Viss eg hadde vore indianar, kunne eg ha heitt "Syklar med hundar"

I påska leita eg fram sykkelen min og begynte å trimme hundane på ein litt mindre krevjande måte enn å gå to lange turar for dag. Då eg først begynte å trene dei til sykkelturar, var dei om lag halvanna år. Dei første turane var korte og inneheldt pausar, og hovudmålet var å få dei til å gå fint ved sida. Eg bruker vanleg halsband og leieband på dei, for hundane skal ikkje drage. Leiebandet held eg svært laust i handa - klar til å sleppe viss det kjem ein katt eller noko anna som medfører bråstopp. Tempoet når ein syklar med hund skal ikkje vere så fort at hunden legg om til galopp - den skal trave med lengst mogleg steg. Dette er fin trening til utstillingsringen, samtidig som hunden sjølvsagt utviklar musklar på ein langt betre måte enn ved vanleg spasering.

No i starten på sesongen syklar eg om lag ei halv mil dagleg med kvar hund, og då går eg litt før eg snur slik at dei får ta seg inn att og drikke litt. Seinare kan ein lett sykle ei mil med ein veltrena, frisk hund.

Det er ekstremt viktig å vente med å gi dei mat til minst ein time etter sykkelturen, eller vente med sykkelturen til eit par timar etter dei har ete. Dette gjeld eigentleg uansett når ein trimmar hundar, men er spesielt viktig ved såpass hard trening.

Det vil seie: hard trening for hundane. Vi hine slappar godt av på sykkelsetet. I dag var Nummer 3 og Unge Indiana med på tur, og vi fekk repetert og korrigert ein del gamle regler (Nummer 3 har gått rundt og trudd det heitte "Ellinga vellinga Vatlandspruten", og Gamla Norsklærar heldt på å velte av sykkelen av latter. Det var det næraste vi kom ein farleg situasjon) og songar (det vart ein del "oja oja ohaha").

Samla til kvelds

Det har vore mykje farting og uteliv siste dagane, men i kveld sat vi samla til bords og åt pizzabaguettar og fyrte på påskelysa som ei fin markering av at nok ein ferie er over.

Ungane er nybada/nydusja og klare for ei ny veke. Eg har jobba på spreng - skal ha ein heil arbeidsdag før eg har fri igjen...

Sesongens siste skitur?

Eg er truleg verdas verste mor. I dag skulle familien (minus Eldstejenta, som var på overnatting i Volda) på skitur på Stigedalen, og Nummer 2 og eg skulle gå til Movatnet. Undervegs greidde guten å trakke over, så mora let han sitje på ein stein medan ho sjølv gjekk heilt fram og hadde ein nydeleg tur. På tur nedatt fann ho att guten sin, og han hadde knapt einsa at ho hadde vore vekk ein halv time.

Vi hadde uansett ein fin tur - føret var så som så, og det minkar fort på snøen.

Foten var forresten blitt såpass bra at det ikkje var noko stor sak for guten å renne frå mora i nedoverbakkane. Det var ikkje få som rende forbi meg, og eg skuldar sjølvsagt på dårleg gli/dårlege ski.

Skia er forresten frå 1998 - då kjøpte eg meg nye ski i høve skidag på jobb. Då hadde eg ikkje hatt ski på beina sidan påska 1981, då eg sa at eg "aldri meir" skulle gå på ski. Men det er "ingen skam å snu".

Årets første tur i Brundalen

12. april: vi minnest Farmor og gratulerer Tante

I dag, 12. april 2009, er det 100 år sidan Farmora mi vart fødd. Førre innlegg handla om påska 1999, og ærendet vi hadde i Solund den påska var feiringa av Farmor sin 90-årsdag. Det var litt av ein flokk som var samla der, og hovudpersonen sjølv strålte heile dagen. Det må ha vore rart å sitje der og sjå alle dei menneska som var etterkomarane etter henne og mannen, som døde før søskena mine og eg vart fødde. Dei fekk fire born, men Nummer 3 omkom på sjøen berre 17 år gamal. Den einaste jenta i flokken kom først, og ho vart faktisk fødd på Farmor sin 26-årsdag. Tanta er gudmora mi, og eg reknar med at vi snart møtest i festleg lag på Hareid. Onkelen vår er den einaste av søskena som bur i Solund enno, men fleire i seinare generasjonar bur og har stifta familie der. Fetteren min bur i huset til Farmor, der vi ofte ferierte i min barn- og ungdom.

Dei vedlagde bileta frå feiringa syner Farmor saman med born, born + svigerborn, alle dei ti barnebarna og dei av oldebarna som var til stades (der mangla tre). Seinare har sjølvsagt fleire kome til, og med litt hovudrekning har eg kome fram til at der no er over 30 oldebarn etter Farmor og Farfar.

Det er på mange måtar vemodig å sjå slike gamle bilete, men den dagen vart eit godt minne for vår grein av familien. Året etter, i mars 2000, reiste søskena mine, foreldra mine og eg på nytt til Solund. Då vart Farmor gravlagd. Feiringa vart såleis siste gong vi møtte henne.

Ei varm helsing til slekta der ute - eg veit at fleire av dykk les bloggen min, og det er sjølvsagt kjekt. Og så håpar eg at nokon av dykk kan syne dette til Tante òg, for eg ville så gjerne helse til henne på fødselsdagen.

Påska 1999

No når eg har fått meg scanner, blir det ekstra freistande å mimre på bloggen. I dette innlegget skal vi ti år attende i tida, då heile storfamilien T reiste til Solund saman. Vi budde på pensjonatet på Indre, men reiste òg ut i Ytre for å sjå staden der "Besten" kjem frå, og der "Besta" hadde sin første lærarjobb. Bileta syner den opprinnelege familien T, og deretter dei familiane som borna etter kvart etablerte. Fire barnebarn har kome til etter 1999, og det å samle "alle" vert vanskelegare for kvart år.

Påskeaftan i Starevegen

Påskeaftan feira vi med handletur til Ørsta. Besta hadde lokka oss med middag, og vi var relativt lette å overtale. Vi fekk servert "ballj" med rikeleg tibehør, og det var ikkje berre Morfar og Nummer 3 som kjende behovet for middagskvild etterpå. Vi takkar for oss - det var eit nydeleg måltid og koseleg prat.

Vel heime trimma eg bikkjer medan Gubben gøymde påskeegg til dei tre heimeverande borna. Eldstejenta er på Grotli, der familien til ei venninne har hytte.

Tankar om detaljar

Javisst har Gamla også Ekelund-dukar! Med roser, blåklokker, iris, margerittar og anemonar, Og så har ho diverse koppehanddukar. Faktisk har ho så mykje at ho ikkje orka å gå runden i heimen for å fotografere alle, slik trenden var på somme bloggar der ute her for noko sidan.

Men her er altså hane-duken. Eg har fått den av Systa, som så mykje anna av det fine eg har. Det er vel berre margeritt-løparen eg har kjøpt sjølv av alle Ekelund-tinga.

Påskeliljene, som Nummer 3 plukka som knoppar og som spratt ut til dagen etter, står i ein liten vase Gubben og eg fekk av broren til J-Blogg då vi gifta oss i 1988. Vasen passar perfekt til hestehov, kvitveis og krokus, så den er mykje i bruk om våren. Telysestakane av glas fekk eg av ein kollega då eg feira 40-årsdagen min i fjor. Eg likar dei veldig godt fordi dei er så enkle, og fordi dei kan tilpassast alle årstider og smakar.

Det er ikkje så ofte eg kjøper pynteting sjølv, og eg er ikkje så stilsikker når det gjeld interiør heller, så då er det godt å ha slekt og vener med god smak. Og så sender eg dei til gjengjeld ein tanke når eg tek fram gåvene for å pynte opp litt.

Bok 21 2009: "Lille Tre" av Forrest Carter

Denne romanen fortel om ein gut som veks opp saman med besteforeldra sine, som er cherokee-indianarar. Ein får innblikk i indianarane sine kår, livsstil og livsvisdom, og det heile vert formidla med ein sjarmerande, barnleg synsvinkel. Boka vert rekna som ei høveleg bok for ungdomstrinnet, men ein må nok vere vaksen for verkeleg å forstå den fullt ut.

Mot slutten av lesinga "googla" eg forfattaren for å finne ut om boka er sjølvbiografisk, og då kom eg over ei langt meir interessant historie, om ein mann som var ein kjend anti-semitt og medlem av Ku Klux Klan, men som braut med det tidlegare livet sitt etter å ha tapt eit senatorval der han stilte med eit rasistisk valprogram. Mannen skifta namn og begynte å skrive bøker - mellom anna den kjende historia om Josey Wales, som seinare vart filmatisert med Clint Eastwood i hovudrolla. Carter fornekta si eiga fortid og gav ut "Lille Tre" som om den var sjølvbiografisk - noko den på ingen måte er. Då han døydde, var ingen av slektningane hans til stades i gravferda.

Etter at Carter var død, vart bøkene hans verdskjende bestseljarar.

For livets glade gutter går solen aldri ned - eller???

Gjestane reiste heim, Gubben reiste til Volda og eg vart sitjande att "aleine" - det vil seie; eg har sju ungar her òg. Dei to mellomste har koseleg overnattingsbesøk av tre klassekameratar. Minstemann heldt tritt ei stund, men så "knalla" han på sofaen med tunga ut. Eg måtte berre ta bilete av det, og av gjengen som huserer i kjellaren. Dei er så gode alle saman, og vanlegvis har dei det veldig kjekt ilag. Søvn blir det sikkert mindre av, men det spørs om Gamla gjer som Minstemann i løpet av natta.

Selskap på skjærtorsdag

Det blir ofte til at vi samlar familien hos oss i påska, for å feire bursdagar i mars/april. Menyen var i dag, som så ofte elles, hjortegryte til middag og diverse kaker til kaffien. Systa stilte med karamellpudding til dessert (oppskrift og framgangsmåte finst på bloggen hennar) og bestemødrene stilte med kjøpte og heimelaga kaker. Vitsar og papirkruner er toppen på kransekaka slike dagar. Vi takkar for koseleg besøk, medbragt mat, blomar og gåver.

Fornying av Gamla

Bileta syner Gamla før og etter Voldaturen i dag, og dei mest skarpsynte ser kanskje at turen inkluderte ein sårt tiltrengd tur til frisøren.

Legg merke til dei tidlegare omblogga skorne...

Om dokumentasjon og motivasjon

I går hadde Eldstejenta og eg ein samtale om kva skilnaden mellom første og fjerde barn er. Då ho var lita, skreiv eg ned kvar minste steg i utviklinga, så vi har dokumentert første smil, første gong ho stod aleine og kva tid ho fekk tenner. Med dei hine ungane har det blitt mindre og mindre dokumentasjon - dei lærte å gå om lag i 1 - 2-årsalderen.

Men no har vi blogg!

Minstemann hadde i dag ei laus tann - si aller første. Medan foreldra var i Volda, tok Nummer 3 affære og trekte tanna ut. Det hadde blitt utlova premie, så det spørs om det var det som var motivasjon. (Nytt play station-spel kom til gards, noko dei tre yngste sette umåteleg stor pris på.) Uansett: 8. april 2009 miste Unge Indiana si første tann. No er det solid dokumentert, så får det heller vere med første smil og første steg.

Kommentaren frå Nummer 3 var: "ej skal iallfall ALDRI bli tannlege. Blææææk."

Kuriositet (eigentleg skulle eg ha funne eit ordspel om kua som har vore kalv, til dømes ku-riositet, men eg kom ikkje på noko)

I gamle album kan ein finne mykje artig. Då eg var russ(epresident) i 1988, var det lærarstreik i vidaregåande skule. Etter at dette vart skrive, gjekk lærarane våre ut i overtidsnekt, så det fekk fleire følgjer enn utklippet gir inntrykk av. Vi fekk opp til fem timar mindre undervisning i veka ("Meir fritid, huff så leit"). Eksamen vart dessutan redusert, og avgangskullet gjekk såleis ut av vidaregåande med berre to skriftlege eksamenar og ingen munnleg. Sidan dette var eit unntaksår, vart vitnemåla våre likevel rekna som fullstendige.

Eg synest det er spesielt sjarmerande å lese om min store sympati for grunnskulelærarane, og så er det morosamt å vite at journalistspiren som skreiv dette stykket var og er saman med ei barndomsvenninne av meg, og at han mellom anna har leia Kanal 24.

Nedst på utklippet ser de forresten legendariske S. Folsvik, som var æresruss, og som hadde "den rakaste ryggen på heile Gymnaset"

Pynte til påske

d
Få ting gjer meg så sur som husarbeid. Men det må til. Dei tre eldste er flinke til å hjelpe til, men blir utålmodige når ein kompis eller ei venninne ringer. Og så må dei ha tydelege instruksar: DU tørkar støv av hundepremiane, DU pussar vindauge og DU går ut og skjer nokre greiner til å lage påsketre av. Med tilhøyrande peiking. At minst to av dei bruker headset og må ropast til, gjer ikkje saka betre. Men her blir reint og ryddig, og vi har fått på plass den tradisjonelle påskepynten med harar, kyllingar, hanar og høner i kvar ei krå. Nummer 3 fann på eige initiativ noko som skal bli påskeliljer, som vi sette i vase. Det er også ho som har komponert oppsatsen på det fatet vi bruker til alle selskapelege høve - vi fann det då vi flytta til gards, og sidan har det blitt fast takst å pynte fatet til jul, påske og alle andre samankomstar.

I bloggande stund er alle borna forsvunne ut, og eg har fått på lydbok og styrer på vidare, unntatt denne datapausen. Det skal bli fint å setje seg ned med stilar seinare i dag...

Nytt byggeprosjekt

Storegutane har vore ute sidan litt etter frokost i dag, og årsaka er: ei ny trehytte! Det er såvidt Nummer 2 har hatt tid til å ete middag, og no måtte han inn for å dusje før han skal i selskap. Nummer 3 er berre med på biletet - så langt har ho berre fått sjå på.

Bok 20 2009: "Jeg forbanner tidens elv" av Per Petterson

Eg begynte på denne lydboka same dagen som Per Petterson fekk Nordisk Råds litteraturpris for den. Då eg las nyheita, hadde eg høyrt mykje av boka og blitt veldig begeistra. Petterson skriv om "de nære ting" - denne gongen om ein middelaldrande son og den kreftsjuke mora hans - men skrivemåten gjer det så uendeleg mykje betre enn det mange andre forfattarar greier å prestere. Det er vanskeleg å sette ord på kva det er; kanskje er han meir direkte, meir ærleg eller meir "folkeleg" i den forstand at ein skjønar korleis hovudpersonen tenkjer og føler. Menneske som trur dei kjenner kvarandre godt fordi dei har levd tett på kvarandre mykje av livet, viser nye sider ved seg sjølve når livskrisene innhentar dei. Ei nydeleg bok, men som vanleg hos Petterson, kjem slutten så brått på at eg vert litt skuffa.

I desse påskeharetider...

Eldstejenta har alltid vore glad i gode historier, og i tidlegare år las eg mykje til henne. Mange av bøkene kunne ho nesten utanat - og eg òg, naturleg nok. Det vedlagde biletet er eit "kvardagsbilete" frå vinteren 1998, der vi saman les kapittelet om bakarmesteren og bakarguten iført enkle kostyme.

Hekta på hekser?

....og så fann eg dette biletet av Eldstejenta og meg, frå mars 2000, då vi som vanleg hadde utkledingsselskap. Ho feira bursdagen sin tre gongar kvart år i den tida - naboar, klassevenninner og familie. Naboselskapet var alltid utkledingsselskap.Vi foreldra kledde oss sjølvsagt også ut, og dette året stilte eg som høggravid heks. Eg skremde forresten ein av naboane, som trudde eg hadde vore litt uheldig med sminka.

Det kjekkaste var å servere pølser og brød og gå rundt og spørje ungane om dei skulle ha "blod og gørr" på. Det var nokre av ungane som tok imot ketchup og sennep berre fordi det hørtest så tøft ut.

Mimrestund

Det går mot ny bursdag og ny feiring, og eg har vore innom nokre album frå perioden 1997 - 2000 for å finne nokre bilete som syner Nummer 2. Mange av bileta frå den tida er av Eldstejenta og Nummer 2, for ho vart på ingen måte gløymd då ho fekk ein yngre bror. Tvert om måtte han delta i hennar utkledingsselskap, leike med Barbie (eller helst Ken) og dilte etter henne i all hennar leik. Og fordi han var så søt og morosam fekk han lov til det.

Guten var nesten alltid blid, åt all mat han fekk, sov heile natta frå han var bitteliten og var ein premiebaby på alle måtar. Mora vart så rastlaus at ho begynte å gå på treningssenter då han var ein månad gammal... Seinare fekk vi vår fulle hyre med å springe etter han - heile Hofsetråsa hugsar han korleis han sprang rundt med sverd i handa og smokk i munnen og ropte "SATAN" då han leika sjørøvar.

Kavalkaden vert både starta og avslutta med besøk på barselavdelinga, og dei gløggaste der ute forstår sikkert at det kjem ein ny biletserie ut i mai ein gong.