Bok 8 2018: "Hviskeren" av Karin Fossum

Karin Fossum skriv oftast kriminallitteratur med ein sosial undertone, der ho skildrar menneske som lever litt på sida av samfunnet. Denne boka er eit glitrande døme på ei slik bok, samtidig som den byggjer opp spenning på ein heilt spesiell og verknadsfull måte.

Ei kvinne sit i samtale med Konrad Sejer, men vi får berre gradvis vite kva saka gjeld. Parallelt får vi tilbakeblikk i korleis kvinna har levd den siste tida, med eit einsamt liv og eit trugsmål om død hengande over seg.

Eg likte denne boka svært godt, frå start til slutt, men eg les i ei facebookgruppe at nokre har meint den var keisam og langdryg. Det meiner altså ikkje eg, men ein må vere innstilt på at det er ein litt annleis kriminalroman.

Lydboka er imponerande godt lese av Kim Haugen.

Når vårsol i bakkane blenkjer

Det er svært varierande vintervêr for tida. Etter ein periode med blankis, kom ein periode med styrtregn. Fredag kveld begynte det å snø, og laurdag var det fint med sol og klarvêr. Søndag regna det att, og ein lyt berre vere takksam for at nedbøren ikkje kjem som snø. Uansett blir det stadig meir dagslys, noko eg set pris på. Det er litt lettare å kome seg over dørstokken når det er lyst ute.

Utsikt frå kjøkenet laurdag

Vinklubb i januar

Fredag var det ny vinklubb. Det heldt på å skjere seg då vertinna fekk sjukt barn i heimen, men ei venninne stilte sporty opp og tok over lokaliseringa. Det vart litt lengre å gå for min del, men det var i grunnen berre deilig med ein spasertur til og frå.

Som vanleg vart det servert deilig mat og vin, og praten gjekk som vanleg lett og omhandla mange tema. Vi tok i bruk nokre spelkort med spørsmål på der vi svara på spørsmål om vennskap. Det vart ein god samtale om den tida vi har hatt saman så langt (17 1/2 år) og kor viktige vi er for kvarandre. Flokken er ganske variert, og det gir oss eit unikt mangfald som utvidar horisonten til kvar einskild.

Biletet syner vinane, som i likheit med festdeltakarane var ulike, men gode på kvar sin måte. Eg held ein knapp på den vesle, fine flaska til venstre, med flaska til høgre som ein god nummer to.

Og slik såg eg ut før eg for heimanfrå

Livets friminutt

Det verkar som om det er ein trend i tida å ha det travelt, eller i alle fall å utrette og oppleve mykje. Eg var i mange år ei travel småbarnsmor, men dagane og vekene har blitt langt rolegare og med færre gjeremål etter kvart som borna vaks til og flytta ut. Etter kvart har eg derfor kunna fylt fritida med politikk, studium og andre syslar som tek mykje tid og gir mykje glede.

Denne veka har Minstemann hatt ei uvanleg travel veke. Vanlegvis har han to organiserte fritidsaktivitetar, korps og musikkskule, men denne veka har vi vore på informasjonsmøte for konfirmasjon, og han har vore på bandcamp, bandøving og konfirmasjonsførebuing. Alle desse aktivitetane innebar køyring og henting, så det vart uvanleg travelt for Gamla òg. I tillegg var eg på kommunestyremøte og partimøte torsdag.

Det blir mykje køyring, og ofte venting på kaia eller venting før møte. Mykje av denne ventetida bruker eg til å høyre radio i bilen, og eg har som regel med ein roman eller anna lesestoff som eg kosar meg med mellom slaga.

Torsdag mellom dei to møta sette eg meg inn på det lokale biblioteket, der eg skulle hente ei bok eg har venta på. Det nesten nyoppussa folkebiblioteket er lekkert og innbydande innreidd, og dei som jobbar der er uvanleg hyggelege og hjelpsame. Det hender til dømes at dei sender sms om at dei har fått inn nye bøker, slik at eg får sjanse til å lese dei først. Eg er innom folkebiblioteket om lag ein gong i veka, og på jobb er eg innom skulebiblioteket fleire gonger i veka. Denne veka har eg òg vore innom høgskulebiblioteket, og tanken slår meg at vi er utruleg privilegerte her i kommunen. Alle dei tre biblioteka i sentrum er innbydande lokale med flinke tilsette.

Torsdag sette eg meg i barneavdelinga, fordi eg fann ein god og fin stol. Eg såg så mange fine bøker utstilt der som eg godt kunne ha tenkt meg å lese høgt for nokon. Det er nokre aktivitetar frå tidlegare tider som eg saknar.

Ørstatur

I dag tok eg turen til Ørsta, der eg handla saman med mamma. I tillegg fekk vi tid til å svippe innom ei kunstutstilling, og så gjekk vi på café før vi besøkte pappa på Ørstaheimen. Kunstutstillinga var ei samling bilete av fuglar og kyr, og kunstnaren heitte Gunilla Holm Platou.

Denne likte vi spesielt godt

Bok 7 2018: "Naboparet" av Shari Lapena

Eit par går i middagsselskap til naboen, sjølv om det betyr at babyen deira ligg att heime aleine. Då dei kjem heim, er babyen borte. Kven har teke babyen, og med kva føremål?

Romanen avslører kunnskap om kvar einskild av dei involverte, så boka har stadig nye twistar til siste kapittel. God underhaldning for oss som likar krim, med andre ord.

Bok 6 2018: "Når ukultur får råde" av Heidi Sporstøl

Kva gjer ein når ein har opplevd å bli utfrosen og mobba, i tillegg til å ha kome på kant med bygdefolk og familie, fordi ein varsla om det ein tenkte var mistenkjelege tilhøve i bedrifta ein arbeider i? Roger kjende eit behov for å kome med si side av ei historie han meinte det fanst for mange feilaktige versjonar av, og han engasjerte frilansjournalisten Heidi Sporstøl for å samanfatte informasjon om mailar, rekneskap, eigarskap og dotterselskap i bokform, på eige forlag. Sporstøl har gjort ein utruleg omfattande jobb med å sette seg inn i sakene og deretter formidle det for dei som ikkje er fullt så godt inne i sakene som Roger sjølv. Resultatet er ei bok som er komplisert for oss utan fagkunnskap, men som på ein oversiktleg måte viser dei mange "uglene i mosen". Ein får innsyn i internasjonale forhold, avlytting, hacking av mail og hyppige namneskifte på firma, noko som ein kan lure på om det er Rogers paranoia eller om det verkeleg har funne stad. Slik blir boka ein thriller frå verkelegheita, der ein får servert Rogers side av saka. Firmaet Jets sin respons på boka er å avvise alt som feilaktig eller forelda. 

Lesaren får tenkje sitt.

Ut med jula!

Denne veka har vi rydda ut jula. Siste post på det programmet var å skifte ut gardinene, og det gjorde vi i dag, etter å ha gått oss ein tur i sur vind på glatte vegar. Blomane får stå til dei sjølvdaudar.

Elles har veka vore prega av studiet mitt, i og med at eg var på første samling torsdag og fredag. Eg har no tenkt ut emne og ei førebels problemstilling, så no er eg klar til å begynne å lese meg opp på teori før forskingsplanen skal leverast om fire veker. Kvardagen er definitivt attende!

Rundt Rotevatnet

Laurdag skulle vi til tettbygde strok i nokre ærend, og vi enda med å gå tur rundt Rotevatnet før vi besøkte besteforeldra. Turen er på nesten 10 000 skritt, men det er relativt flatt og passande for oss som likar å prate på tur.

Det vi ikkje hadde rekna med, var at det ikkje var sol på det tidspunktet vi var der, og at et var ekstra kaldt så nær vatnet. 7 kuldegrader kjendest, for å seie det slik.

Bok 5 2018: "Skada gods" av Tore Renberg

I denne boka møter vi att Hillavåggjengen, som vi før har møtt i bøkene "Vi ses i morgen" og "Angrep fra alle kanter". Desse bøkene vert no kalla "Teksas-serien", og eg vil spå at det kjem fleire. For dei som ikkje har lese dei, kan eg røpe at Hillavåggjengen er ein gjeng kriminelle, der Jan-Inge, systera Cecilie og kjærasten hennar Rudi er dei mest sentrale. Jan-Inge og Cecilie har vakse opp nesten utan omsorg frå foreldre, og dei har klart seg sjølve og bygd opp eit nettverk rundt kriminelle gjerningar og eit relativt lovlydig flyttebyrå.

Romanen er ganske grov både i språk og innhald, men den er òg ganske underhaldande. Sentralt står Jan-Inge sitt ønske om å begynne eit betre liv, og han har diverse religiøse bekymringar.

Eg har valt å lese bøkene på lydbok, då det vert ekstra autentisk å høyre dei lesne på dialekt av forfattaren. Denne var såpass grov at eg ikkje høyrde på den utan at eg var aleine i rommet.

Den første veka i det nye året

Eit vakkert nærmiljø har eg i alle fall

Svaner ved Kile

Heimekontoret

Nyttår betyr gjerne tankar om eit nytt og betre liv. Denne første veka i året har eg prøvd å mosjonere meir enn eg har gjort i det siste, men turane har stort sett gått i nærmiljøet, på flate vegar. Spesielt no når det kom så mykje snø. Eg har dessutan prøvd å ete litt sunnare, men så var det det med halv pris på julegodt og restar i kjøleskapet. Det har vore tungt å begynne på att med kvardag etter nyttår, og eg har kome svært skeivt ut med søvn. Eg har vore slapp og uopplagd, og eg har lurt på om eg var i ferd med å bli utbrend. I helga måtte eg derfor ta att ein del søvn, ein del arbeid og dessutan husvasken. Eg har latt julepynten vere framme ei veke til, viss vi då ikkje set vekk litt etter litt i komande veke. Det tek ein del tid å rydde vekk dersom ein skal gjere seg flid med det, og då vert det langt trivelegare å ta det fram att.

Planen for veke 2 er å prøve å ta meg saman og bli meir effektiv. Vi får sjå kor lenge det held.

Bok 4 2018: "Sveiseblink" av Helene Guåker

Forfattaren er mest kjend for ungdomsboka "Kjør", som skildrar rånemiljøet. I skrivinga av "Sveiseblink" har ho samarbeidd med to klasser på ein vidaregåande skule på Lena, i tillegg til at ho har samtala med andre ungdomar for å setje seg inn i kva dei tenkjer på og korleis dei tenkjer.

Hovudpersonen Kristoffer lever eit relativt vanleg råneliv, men så kjem det ei ny jente til bygda. Ei raudhåra saggebuksejente som er så pen at ho slår gneistrar så han nesten får sveiseblink. Ho verkar derimot svært lite interessert i han.

Det mest påfallande med romanen er språket, som er basert på ein Totendialekt. Det gjer romanen svært autentisk. Uansett er det eit artig prosjekt å bruke norskklassar til å jobbe fram ein roman.

Bok 3 2018: "Fanny og mysteriet i den sørgende skogen" av Rune Christiansen

Av og til er bøker så symbolske og mystiske at ein føler seg dum fordi ein ikkje skjønar dei. Dette er ei slik bok. Fanny lever aleine i eit hus på landet etter at foreldra har døydd i ei ulukke. Ho går på vidaregåande, og har i tillegg til skulegangen nok å gjere med å halde motet oppe og ugraset nede. Så langt er alt ok, men så skjer det ein del rare ting, eller så skjer dei berre i hovudet til Fanny. Boka inneheld òg referansar til andre litterære verk, som det blir vist til i notar etter at boka er slutt. Her er mykje å reflektere over når det gjeld livet og døden, men kva som eigentleg skjer i boka er eg usikker på. Kasnkje det er meininga.

Bok 2 2018: "Mellom oss sagt" av Marit Eikemo

Hovudpersonen i denne romanen er ei kvinne i alderen mellom "ung og lovande" og "for gammal". Ho har lagt bak seg ei innhaldsrik og spennande studietid, men har ikkje greidd å etablere seg skikkeleg. Jobben ho har er eit vikariat på Aetat, og ho går stadig på visningar i leiligheiter ho ikkje byr på. Ho har hatt kjærastar, men når vi møter henne, driv ho og rotar seg borti diverse gamle kompisar utan at det vert noko av det. Familien sin har ho eit anstrengt forhold til. Kort sagt har ho surra seg inn i eit tilvære som ho ikkje er særleg nøgd med, noko ein som lesar kjenner stor empati ved.

Eg likte boka svært godt. Tematikken kan minne om "chick lit"-bøker eg har lese før, men løysingane er ikkje fullt så enkle i denne boka, sjølv om det heller ikkje er eit svært høgt akademisk nivå på romanen. Den handlar kort fortalt om ei kvinne på leiting etter meininga med livet, og det er eit evig og uuttømmeleg tema som det oftast er interessant å lese om.

Bok 1 2018: "Blå" av Maja Lunde

Denne boka har fått ein del mediemerksemd, og forfattaren har blant anna vore gjest i "Lindmo". Det var derfor med stor interesse eg begynte på lydboka.

Her er to parallelle historier: historia om ei eldre kvinne som vil hemne seg i år 2017 og historia om ein mann og dottera hans som er på flukt på grunn av tørke i år 2041. Det er ei litt deprimerande bok, i og med at den tek føre seg negative konsekvensar av klimaendringar. Det har derfor vore tungt å lese den, sjølv om det elles er ei bok som er lett å lese og skjøne undervegs. Dei to parallelle historiene er lese av to personar av ulikt kjønn, noko som gjer det svært mykje enklare å følgje med. Eg hadde ikkje fått med meg at historiene gjekk føre seg i ulike tider før ei stund ut i lesinga, og det øydela litt for meg.

Forfattaren har skrive fleire bøker før, men har fått mest merksemd for boka "Bienes historie". Den har eg ikkje lese enno, men trur eg må skaffe meg den snart. Den har fått internasjonal merksemd òg, så det er tydeleg at forfattaren treff ein nerve i tida.

6. juledag: fordjuping

Etter ein arbeidsdag som vart avslutta 21.30, berre avbroten av ein tur på butikken og ein tur med hunden, vart eg i kveld ferdig med fordjupingsemna for i år. Det har vore mykje arbeid både for elevane og meg, men så har produkta blitt gode òg. Emna har vore svært varierande, frå vampyrar og psykopatar til amerikansk valkampretorikk og tradisjonelle film- og romananalysar. Eg har ikkje lagt føringar for vala deira, men eg har vore svært streng med struktur og skrivestil. Målsettinga er at dei skal kunne forstå kva det inneber å skrive ei akademisk oppgåve når dei begynner å studere - for somme blir det allereie neste haust. Eg har sjølv levert eksamensoppgåver på 5000 og 4000 ord, og elevane våre skulle skrive 3500 ord, i tillegg til å lage kjeldeliste og innhaldsliste i APA-stilen eller liknande. Det har vore ei god læringskurve for dei alle saman, og eg har lært ein del eg òg.

5. juledag: tur og retur

I dag droppa vi middag og inntok heller ein svært sein og solid frukost (med nydeleg brød frå Hareid). Etterpå gjekk nokre av oss tur i Mjeltvika, og deretter returnerte eg til rettebunkane, som har lege svært roleg siste veka. Det har vore herleg med nokre dagar utan jobbing, men ein blir noko stressa av å ha slikt liggande på vent.

4. juledag: besøk på Hareid

Systera mi har stort hus og er ei dyktig vertinne, og i dag var vi inviterte ut til Hareid. Der møtte vi alle tantebarna pluss sambuaren til Nevø 3, og vi hadde ei svært triveleg stund med mykje god mat og prat. For dei som vil vite meir og sjå bilete, kan eg anbefale dette blogginnlegget:

http://solveigsiside.blogspot.no/2017/12/slektstreff.html

Bok 91 2017: "Ministeriet for den høyeste lykke" av Arundhati Roy

Nokre bøker er for kompliserte til å fungere som lydbøker, og dette er ei av dei. Leseprosessen vart etter kvart veldig forvirrande, då det er ein roman der mange historier og menneske er fletta saman, og det i eit miljø som er framandt for meg. Scenen er India, og her er eit fargerikt persongalleri som mellom anna inkluderer ein flokk menn kledde som kvinner. Det er mykje død og vald, men òg kjærleik og samhald. Boka har heilt klart positive kvalitetar, men den gjer seg nok best som papirbok, lese over relativt kort tid med god konsentrasjon,

3. juledag: juletrefest

Det har vore ein viss diskusjon i bygda om kor vidt den årlege juletrefesten har utspelt si rolle. Det er ikkje så mange småbarnsfamiliar att, og frammøtet har vore labert nokre gonger. I og med at det vart bestemt at ein skulle arrangere festen, tok vi oss ein tur. Det er inga lov som seier at det berre er småbarnsfamiliar som er velkomne ved slike høve, og festlyden blir bestemt ut frå kven som stiller opp.

Det vart ei hyggeleg økt med rikeleg og god mat, god prat, song, juleevangelium, nissebesøk og gang rundt juletreet.

2. juledag: julefreden senker seg

Etter ein sein frukost gjekk vi "damene" ein tur medan Storebror var på øving og Minstemann besøkte ein kompis. På menyen stod pestolaks, som smakte og gjorde godt. Resten av dagen roa vi ned med tv, lesing og andre stillferdige aktivitetar. Vi snakka ein del òg, og det er viktig å ha god tid til denslags òg når ein har ferie.

Bok 90 2017:Stalins øyne" av Ingvar Ambjørnsen

Denne boka plukka eg med meg frå biblioteket fordi det var lenge sidan eg hadde lese noko av Ambjørnsen, og fordi eg aldri hadde høyrt denne tittelen før. Boka er hans første kriminalroman, og den kom ut i 1985. Mordsaka er eigentleg ikkje så spennande, men det er interessant å lese om miljøa i Oslo, Hamburg og Berlin, som truleg var noko annleis på tidleg 80-tal enn dei er i dag. Detektivheltane er òg noko for seg sjølve. Dei er sterkt alkoholiserte, kjem frå Kampen i Oslo og heiter Laila og Ronny Olsen. Der var ein del kostelege scener og gode replikkar knytt opp til dei, elles var boka relativt lite interessant.

1. juledag: tur og kino

Sidan det vart ein lang julekveld, vart det ein kort juledagsmorgon. Vi rakk så vidt å gå ein tur før middag, og deretter reiste vi til Ørsta for å besøke Morfaren på Ørstaheimen og plukke med oss Mormora for å ta henne med på kino. Filmen var premiere på"Den 12. mann", som er basert på ei kringshending der onkelen til Morfaren var blant dei som omkom. Filmen var ganske lang, men også så spennande at det gjekk greitt å sitje stille så lenge. Eg plar vente eit par dagar før eg veit heilt sikkert kva eg meiner om ein film, men førebels må eg seie at eg likte den godt, sjølv om eg gjerne skulle ha sett meir av slektningen vår.

24. desember: julaftan 2017

Vi har hatt ei fantastisk og heilt tradisjonell julaftan i heimen - betre blir det ikkje. Sein og overdådig frukost med godt pålegg og varm sjokolade med marshmallows, kyrkje, songopptak, pinnekjøtmiddag, barne-tv, pakkar og brettspel - ja, kvelden vart lang og veldig kjekk før ungane begynte å legge seg i 2.30-tida. Alle ungane verka svært nøgde med det dei hadde fått av gåver, og eg er sjølv takksam og glad for det eg har fått og fordi det eg har gitt vart sett pris på. Litt lureri hadde eg hatt føre meg, som då eg lokka Eldstejenta til å prøve parfyme til systera men stakk inn att i butikken og kjøpte ei anna flaske til henne. Elles hadde eg bestilt plakatar og t-skjorte til Veslejenta som skal på konsert til sommaren, og eg hadde kjøpt platespelar til Minstemann, som straks fekk ein jobb å gjere med å kople opp med dei høgtalarane han hadde frå før. Han har hatt diverse vinylplater, men ikkje kunna spele dei av. No er ikkje det eit problem lenger.

Det var elles ei veldig fin og barnevennleg gudsteneste i kyrkja i dag, med den same unge presten som var der då Eldstejenta og eg var i kyrkja i september. Ho er verkeleg flink til å få med borna i preikene sine, og då blir det kjekkare for vaksne òg.

 

23. desember: vesle julaftan

I dag tok vi oss ein tur til tettbygde strok for å besøke besteforeldre og handle inn dei siste innkjøpa. Vel heime åt vi graut (Storegut fekk mandelen) og pynta juletreet, og så slappa vi av med tv resten av kvelden. Julefreden er i ferd med å senke seg, og vi nyttar høvet til å ønske alle ei god julefeiring!

22. desember: retteleg reint

I dag har det vore den store rydde-, vaske- og rettedagen. Eg starta med innpakking av gåver, slik at eg skulle få rota ferdig først. Deretter vart det vekselvis retting og vasking fram til klokka 17, då eg la frå meg fjerde fordjupingsemnet i dag og tende stearinlys. No ventar eg berre på ungane. Dei skulle eigentleg vere hos faren på julaftan i år òg, men så skulle han jobbe. Han har turnusarbeid og må jobbe annankvar julaft, så heretter blir det truleg ei ordning med annankvar jul uavhengig av vekedag og nummer. Eg sette som vilkår at dei sskulle kome så tidleg at vi fekk med vesle julaftan-tradisjonane våre, og då vart det til at dei kjem allereie i dag. Det var sjølvsagt heilt greitt for meg!

21. desember: siste skuledag før jul

Torsdag hadde vi tradisjonell juleavslutting på jobb. Elevane møtte først klassevis for å vere saman med kontaktlærarane, deretter møttest alle i Voldahallen, der det vart talar, dans og gang rundt juletreet. Etterpå gjekk dei som ville i kyrkja, der musikklinjekoret framførte eit par songar og det elles var ei vanleg skulegudsteneste. Eldstejenta vart med i kyrkja, og det var koseleg.

Etter jobb handla eg litt igjen, men framleis har eg ikkje handla nok mat. Vi må ta ein siste runde, men då vil eg ha med berehjelp.

20. desember: ørstatur og sensur

Etter jobb kom Eldstejenta innom, og vi tok oss ein liten handlerunde før vi besøkte Morfaren på Ørstaheimen. Mormora kom dit òg, og då kunne vi gjere litt nytte for oss ved å hente ein pakke i posten for henne.

Dagens gledelege var elles at sensuren frå eksamen var klar, og eg stod med glans. Dette emnet har vore ganske så utanfor komfortsona mi, så det var ekstra kjekt at det gjekk så bra. Arbeidskravet var verre enn eksamen, på mange vis, men eg hadde ei kjensle av å ha snakka for mykje "rundt grauten" på nokre av spørsmåla. Vi fekk seks spørsmål og måtte svare på alle, så det var lite rom for flaks og tilfeldigheiter. No er eg glad eg kan legge bak meg alle tankar på Kji-kvadrat, z.skåre og regresjonsanalyse, men eg bistår gjerne andre som slit med det same i framtida. Læringskurva har vore stupbratt, spesielt når det gjaldt å lære om mine eigne aversjonar og manglande sjølvtillit når det gjeld formlar og reknestykke.

19. desember: neverending story

Rettebunkar sviktar aldri.

18. desember: rett og slett

Dette skiltet har eg vore med på å bestemme at det skal vere der

Spør aldri ein norsklærar kva ho/han stressar med i førejulstida. Det går stort sett i retting i alle ledige stunder.

17. desember: tredje søndag i advent

I dag hadde vi ein skikkeleg familiestart på dagen med solid frukost og ein lang tur langs vegane i bygda. Deretter vart det tenning av adventslys og eting av middagsrestar før ungane reiste. Dei kjem heim att om nokre dagar, heldigvis.

Med ro i huset kunne eg drage fram att rettebunkane, som har fått ligge i fred nokre dagar medan eg har konsentrert meg om familieliv.

16. desember: tur til Eid

I dag tok eg med meg Eldstejenta til Eid for å handle. Veslejenta hadde reist til Ålesund på shopping med nokre venninner, og gutane ville helst late seg heime. Eg har utsett nokre små-innkjøp til Eldstejenta kom heim, for eg veit at ho likar å handle. Vi hadde ein triveleg runde på "byen" før vi tok med oss ei blomehelsing frå foreldra mine til tanta og onkelen min. Vi var usikre på om dei var heime, og vi hadde ikkje tenkt å bli lenge, men det vart ei rett triveleg stund med mange interessante emne frå fortid og notid. Onkelen min har drive mykje med slektsforsking, og det var artig å høyre han fortelje om generasjonar attende til 1700-talet. Det var sjølvsagt òg interessant å høyre om kvar notidas generasjon held til og kva dei styrer med.

Eg har ofte tenkt på mormora mi, som var 35 år då ho gifta seg og fekk to born med halvanna års mellomrom under krigen. Desse to borna fekk etter kvart tre born kvar, og i oldebarngenerasjonen er der heile 22 etterkomarar. Morfaren min var død lenge før eg vart fødd, så det var ein liten familie som etter kvart har hatt ein enorm auke. No har dei fleste oldeborna blitt unge vaksne, og dei har jobb eller studiar alle saman. Det hadde vore ein flott flokk om vi hadde samla dei.

Fint maleri av eit velkjent turmål

Vi fekk elles sjå fleire gamle fotografi som var ukjende for oss, og då vi skulle fare fekk vi med oss eit måleri som gåve. Det er ingen i vår grein av familien som teiknar og målar, men onkelen min og den for lengst avdøde morfaren min har hatt kunstnariske evner. Mor til denne morfaren, altså oldemora mi, var derimot musikalsk og underviste i pianospel på Nordfjordeid. Det er genar vi kan kjenne oss att i, og i tillegg var ho eit viljesterkt menneske - noko vi òg kan ha arva.

Vel heime vart ikkje det gjort så mykje meir vetigt. Eg laga middag (ei mildt sagt perfekt svineribbe) og så har vi kosa oss med ein julefavoritt: filmen "Love, Actually", som vi har sett ørten gongar før.

15. desember: Heim til jul

Fredag hadde eg fri, og det passa veldig godt i og med at Eldstejenta kom på flyet frå Oslo. Vi fekk besøkt besteforeldre både heime og på Ørstaheimen, gåt i diverse butikkar og henta med oss Veslejenta heim. Der venta Minstemann, og vi kosa oss med god mat og juleseriar før Storegut kom. Då hadde eg fått juleønsket mitt oppfylt: heile flokken samla. Ingenting varmar mammajulehjartet meir! Vi avslutta kvelden med å sjå julefilmen "A Christmas Carol" frå 2009, og det var veldig koseleg.

14. desember: budsjettmøte og julefest

Kongens fortenestemedalje til Eilert Bø, ein av mine tidlegare lærarar som òg har vore ordførar og rektor.

Prisutdeling

Etter eit etter måten kort (4 1/2 time) kommunestyremøte, der vi var samde om det meste i budsjettet, styrta eg av garde for å nå ferja til Folkestad. Dermed vart eg berre litt for sein til julefesten og fekk sett det meste av programmet. Høgdepunktet vart for meg då klassen til Minstemann framførte "I want you back". Han spelte bassgitar, dei to andre gutane spelte trommer og perkusjon og jentene song. Det var elles eit variert program med song, dans og skodespel, og etterpå var det mat på fat. I mitt tilfelle vart det "Twist i skål" i år. Heldigvis hadde mange med småkaker, såpass eg fekk smakt julebakst i år òg.