8. mars 2018

Også i år fekk eg høve til å vere med på å feire kvinnedagen. På jobb markerte eg dagen ved å fokusere på FNs mål for likestilling i faget internasjonal engelsk, og om kvelden vart det både tog, appellar og hyggeleg samvere. Mest inntrykk gjorde nok vår dyktige helsesøster med innlegget sitt om korleis unge tenkjer, og då spesielt med fokus på skamkjensle. Ein annan viktig appell var 16-åringen som tok til orde mot skjønnheitstyranniet med bodskapen om at ein skal like seg sjølv trass i at samfunnet presenterer uoppnåelege ideal og peprar oss med idear om korleis vi bør vere. Eit konkret døme ho hadde var storleikane på klede i ungdomsbutikkar. Det vart ei god markering av dagen, og eg måtte noko motvilleg gå før det var heilt slutt for å nå ei ferje.

Den saka som engasjerer meg mest nasjonalt, er svekkinga av barselstenestene. Eg kan ikkje skjøne at behovet for oppfølging og samvere skal vere så redusert frå "mi tid", då det var vanleg å ligge på barselavdelinga i fem, seks døgn. No er det eit par døgn, og mange politikarar vil redusere liggetida til 6 - 8 timar etter fødsel. Dette sjokkerer meg. Eg har fått fire friske born og vore i normal form etter alle fødslane, men dei døgna på barsel var gull verd både for ammeprosessen og tryggleiken for meg og borna.

Bok 18 2018: "Den som ser" av Herbjørg Wassmo

Tjue år etter at trilogien om Dina var avslutta har forfattaren skrive ei fjerde bok i serien. I gravferda til Dina held barnebarnet Karna ein avslørande tale som verkar så traumatisk på henne at ho sluttar å snakke. Stemora Anna tek henne med seg heim til København for å få henne betre, og dermed får ho også fysisk avstand til ektemannen Benjamin. Etter kvart som Karna får terapi, blir Anna betre kjend med legen som har mest med henne å gjere. Forholdet utviklar seg, og Anna blir i tvil om kva ho skal bruke livet sitt til. Er det for seint å drive med musikk? Er det for seint å bli mor? Kan ho utdnne seg til sjukepleiar? Spørsmåla er mange, og den som les, får sjå.

Eg synest boka var heilt ok underhaldning, sjølv om eg ikkje såg noko anna grunn til å skrive ei bok til i serien enn å fornye interessa og selje fleire av dei gamle bøkene. Wassmo har skrive mange bøker, og akkurat denne serien skil seg ut ved å portrettere sterke kvinnelege personlegdomar i eit melodramatisk miljø. Min favoritt for tjue år sidan var den andre boka i serien, "Lykkens sønn", fordi eg syntest den var mest heilstøypt komposisjonsmessig. Det er nesten litt freistande å leite serien fram att, så på den måten har denne nye boka hatt ein viss påverknad,

R.U.B.B.I.S.H på UKM

I dag var det lokalmønstring i UKM i Ørsta/Volda, på kulturhuset i Ørsta. Til saman 13 artistar/band stilte på scenen, og i tillegg var det nokre som stilte ut kunst. Ingen dansa eller denslags på scenen i år, men elles varierte innslaga frå fiolinmusikk til rock. I sistnemnde kategori stilte Minstemann og Naboguten saman med to dei har møtt på bandcamp. Bandet heiter R.U.B.B.I.S.H, og dei spelte "Uprising" av Muse. Dei hadde visse innvendingar om lyd og diverse problem med utstyret, men mi subjektive meining er at dei var kjempeflinke.

Bok 17 2018: "En moderne familie" av Helga Flatland

Ein søskenflokk på tre opplever at foreldra deira, som er i 70-årsalderen, vel å skilje seg. Boka viser familielivet frå desse tre søskena sine ståstadar, og saman gir desse forteljingane ei god skildring av vår tid, der ein prøver å kjempe mot alder og biologi og slit med i-landsproblem som at partnaren ikkje ser ein nok. Dei vaksne borna synest foreldra bør ha nok med born og borneborn, medan foreldra klagar over at dei "ikkje får meir ut av" forholdet. Faren held fram med å jogge trass i kneproblema sine fordi han nektar å akseptere alderen sin, og ei av systrene slit med å bli gravid når ho nærmar seg 40. Dette er kanskje ikkje den beste boka eg har lese av forfattaren, men ho viser fram nokre menneske som er truverdige i all si enkelheit.

Bok 16 2018: "Selfies" av Jussi Adler-Olsen

I denne romanen møter vi att Avdeling Q, i tillegg til eit fargerikt persongalleri som mellom anna inkluderer trygdemisbrukarar og ein kreftsjuk sosialarbeidar som er lei av dei jålete unge kvinnene som ikkje gidd å arbeide. Sosialarbeidaren vel å ta lova i eigne hender, medan dei trygdemisbrukande kvinnene slår seg saman for å skape eit betre tilvere for seg sjølve. Lydboka er glimrande innlesen, og eg må seie det forundrar meg at eg likar så godt bøkene om Avdeling Q, når dei andre bøkene av same forfattar er så kompliserte og nesten keisame i forhold.

Bok 15 2018: "Fri vilje" av Helga Hjorth

Vigdis Hjorth skreiv for ei tid attende ein roman som var basert på hennar eige liv, der ho mellom anna avslørte familiekrangel og overgrep. Systera Helga kjende seg ikkje att i denne romanen, og ho gjekk til det steget å skrive ein roman ho òg, som tilsvar. Heile situasjonen er temmeleg spesiell, for den kastar lys på fenomenet "faksjon", der ein skriv fiksjon om verkelege hendingar. Kva følgjer kan slik litteratur få for dei som vert omtala i romanform? Og kva er sant og ikkje? Eg har lese den første boka og likt den godt, sjølv om eg ikkje visste den var sjølvbiografisk. No har eg lese tilsvaret, og den gav meg mykje å tenkje på. Det finst ofte ulike opplevingar av kva som er sanning, og det er ganske spesielt å utlevere familien i bøker. Dette gjeld begge bøkene, og eg er glad eg slepp å ta stilling til kven som er mest sannferdig av dei to systrene.

Ahead of the curve

Laurdag kveld spelte Storegut saman med bandet Ahead of the Curve på ein restaurant i Volda. Eldstejenta og eg tok turen, og Gamla drog opp gjennomsnittsalderen ein heil del. Det var svært godt og rocka musikk, og vi hadde ei kjekk musikkoppleving saman med ein flokk ungdomar. Nokre av dei tidlegare musikklinjekompisane til Storegut hadde òg møtt fram.

Photoshoot

I dag hadde vi eit oppdrag som måtte utførast: vi skulle få tatt eit bilete av heile familien. Sidan naboguten går medialinja, spurte vi han om han kunne knipse. Vi gjekk ned i fjøra, der det var iskald vind, og han knipsa tre bilete. Det første var finast, slik eg har erfart at det ofte er, og vi syntest sjølve det var eit naturleg og avslappa bilete som viser oss slik vi vanlegvis ser ut. Vi brydde oss heller ikkje med å redigere det på nokon måte, sjølv om det sikkert hadde betra det noko. Biletet skal brukast i ei bygdebok.

Handlerunde

I dag skulle vi bunkre inn litt mat, og eg hadde eit lite ærend på ein klesbutikk. Når vi likevel skulle inn på den butikken, kunne vi sjå litt på konfirmasjonsdress til Minstemann. Vi kom då i prat med tredje generasjons dressforhandlar, og han og eg mimra litt om gamle dagar i Ørsta, då faren min jobba som tilskjerar på klesfabrikken som bestefaren hans starta. Eg hugsar godt både faren, tanta og to av onklane hans frå fabrikktida. Han viste meg bilete frå første tida med fabrikkdrift, og seinare fekk vi fortalt pappa om dette treffet då vi besøkte han på Ørstaheimen.

Mjeltevika

I dag var vêret skiftande, og då vi gjekk tur, var det relativt surt ute. Elles tok vi det ganske roleg resten av dagen, med spel, film, bøker og kraftig middag. Vi får òg snakka ganske mykje saman, sjølvsagt, spesielt når vi er ute og går tur. Vi har fine dagar.

Bok 14 2018: "Winter i verdens rikeste land" av Janne S. Drangsholt

I denne boka møter vi att Ingrid Winter, som no slit med eit altfor dyrt hus som bør pussast litt opp, innvendingar mot førelesningane hennar og ein frykteleg irriterande positiv nabo. I tillegg befaler mora frå Spania at Ingrid må ta seg meir av morfaren, og skule og barnehage krev meir oppfølging enn godt kan vere. Ei fantastisk underhaldande bok som fortel mykje om tida vi lever i.

Kilskrossen revisited

I dag rusla vi frå heimen inn til rasteplassen mellom Kile og Bjørkedalen, og deretter gjekk vi til Kilskrossen og gjennom Kilebygda før vi gjekk heim. Det er ikkje nokon imponerande tur, men det vart over 15000 skritt. Dermed kan vi snart ete ball til middag med godt samvet. Livet er herleg med huset fullt!

Fastelavn

Sidan alle avleggarane i dag vart samla i heimen, kunne vi endeleg arrangere fastelavn, med krembollar og fastelavnsris. Det er fantastisk å ha søskenflokken samla att, sjølv om det medfører mykje lyd og rot. Bollane var uvanleg gode i dag, truleg mest fordi eg tok meg god tid til å la dei heve og etterheve medan eg vaska huset. Det har blitt ein del husarbeid i helga, men det er feriesyssel for ein som til dagleg styrer med langt mindre praktiske ting.

En mann ved navn Ove

I dag gjekk turen til Eid, der Riksteateret hadde framsyninga "En mann ved navn Ove" - basert på boka som eg har lese for lenge sidan. Eg likte filmen godt òg, men det er noko eige med levande teater. Historia om grinebitaren som mjuknar opp er så utruleg vemodig og rørande, samtidig som den er morosam. Vi hadde dessutan svært gode plassar, midt på rad 4 i operahuset.

Bok 13 2018: "Ingrid Winters makeløse mismot" av Janne S. Drangsholt

Då eg nyleg var innom biblioteket for å hamstre inn lektyre til feieveka, sa eg at eg var ute etter noko lett og underhaldande. Bibliotekaren foreslo då den nyaste boka til Janne S. Drangsholt, men så måtte eg få med meg den første boka om Ingrid Winter også, som eg no har lese ut.

Ingrid Winter er litt forvirra, veldig pratete og ganske så impulsiv. Ho arbeider på ein høgskule der arbeidspresset er stort, ho har tre små born, mann og hus, og dette medfører mykje arbeid, organisering og situasjonskomikk.

Boka kan klassifiserast som ei chick lit-bok frå eit akademisk miljø, og den er verkeleg underhaldande. No ser eg med glede fram til oppfølgjaren, som er neste bok i bunken.

Bok 12 2018: "Hun takket gudene" av Jussi Adler-Olsen

Nicky Landsaat skal opp og fram og ut av slummen i Amsterdam, koste hva det koste vil. Jobben som trainee i firmaet Christies viser seg å by på langt mer enn Excel-ark, noe som passer Nicky perfekt. 

Jussi Adler-Olsen viste seg å inneha profetiske evner da han skrev Washington-dekretet, om hvor galt det kan gå hvis den amerikanske presidenten ikke er riktig vel bevart. Noen måneder før angrepet på World Trade Center i 2001 skrev han ferdig Hun takket gudene, som på et overordnet plan handler om nye former for terror. Det er forunderlig hvor godt Jussi Adler-Olsen ser og beskriver ulike muligheter for grusomme handlinger - og, heldigvis for oss, blir de til glitrende fortellinger. 

Fortellingen om Peter de Boer og Nicky Landsaat er lagt til Amsterdam på begynnelsen av 1990-tallet. Forretningsmannen Peter de Boer er født i Indonesia, men oppvokst i Holland, i skyggen av en despotisk far. Han starter sin egen virksomhet og lærer seg å ta makten over andre. Firmaet hans lever av å ta betalt fra andre firmaer for å knuse deres konkurrenter. Det er en svært lukrativ geskjeft, om enn en smule uetisk. 

Nicky Landsaat bor i en helt annen del av Amsterdam enn Peter de Boer og omgås et såpass rufsete klientell at hun like gjerne kunne vært fra en annen planet. Hun bor i gettoen, med en voldelig, alkoholisert far og en mor som opprinnelig er fra Indonesia. Men Nicky har ingen planer om å forbli i fattigdom og elendighet - hun setter seg høye mål og lar ingenting komme i veien for dem. Tross de forferdelige familieforholdene går Nicky ut av studiene med toppkarakterer. Hun kommer seg inn som trainee i Peter de Boers firma, særlig fordi Peter liker det han ser, og hun viser seg å ha helt spesielle talenter. 

Hvis man skal spille høyt spill om store penger, bør man ikke ha hemmeligheter som ikke tåler dagens lys. Dessverre har Peter de Boer opptil flere skjeletter i skapet, og da den irakiske etterretningstjenesten forlanger at Peter knuser et stort, vestlig oljeselskap, havner han i en skikkelig skvis. Han føler seg truet med avsløring av sin egen gåtefulle fortid og blir tvunget til å ta oppdraget. Plutselig er han og Nicky virvlet inn i et spill på liv og død om en hittil ukjent form for terrorisme.

Leseren får full uttelling. Jussi Adler-Olsen gir full gass fra første side og slipper ikke trykket før siste side er lest. Ja visst kan man si at Hun takket gudene handler om internasjonal finans og terror, men drivkraften i boka er definitivt den iherdige, sjarmerende og uslåelige Nicky og det forholdet som etter hvert utvikler seg mellom henne og Peter de Boer. Beskrivelsene av det på alle måter fargerike nabolaget hennes er ubetalelig. Her er narkomane og prostituerte og små og store skurker som kjemper om hegemoniet. Ifølge Jussi Adler-Olsen selv er Nicky en foregangsfigur for Rose fra Avdeling Q. Det er altså bare å glede seg! (saksa frå Bokkilden)

Mi personlege meining er at boka nok bør lesast i eit kortare tidsrom enn eg har hatt tid til. Eg synest det vart mykje å halde greie på, og sjølve kriminalhistoria vart for komplisert i forhold til dei meir personlege delane. Det var veldig interessant å lese ei bok med handling frå Nederland, eit land eg har lyst til å sjå meir av (eg har berre mellomlanda på ein flyplass der). Eg har liggande ei Adler-Olsen-bok til, og den handlar heldigvis om Avdeling Q.

Siste studiesamling

Torsdag og fredag var eg på mi siste studiesamling. Det var både vemodig og skummelt, skal eg innrømme. Samtidig ser eg litt lyst på arbeidet med oppgåva, for eg har fått mange gode råd med på vegen framover. Mange eg snakka med vert svært oppglødde og interesserte når eg seier kva eg skal skrive om, og eg sjølv er sjølvsagt veldig interessert.

Den vemodige biten gjeld både det faglege påfyllet, som har vore utruleg kjekt å få med seg, men aller mest at eg kanskje mister kontakten med fleire av dei kjekke medstudentane. Nokre av oss gjekk ut og åt middag saman torsdag etter samlinga, og det var veldig hyggeleg. Eg håper nokre av dei andre skal på rettleiing i Volda av og til, og at eg då kan møte dei til lunsj i kantina.Vi har hatt mange gode samtalar undervegs, og det vert litt trist viss vi kuttar all kontakt.

No skal vi på eiga hand forske vidare på kvar våre prosjekt, og eg sjølv sit med eksamensoppgåvene eg skal analysere og haugevis med teoristoff som skal lesast. Innan midten av mai skal det leverast 7000 ord, hovudsakleg med teoristoff, og så kan eg for alvor begynne å kategorisere og analysere stoffet. Det blir hardt arbeid, men kanskje litt kjekt òg.

Nedlegging og oppstart av det lokale partilaget

Om eit par år skal to kommunar, Volda og Hornindal, vere samanslegne. Dette betyr i praksis at ein heil del organisasjonar må slåast saman. I desse dagar held derfor politiske parti og andre kommunale organisasjonar årsmøte der ein legg ned kommuneorganisasjonane og gjenoppstår som ein samanslått organisasjon. Torsdag kveld var eg i Hornindal, der vil slo saman partigruppene og valde eit nytt, felles styre. Fylkesleiaren og den lokale stortingsrepresentanten var òg til stades og kasta glans over arrangementet. Det var god stemning på møtet, og det lovar godt for framtidig samarbeid.

Bok 11 2018: "Gå aldri fra meg" av Kazuo Ishiguro

Forfattaren var ukjend for meg, men fekk Nobelprisen i litteratur i 2017. Eg ville derfor sette meg litt inn i korleis han skriv ved å lese denne romanen, som eg hadde lese mykje både negativt og positivt om.

Kathy ser attende på livet på ein kostskule. I starten verkar dette normalt nok, men etter kvart legg ein merke til at ingen av borna der har foreldre, og at ein nyttar ord som "donor" og "omsorgsperson" som om dette er noko sjølvsagt og naturleg.

Romanen fortel om konsekvensar av forsking ute av etisk kontroll, og det er ei god bok, sjølv om denne sorten litteratur gjer meg litt nedstemt.

Nok ein grå vinterdag

I dag sov Minstemann lenge, medan Gamla las og kosa seg med ein stille morsdagsmorgon. Deretter gjekk vi ein lang tur innover bygda. Det er hyggeleg med slike rusleturar, og samtalane blir mange og gode. Sidan det er både morsdag og fastelavn i dag, slulle ein tru det vart litt meir action, men dei feiringane har vi utsett til familien ganske snart er samla att. Det ser vi sjølvsagt fram til, og no er det berre ei arbeidsveke att før det er ferie.

Feiring av mor/mormorsdag

Sidan Veslejenta var på øving, var det berre Minstemann og eg som var heime i dag, laurdag. Vi har utsett både fastelavn og morsdag til vinterferien, men i dag tok vi med oss mormora på cafédate i høve morsdagen i morgon. Vi rakk òg ei lita butikkrunde før ho skulle til Ørstaheimen. Morfaren var ikkje heilt i strøk i dag, så vi vart ikkje med inn.

Menyen i dag var kebabrull med kylling, og det var både rikeleg nok og veldig godt.

Mor og mormor på Café Napoli i Ørsta

Bok 10 2018: "The Hate You Give" av Angie Thomas

Forlaget skriv:

Starr Carter er 16 år og beveger seg hver dag mellom to verdener: det fattige svarte lokalmiljøet, der hun bor, og den finere privatskolen i forstaden, som hun går på. Det er en ustabil balanse som går i stykker den kvelden Starr blir vitne til at barndomsvennen, Khalil, blir skutt og drept av en hvit politimann. Khalil var ubevæpnet.

Da Khalils død blir forsidestoff over hele landet, og nabolaget bryter ut i voldsomme demonstrasjoner, blir Starr nødt til å ta et valg, spesielt siden noen av vennene hennes på skolen antyder at Khalil kanskje fortjente det. Alle vil vite hva som skjedde, men det Starr velger å si – eller ikke si – kan ødelegge lokalsamfunnet, vennskap og sette hennes eget liv i fare.

Angie Thomas’ sterke debut om en helt vanlig jente, som havner i en uvanlig situasjon, tar for seg temaer som rasisme og politivold med intelligens, hjerte og urokkelig ærlighet.

Inspirasjonen til The Hate U Give kommer fra bevegelsen Black Lives Matter. BLM er en internasjonal bevegelse som forsøker å bekjempe vold og systematisk rasisme av svarte. Men Angie Thomas er også inspirert av rapperen Tupac og hans uttrykk THUG LIFE – akronym for ‘The Hate U Give Little Infants Fucks Everyone’.

Min kommentar: eg syntest boka vart litt stilleståande og langdryg, men tematikken er sjølvsagt viktig. Eg skulle ønske eg hadde lese boka på engelsk, for omsetting av sjargongen verkar berre kunstig på meg.

Digitalisering i Hornindal

I dag var det nytt treff i folkevaltnettverket for Sunnmøre. Denne gongen møttest vi i Sogn og Fjordane, i det som snart er del av Nye Volda. Vi fekk høyre provoserande, engasjerande og underhaldande innlegg, ha gruppearbeid og diskusjonar i plenum og prate med kvarandre om andre saker. På agendaen stod digitalisering, og vi reiste derifrå med nye og kreative tankar om kva som kan og (ikkje) bør digitaliserast av kommunale tenester.

Elvadalen

Medan Minstemann var på konfirmasjonsførebuing i kveld, gjekk eg tur med mann og hund i Elvadalen i Volda, frå sentrum til Årneset. Eg har faktisk ikkje gått turen før, men høyrde om prosjektet med å lage turveg langs Elvadalen allereie då eg gjekk på PPU i 1994/1995. Eine læraren i didaktikk var primus motor for prosjektet, og han brukte det som utgangspunkt då han underviste om forteljing som metode.

Eg må attende ein gong det er lyst, for det er truleg mykje interessant å sjå der.

Bok 9 2018: "Mor om natten" av Niels Fredrik Dahl

Etter å ha høyrt ein omtale av denne romanen på radio, var eg snar å låne den på biblioteket. Det har teke litt tid å lese den, men ikkje fordi den er tung eller keisam, berre litt dyster.

Ein forfattar får ei dagbok av mor si, med beskjed om å gjere med den kva han vil. Han legg den vekk, og ikkje før det har gått fleire år tek han den fram att. Mora si dagbok, eller nattbok, fortel om angst og problem, og romanen til Dahl handlar mykje om denne nattboka og mora, men aller mest om forfattaren sjølv og hans opplevingar av rus, skrivesperre og kjærleiksforhold, blant anna. 

Radioomtalen var svært positiv, og eg hadde vel trudd og håpa at boka skulle handle meir om mora. Når det er sagt, er dette ei svært god bok, men altså noko dyster.

Ferdigstilt forskingsplan på fri-fredag

Seks dagar før fristen leverte eg i dag inn førsteutkastet til forskingsplan. Omfanget var berre 2000 ord, men det var ikkje lett å finne dei rette orda, basert på dei beste artiklane og bøkene. Eit førsteutkast må uansett kunne betrast til endeleg levering, så eg tok sjansen.

Etter eg hadde levert, gjekk eg tur med Charlie til Mjeltvika i nydeleg vintervêr, og då eg kom heim låg ein tjukk konvolutt og venta på meg i postkassa. Ein som arbeider i UDIR har tidlegare sendt eksamensoppgåver frå år 2000 digitalt, og i dag fekk eg tilsendt i papirform eksamensoppgåvene frå og med 1989 med tilhøyrande ressurshefte. I tillegg hadde han lagt ved sensorrettleiingar til nokre av eksamenssetta. Eg er himmelfallen over slik sørvis, for dette gjer arbeidet mitt framover utruleg mykje lettare. Eg skal prøve å finne oppgåvene frå 1988, og i tillegg eit ressurshefte som mangla i samlinga, og så har eg forskingsmaterialet mitt komplett, noko eg trudde eg skulle bruke mykje tid på i vår.

Så vakkert er det her

Dagens gåve

Av dette lærer eg at ein kan vere hjelpsam, og at ein av og til kan yte meir sørvis enn det som er etterspurt.

Bok 8 2018: "Hviskeren" av Karin Fossum

Karin Fossum skriv oftast kriminallitteratur med ein sosial undertone, der ho skildrar menneske som lever litt på sida av samfunnet. Denne boka er eit glitrande døme på ei slik bok, samtidig som den byggjer opp spenning på ein heilt spesiell og verknadsfull måte.

Ei kvinne sit i samtale med Konrad Sejer, men vi får berre gradvis vite kva saka gjeld. Parallelt får vi tilbakeblikk i korleis kvinna har levd den siste tida, med eit einsamt liv og eit trugsmål om død hengande over seg.

Eg likte denne boka svært godt, frå start til slutt, men eg les i ei facebookgruppe at nokre har meint den var keisam og langdryg. Det meiner altså ikkje eg, men ein må vere innstilt på at det er ein litt annleis kriminalroman.

Lydboka er imponerande godt lese av Kim Haugen.

Når vårsol i bakkane blenkjer

Det er svært varierande vintervêr for tida. Etter ein periode med blankis, kom ein periode med styrtregn. Fredag kveld begynte det å snø, og laurdag var det fint med sol og klarvêr. Søndag regna det att, og ein lyt berre vere takksam for at nedbøren ikkje kjem som snø. Uansett blir det stadig meir dagslys, noko eg set pris på. Det er litt lettare å kome seg over dørstokken når det er lyst ute.

Utsikt frå kjøkenet laurdag

Vinklubb i januar

Fredag var det ny vinklubb. Det heldt på å skjere seg då vertinna fekk sjukt barn i heimen, men ei venninne stilte sporty opp og tok over lokaliseringa. Det vart litt lengre å gå for min del, men det var i grunnen berre deilig med ein spasertur til og frå.

Som vanleg vart det servert deilig mat og vin, og praten gjekk som vanleg lett og omhandla mange tema. Vi tok i bruk nokre spelkort med spørsmål på der vi svara på spørsmål om vennskap. Det vart ein god samtale om den tida vi har hatt saman så langt (17 1/2 år) og kor viktige vi er for kvarandre. Flokken er ganske variert, og det gir oss eit unikt mangfald som utvidar horisonten til kvar einskild.

Biletet syner vinane, som i likheit med festdeltakarane var ulike, men gode på kvar sin måte. Eg held ein knapp på den vesle, fine flaska til venstre, med flaska til høgre som ein god nummer to.

Og slik såg eg ut før eg for heimanfrå

Livets friminutt

Det verkar som om det er ein trend i tida å ha det travelt, eller i alle fall å utrette og oppleve mykje. Eg var i mange år ei travel småbarnsmor, men dagane og vekene har blitt langt rolegare og med færre gjeremål etter kvart som borna vaks til og flytta ut. Etter kvart har eg derfor kunna fylt fritida med politikk, studium og andre syslar som tek mykje tid og gir mykje glede.

Denne veka har Minstemann hatt ei uvanleg travel veke. Vanlegvis har han to organiserte fritidsaktivitetar, korps og musikkskule, men denne veka har vi vore på informasjonsmøte for konfirmasjon, og han har vore på bandcamp, bandøving og konfirmasjonsførebuing. Alle desse aktivitetane innebar køyring og henting, så det vart uvanleg travelt for Gamla òg. I tillegg var eg på kommunestyremøte og partimøte torsdag.

Det blir mykje køyring, og ofte venting på kaia eller venting før møte. Mykje av denne ventetida bruker eg til å høyre radio i bilen, og eg har som regel med ein roman eller anna lesestoff som eg kosar meg med mellom slaga.

Torsdag mellom dei to møta sette eg meg inn på det lokale biblioteket, der eg skulle hente ei bok eg har venta på. Det nesten nyoppussa folkebiblioteket er lekkert og innbydande innreidd, og dei som jobbar der er uvanleg hyggelege og hjelpsame. Det hender til dømes at dei sender sms om at dei har fått inn nye bøker, slik at eg får sjanse til å lese dei først. Eg er innom folkebiblioteket om lag ein gong i veka, og på jobb er eg innom skulebiblioteket fleire gonger i veka. Denne veka har eg òg vore innom høgskulebiblioteket, og tanken slår meg at vi er utruleg privilegerte her i kommunen. Alle dei tre biblioteka i sentrum er innbydande lokale med flinke tilsette.

Torsdag sette eg meg i barneavdelinga, fordi eg fann ein god og fin stol. Eg såg så mange fine bøker utstilt der som eg godt kunne ha tenkt meg å lese høgt for nokon. Det er nokre aktivitetar frå tidlegare tider som eg saknar.

Ørstatur

I dag tok eg turen til Ørsta, der eg handla saman med mamma. I tillegg fekk vi tid til å svippe innom ei kunstutstilling, og så gjekk vi på café før vi besøkte pappa på Ørstaheimen. Kunstutstillinga var ei samling bilete av fuglar og kyr, og kunstnaren heitte Gunilla Holm Platou.

Denne likte vi spesielt godt

Bok 7 2018: "Naboparet" av Shari Lapena

Eit par går i middagsselskap til naboen, sjølv om det betyr at babyen deira ligg att heime aleine. Då dei kjem heim, er babyen borte. Kven har teke babyen, og med kva føremål?

Romanen avslører kunnskap om kvar einskild av dei involverte, så boka har stadig nye twistar til siste kapittel. God underhaldning for oss som likar krim, med andre ord.

Bok 6 2018: "Når ukultur får råde" av Heidi Sporstøl

Kva gjer ein når ein har opplevd å bli utfrosen og mobba, i tillegg til å ha kome på kant med bygdefolk og familie, fordi ein varsla om det ein tenkte var mistenkjelege tilhøve i bedrifta ein arbeider i? Roger kjende eit behov for å kome med si side av ei historie han meinte det fanst for mange feilaktige versjonar av, og han engasjerte frilansjournalisten Heidi Sporstøl for å samanfatte informasjon om mailar, rekneskap, eigarskap og dotterselskap i bokform, på eige forlag. Sporstøl har gjort ein utruleg omfattande jobb med å sette seg inn i sakene og deretter formidle det for dei som ikkje er fullt så godt inne i sakene som Roger sjølv. Resultatet er ei bok som er komplisert for oss utan fagkunnskap, men som på ein oversiktleg måte viser dei mange "uglene i mosen". Ein får innsyn i internasjonale forhold, avlytting, hacking av mail og hyppige namneskifte på firma, noko som ein kan lure på om det er Rogers paranoia eller om det verkeleg har funne stad. Slik blir boka ein thriller frå verkelegheita, der ein får servert Rogers side av saka. Firmaet Jets sin respons på boka er å avvise alt som feilaktig eller forelda. 

Lesaren får tenkje sitt.

Ut med jula!

Denne veka har vi rydda ut jula. Siste post på det programmet var å skifte ut gardinene, og det gjorde vi i dag, etter å ha gått oss ein tur i sur vind på glatte vegar. Blomane får stå til dei sjølvdaudar.

Elles har veka vore prega av studiet mitt, i og med at eg var på første samling torsdag og fredag. Eg har no tenkt ut emne og ei førebels problemstilling, så no er eg klar til å begynne å lese meg opp på teori før forskingsplanen skal leverast om fire veker. Kvardagen er definitivt attende!

Rundt Rotevatnet

Laurdag skulle vi til tettbygde strok i nokre ærend, og vi enda med å gå tur rundt Rotevatnet før vi besøkte besteforeldra. Turen er på nesten 10 000 skritt, men det er relativt flatt og passande for oss som likar å prate på tur.

Det vi ikkje hadde rekna med, var at det ikkje var sol på det tidspunktet vi var der, og at et var ekstra kaldt så nær vatnet. 7 kuldegrader kjendest, for å seie det slik.

Bok 5 2018: "Skada gods" av Tore Renberg

I denne boka møter vi att Hillavåggjengen, som vi før har møtt i bøkene "Vi ses i morgen" og "Angrep fra alle kanter". Desse bøkene vert no kalla "Teksas-serien", og eg vil spå at det kjem fleire. For dei som ikkje har lese dei, kan eg røpe at Hillavåggjengen er ein gjeng kriminelle, der Jan-Inge, systera Cecilie og kjærasten hennar Rudi er dei mest sentrale. Jan-Inge og Cecilie har vakse opp nesten utan omsorg frå foreldre, og dei har klart seg sjølve og bygd opp eit nettverk rundt kriminelle gjerningar og eit relativt lovlydig flyttebyrå.

Romanen er ganske grov både i språk og innhald, men den er òg ganske underhaldande. Sentralt står Jan-Inge sitt ønske om å begynne eit betre liv, og han har diverse religiøse bekymringar.

Eg har valt å lese bøkene på lydbok, då det vert ekstra autentisk å høyre dei lesne på dialekt av forfattaren. Denne var såpass grov at eg ikkje høyrde på den utan at eg var aleine i rommet.

Den første veka i det nye året

Eit vakkert nærmiljø har eg i alle fall

Svaner ved Kile

Heimekontoret

Nyttår betyr gjerne tankar om eit nytt og betre liv. Denne første veka i året har eg prøvd å mosjonere meir enn eg har gjort i det siste, men turane har stort sett gått i nærmiljøet, på flate vegar. Spesielt no når det kom så mykje snø. Eg har dessutan prøvd å ete litt sunnare, men så var det det med halv pris på julegodt og restar i kjøleskapet. Det har vore tungt å begynne på att med kvardag etter nyttår, og eg har kome svært skeivt ut med søvn. Eg har vore slapp og uopplagd, og eg har lurt på om eg var i ferd med å bli utbrend. I helga måtte eg derfor ta att ein del søvn, ein del arbeid og dessutan husvasken. Eg har latt julepynten vere framme ei veke til, viss vi då ikkje set vekk litt etter litt i komande veke. Det tek ein del tid å rydde vekk dersom ein skal gjere seg flid med det, og då vert det langt trivelegare å ta det fram att.

Planen for veke 2 er å prøve å ta meg saman og bli meir effektiv. Vi får sjå kor lenge det held.

Bok 4 2018: "Sveiseblink" av Helene Guåker

Forfattaren er mest kjend for ungdomsboka "Kjør", som skildrar rånemiljøet. I skrivinga av "Sveiseblink" har ho samarbeidd med to klasser på ein vidaregåande skule på Lena, i tillegg til at ho har samtala med andre ungdomar for å setje seg inn i kva dei tenkjer på og korleis dei tenkjer.

Hovudpersonen Kristoffer lever eit relativt vanleg råneliv, men så kjem det ei ny jente til bygda. Ei raudhåra saggebuksejente som er så pen at ho slår gneistrar så han nesten får sveiseblink. Ho verkar derimot svært lite interessert i han.

Det mest påfallande med romanen er språket, som er basert på ein Totendialekt. Det gjer romanen svært autentisk. Uansett er det eit artig prosjekt å bruke norskklassar til å jobbe fram ein roman.

Bok 3 2018: "Fanny og mysteriet i den sørgende skogen" av Rune Christiansen

Av og til er bøker så symbolske og mystiske at ein føler seg dum fordi ein ikkje skjønar dei. Dette er ei slik bok. Fanny lever aleine i eit hus på landet etter at foreldra har døydd i ei ulukke. Ho går på vidaregåande, og har i tillegg til skulegangen nok å gjere med å halde motet oppe og ugraset nede. Så langt er alt ok, men så skjer det ein del rare ting, eller så skjer dei berre i hovudet til Fanny. Boka inneheld òg referansar til andre litterære verk, som det blir vist til i notar etter at boka er slutt. Her er mykje å reflektere over når det gjeld livet og døden, men kva som eigentleg skjer i boka er eg usikker på. Kasnkje det er meininga.

Bok 2 2018: "Mellom oss sagt" av Marit Eikemo

Hovudpersonen i denne romanen er ei kvinne i alderen mellom "ung og lovande" og "for gammal". Ho har lagt bak seg ei innhaldsrik og spennande studietid, men har ikkje greidd å etablere seg skikkeleg. Jobben ho har er eit vikariat på Aetat, og ho går stadig på visningar i leiligheiter ho ikkje byr på. Ho har hatt kjærastar, men når vi møter henne, driv ho og rotar seg borti diverse gamle kompisar utan at det vert noko av det. Familien sin har ho eit anstrengt forhold til. Kort sagt har ho surra seg inn i eit tilvære som ho ikkje er særleg nøgd med, noko ein som lesar kjenner stor empati ved.

Eg likte boka svært godt. Tematikken kan minne om "chick lit"-bøker eg har lese før, men løysingane er ikkje fullt så enkle i denne boka, sjølv om det heller ikkje er eit svært høgt akademisk nivå på romanen. Den handlar kort fortalt om ei kvinne på leiting etter meininga med livet, og det er eit evig og uuttømmeleg tema som det oftast er interessant å lese om.

Bok 1 2018: "Blå" av Maja Lunde

Denne boka har fått ein del mediemerksemd, og forfattaren har blant anna vore gjest i "Lindmo". Det var derfor med stor interesse eg begynte på lydboka.

Her er to parallelle historier: historia om ei eldre kvinne som vil hemne seg i år 2017 og historia om ein mann og dottera hans som er på flukt på grunn av tørke i år 2041. Det er ei litt deprimerande bok, i og med at den tek føre seg negative konsekvensar av klimaendringar. Det har derfor vore tungt å lese den, sjølv om det elles er ei bok som er lett å lese og skjøne undervegs. Dei to parallelle historiene er lese av to personar av ulikt kjønn, noko som gjer det svært mykje enklare å følgje med. Eg hadde ikkje fått med meg at historiene gjekk føre seg i ulike tider før ei stund ut i lesinga, og det øydela litt for meg.

Forfattaren har skrive fleire bøker før, men har fått mest merksemd for boka "Bienes historie". Den har eg ikkje lese enno, men trur eg må skaffe meg den snart. Den har fått internasjonal merksemd òg, så det er tydeleg at forfattaren treff ein nerve i tida.