter vart det eit langt friminutt, og etter det gjekk vi foreldra og let dei små klare seg sjølve, saman med dei tilsette ved skulen.

Vi har tre born ved skulen no, og det skal vi ha i fire år. Det var eit yndig syn då dei gjekk inn på bussen ilag, leiande på kvarandre, men eg fryktar at idyllen ikkje varer så lenge.

Bok 50 2009: "Den elskelige giftblandersken" av Arto Paasilinna

For dei av oss som er glade i litt svart humor, er dette ei bok som ein kan få sansen for. Ei eldre kvinne kjem i konflikt med fostersonen, som er det næraste ho kjem å ha ein slektning. Kvinna vil ta livet av fostersonen, medan han på si side konspirerer med kameratane for å få tatt henne av dage. God underhaldning for dei som har sansen for humor kombinert med ein slags krim. Stor litterær verdi har den ikkje, etter mitt syn, men grei nok som lydbok. Dei skikkeleg gode, kompliserte bøkene bør lesast i papirformat, medan lette og enkelt komponerte bøker høver godt som lydbøker.

Vår nye nabo Scott

Naboen har kjøpt seg ein labrador retriever kvelp. Er han ikkje fin?

Skulen er ikkje heilt den same utan elevar...

Så var det tid for skulestart, og alle elevane var samla i Voldahallen for å bli ropte opp og førte til sine respektive klasserom. Det var kjekt å sjå att ungdomane, og særleg i år, når eg stort sett skal ha kjende fjes frå i fjor å ta meg av. Nokre av dei får kanskje overdose etter kvart, med ti timar Gamla-undervisning i veka, men sjølv er eg van til slike dosar frå fleire år som norsklærar på påbygging.

Faga mine i år er engelsk og norsk i andre klasse på media og kommunikasjonslinja og studieførebuande. I alt skal eg undervise 14 timar i veka, noko som utgjer om lag 83% stilling. Eg skal framleis ha fri onsdagane.

Eldstejenta har hatt sin første skuledag i dag, og det gjekk greitt. Ho loppa mora for pengar i lunsjen, og etter skuletid har vi kjøpt henne datamaskin og ny sekk. Deretter kjørte eg henne til leilegheita, der besteforeldra tok seg av middagslaging og tilknyting til det trådlause nettet. Ho hadde allereie fått på plass Marilyn Monroe, men elles kjem ho sikkert til å setje meir preg på leilegheita etter kvart.

Vi kjem nok til å sakne henne her heime, men eg reknar med å sjå mykje av henne på jobb når kantina opnar att.

Det er ikkje kvar dag ein sender rundt hasjklumpar når kollegiet er samla...

Dagens høgdepunkt på jobb var eit besøk frå politiet, som kunne fortelje mykje interessant om narkotikabruken i bygdene her. Vi lærarar er kanskje noko naive når det gjeld denne problematikken; vi trur at det finst misbruk, men ikkje at våre elevar er blant dei aktive i miljøet. Eg har vore kursa i symptom på og verknader av ulike narkotiske stoff fleire gonger før, men det er viktig å halde seg oppdatert. Det skjer dessutan ei utvikling innan dette området òg, og det som gjorde sterkast inntrykk, var å høyre om omfanget av bruken. Politimannen som innleidde var godt informert, og han hadde ei fornuftig og temmeleg nøytral haldning til narkotika som fenomen.

Det er ein jungel der ute; farar lurer bak kvart hushjørne - og dette er verda som eg skal sende jenta mi ut i. Ein får berre håpe ho har med seg anna enn sminke og klede i bagasjen når ho reiser herifrå...

She is leaving home...

Flytteklar? Njææææ....

Dei som les Eldstejentas blogg har truleg fått med seg at ho snart skal ut av reiret. Det var eigentleg meininga at ho skulle ha ei seng i beredskap hos besteforeldra, men plutseleg var det bestemt at ho skal bu i sokkelleiligheita deira i staden. Ho gler seg veldig til dette, og mora slit med å venje seg til tanken. Skal babyen min plutseleg klare seg på eiga hand, no liksom? Utan å lengte heim til mammas middag (i dag hadde vi Grandiosa), mammas faste leggetider (som dei fleste ignorerer - også mamma sjølv) og mammas jamne, koselege mas om rydding og pass av småsøsken?

Onsdag vert det alvor; då flyttar ho herifrå. Ho skal heldigvis gå på den skulen der eg arbeider, så eg kjem til å ha ein viss kontroll. Og så kan vi møtast etter skuletid - onsdag ettermiddag skal vi på shopping, til dømes. Gamla har sin verdi, bokstaveleg tala.

Ei klok dame eg kjenner seier at der finst noko som er verre enn at borna flyttar heimanfrå; nemleg at dei IKKJE gjer det...

Sommaren var kort - det mesta regna faktisk bort...

Til og med skuleferiar tek slutt ein gong.

Det har blitt færre late dagar på stranda enn ein hadde håpa på, men svært mykje mosjon for folk og dyr. Ungane har hatt ein aktiv sommar, spesielt Eldstejenta, men det er deilig å sleppe å stresse med treningstider og denslags nokre veker.

Kjøleskapsdøra er fylt opp med nye meldingar om treningstider, gitartimar og kornettøving. Alt skal plottast inn på timeplanar og tilpassast arbeidstider og bussruter.

I morgon skal Gamla på planleggingsdag, og denne veka skal eg faktisk jobbe fem dagar i strekk frå litt over åtte om morgonen. Korleis skal det gå, når både store og små har snudd døgeret slik at åtte er midt på natta?

Eg har kjøpt meg ny vekkjarklokke.

Bok 49 2009: "1964" av Ragnar Hovland

Då eg skreiv om den førre boka eg las, nemnde eg at eg blir sjarmert av barnleg synsvinkelbruk. I boka "1964" skaper Hovland eit truverdig og humoristisk bilete av korleis det var å vere tolv år i året 1964, og persongalleriet er mildt sagt fascinerande. Her er ikkje så mange innslag av surrealisme som ein ofte finn hos denne forfattaren, men eitt døme er at dei brått får inn signala frå ein episode av fjernsynsserien "Dynastiet", som vart laga tjue år seinare. Elles inneheld boka nokre dramatiske episodar, men det er personskildringane og tida dei levde i som står i sentrum.

Vi har tidlegare brukt eitt av kapitla som analyseoppgåve på jobb, og det er kanskje eit høgdepunkt i romanen. Det kapitlet handlar om korleis tolvåringane ikkje får til å leike cowboy og indianar slik dei gjorde førre sommar, og er ein nydeleg illustrasjon av korleis det er å gå frå barndom til ungdom.

Forfattaren les sjølv på lydboka, og han har ein lesemåte som minner om Are Kalvø. Dette gjer dei humoristiske innslaga meir morosame.

Boka er ikkje noko epokegjerande litterært verk, men absolutt ei bok ein kan ha glede av å lese.

Korpstur på Flatøya

Gjengen er samla att, og gleda er stor!

Det er vanskeleg å få ut av dei noko om korleis dei har hatt det, og kamera hadde dei gløymt, men nokre kjekke sambygdingar har sendt mms-bilete så eg veit litt om aktivitetane på turen...

Mamsen og Lillegutt dag 2, andre innlegg

Det begynte med at Minstemann for eit par år sidan vart så glad i songen om "Blåmann", og Gamla ikkje greidde å synge den utan å bli rørt av siste verset. Guten kravde forklaring på kva som eigentleg skjedde etter at songen var slutt, og historia om Frank, Blåmann, sauen Fårikål 5, chihuahuaen Brunen og den skyteglade mora Monica var i gang. Vanlegvis spinn historiene seg over kjende eventyr, og i det siste har Frank og Blåmann gått seg ville i skogen og kome til eit hus der det bur tre svenske gorillaer som har kokt seg tomatsuppe og gått seg ein tur medan suppa vert kald.

Ikkje noko stort mysterium kva guten hadde lyst på til middag i dag. Etter to dagar med pasta var Gamla lite lysten på å koke makaroni til suppa, men då hadde guten løysinga klar: "du kan no berre koke egg, og so kan du ha oppi en skvett fløyte". Fløyteskvettane her i huset plar vere rause, og suppa vart så god at Minstemann fekk i seg tre solide porsjonar. Han er ein skikkeleg suppegjøk.

Elles nyt han einsemda med store mengder laurdagsgodt som han ikkje treng dele med nokon - bortsett frå Gamla, som alltid kokar seg kaffi til barne-tv - "på vona".

Mamsen og Lillegutt dag 2

Minstemann vakna gledesstrålande i dag tidleg og utbraut: "sant vi skal vere aleine heime i tre dagar? Og i dag er det andre dagen?" Gamla smelta sjølvsagt totalt, heilt til ho innsåg at det ikkje nødvendigvis var hennar form for kos som gjorde denne helga så spesiell. Guten nyt nemleg livet som eineherskar over datamaskinen i kjellaren og til dels fjernkontroll og dvd-spelar.

Vêret skulle bli så bra i dag, men så vart det regn igjen. Plenklipping og terasseliv blir det derfor lite av, men vi har vore i skogen med hundane såpass vi kan tilbringe resten av dagen inne med godt samvit.

Mamsen og Lillegutt 2

Gamla er strålande nøgd med eigen innsats - her er nysteikt brød, klessnor full av sengeklede og nyvaska hus i tre etasjar. For verkeleg å understreke kosen, tende eg eit par lys . Minstemann, som altså er einebarn i helga, hadde sett seg mett på filmar og teke fram Indiana Jones-legoen sin. Då han såg lysa bli tende, gav dette ny inspirasjon til leiken. Eg vart beden om å slå av alle lampar, for han skulle leike natt i jungelen, og dei to lysa var bål.

No sit eg her i bekmørkna og ser krim på tv, medan guten kjører legotanks med ein pussig motorlyd og skjeller ut nazistar på flytande austlandsk. Litt av ein helgekos!

Mamsen og Lillegutt

Familien er svært redusert denne helga, på grunn av korpstur og trebåtfestival, så Minstemann og eg skal ha kvalitetstid "aleine".

Kva bruker ein tida til, når ein får velje heilt fritt? Minstemann har leita fram filmar som han ser på sin eigen måte; han spolar fram og attende og ser berre dei mest dramatiske scenene. Han har mellom anna børsta støv av Indiana Jones-filmane (dei mest observante har kanskje fått med seg at hatten ikkje heng på han lenger, og at han har skifta roller i ferien). Gamla vaskar hus, i håp om at det blir sol og plenklipping i morgon.

Menyen skulle guten bestemme, og då vart det makaroni med ost og ketchup. Dersom nokon er bekymra for kosthaldet vårt, kan eg roe desse med at vi har gulrøter og frukt å supplere med til dessert.

Bok 48 2009: "Kunsten å gråte i kor" av Erling Jepsen

Eg er svak for bøker skrivne med barns synsvinkel, spesielt når ein må lese den eigentlege handlinga mellom linjene fordi eg-personen ikkje er i stand til å tolke det som vert sagt eller observert. I denne danske romanen møter vi ein 11 år gammal hovudperson som fortel om kvardagslivet i familien hans, og ein må både le og riste på hovudet over det ein les mellom linjene.

Særleg morosamt syntest eg det var då han fekk ris og ville ha eit innramma bilete av erkeengelen Gabriel til trøst - og så viser det seg at han skal legge den kalde glasplata der han er blitt slått, for å lindre smertene. Gabriel og Tarzan er dei to store heltane, og han vekslar mellom kven av dei han vil be til.

Eg hadde sansen for boka, og må skaffe meg filmen ved neste korsveg.

Det er betre å vere ute av teljing enn nede for teljing

Eg har kjørt eitt barn til ein kompis på overnatting, og så kom naboguten og skulle overnatte i campingvogna saman med Nummer 3 og Minstemann. Eldstejenta var vekk på fotballtrening, men kom att saman med Gubben, som hadde vore på øving i Ulsteinvik.

Kor mange er vi i familien - eigentleg? Og kor mange er i huset? Kor mange søv?

PS: alle foto er tekne av Nummer 3.
PPS: der er ingen monster i campingvogna, sjølv om dei tre bileta av Minstemann tyder på det motsette.

Årsetsetra

Denne gongen traff eg rett seter, og eg fann råsa. Utsikta er sikkert fin, den, men då eg kom opp, var det grauttjukk skodde som stengde for det meste av utsikt. Regna gjorde det òg. Faktisk var utsikta så dårleg at eg ikkje såg Aurstadsetra, der eg enda opp sist eg var på dei kantar.

Skodde er noko herk, men det gir også ei viss trolsk stemning. Våte sokkar og skor har eg derimot ikkje nokon formildande kommentar om.