Bygdøy folkemuseum, Holocaustsenteret og Kon-Tiki-museet

Første post på turistprogrammet var Folkemuseet på Bygdøy. Vi tok båt dit, noko som var ekstra hyggeleg. Så rusla vi rundt på Bygdøy der vi både fann Folkemuseet, Holocaustsenteret og Kon-Tiki-museet.

Denne bygningen var kjend som "Gimle", residensen til Vidkun Quisling, under okkupasjonen. No er det Holocaustsenter her.

Kon-Tiki

Bok 88 2015: "Mi briljante venninne" av Elena Ferrante

I denne boka møter vi eg-personen Elena, som ser attende på barndomen sin i ein fattig bydel i Napoli. Ho får i starten av romanen vite at barndomsvenninna Lila har forsvunne, og så begynner tilbakeblikka frå barndomen i kronologisk rekkefølgje. Det er viktig å vite før ein begynner å lese at dette er den første boka i ein serie på fire, slik at ein ikkje forventar noko oppklaring mot slutten. Det får ein nemleg ikkje, men ein får eit inntrykk av miljøet og ei nærheit til karakterane som ein dessverre altfor sjeldan får i romanar. Eg ser verkeleg fram til å lese dei neste bøkene i serien, for eg er nysgjerrig på å sjå korleis det går vidare i livet med vakre Lila og flinke Elena og alle dei andre menneska eg er blitt kjend med.

Lisjedalen og Brundalen

Føremiddagen på første haustferiedag gjekk med til pensumlesing og oppgåveskriving. Etter kvart stod eg litt fast i korleis eg skulle organisere stoffet i drøftingsdelen, og eg vart sitjande og sjå ut på finevêret utan å kome meg av flekken med skriveprosessen.

Det som skulle bli ein liten tur for å klarne hovudet, vart ein fleire timar lang tur på over 20 000 skritt. Først gjekk vi opp skogsvegen til Lisjedalen. Den vegen låg i skugge, så det var som ein eksplosjon å kome opp til vatnet der sola skein og haustfargane strålte. Så gjekk vi vidare opp stien til Brundalen, der vi møtte ein mann med hund. Hundane fekk springe lause rundt og leike sidan der ikkje fanst verken sauder eller menneske utanom oss på setra. Då vi skulle gå ned att, gjekk vi på den andre skogsvegen. Vi møtte fleire både menneske og dyr, så det vart nokre stopp på vegen.

Midt nede i ein bakke fekk eg brått ei Eureka-kjensle då eg fekk ein idé til korleis eg skal organisere stoffet i drøftingsdelen på oppgåva mi. Eg hadde ikkje tenkt på dette på turen, men kanskje hadde hjernen arbeidd med det likevel. Slikt kallar vi ekstrabonus.

Lisjedalsvatnet

Brundalsvatnet

Søndagstur på Stigedalen

På grunn av diverse andre gjeremål vart den daglege spaserturen utsett til klokka 19. Dette medførte at vi mørkna aldeles ute, men det var heldigvis mogleg å sjå vegen vi hadde gått innover Stigedalen mot Movatnet. Biletet vart teke ved Sagesetra på veg innover. Eit klassisk motiv.

Haustferiestart

Stemninga var høg utover laurdagskvelden, då mykje av tida gjekk med til å filme kvarandre og ta bilete av kvarandre i parykkar og diverse anna.

Søndag morgon vakna eg først, og då brukte eg morgonen og føremiddagen til å bearbeide det som er oppgåva mi så langt (om lag fem sider) til å bli ein presentasjonstekst (2 sider). Det gjekk forbausande greitt, og i eit nytt anfall av overmot leverte eg inn teksten og sende mail til studieleiar om at eg godt kan vere blant dei første som legg fram presentasjonen sin måndag etter haustferien (alternativet er 10. november). Når eg er ferdig med presentasjonen, kan eg konsentrere meg om oppgåveskrivinga. Kanskje får eg gode tips til vinklinga vidare òg.

Litt hagearbeid har det òg blitt tid til. Eg hadde kjøpt nokre laukar på tilbod laurdag, og så fann eg ein del tulipanlaukar frå i fjor. Dei såg ikkje heilt gode ut, men det er no verd eit forsøk. Ein bør setje lauk kvar haust, for det er dei første blomane om våren ein har aller mest glede av.

Det er ei god kjensle å ha fått ferie, sjølv om mykje av ferien blir brukt til jobb. Den første helga i ferien er alltid den beste. Eg ønskjer alle som har ferie ei fin veke med gode opplevingar og stemning.

Fårikål i Starevegen

I dag var vi inviterte på fårikålmiddag til Besta og Besten i Ørsta. Det smaka, ikkje uventa, fantastisk, og desserten etterpå var det òg lett å få ned. Storegut kom på besøk etter jobb, så vi køyrde i to bilar heim. Før middag fekk vi utretta nokre ærend, som til dømes planlegging av oppussingsprosjektet i kjellaren. Etter middag vart det ikkje gjort noko anna enn prat og kvile. Det må til det òg.

Favorittdesserten

Bok 87 2015: "Anarchy in Åmot" av Sturle Brustad

Eg har lese denne boka for andre gong, fordi eg har råda nokon til å skrive fordjupingsemne om oppvekstromanar der det å spele i band er eit viktig moment. Brustad skriv om eit Sex Pistols-inspirerte band i Åmot (Modum) på slutten av 1970-talet. Det er ei humoristisk, men òg ei alvorleg bok om familieproblem, identitet og kjærleik. Eg likte boka godt første gong eg las den, og enda betre no. Lydboka vert lesen av forfattaren sjølv, og der er òg mange musikk-klipp undervegs og til slutt i boka.

Polenkveld 2015

Torsdag kveld hadde vi ein tradisjonell Polen-kveld i bygda. Tiandeklassingane heldt presentasjonar om ulike emne dei hadde fordjupa seg i, knytt opp mot opplevingane på turen i september. Vi hadde besøk av tiandeklassingane, foreldre og lærar frå Hornindal, som vi hadde reist saman med, og elles var det mange søsken, foreldre, besteforeldre og andre i salen. Niandeklassingane og foreldra deira var der òg, og dei hadde ansvar for matsal etter programmet.

Elevane var skikkeleg flinke, og dei sa mykje klokt om tankar dei har hatt etter turen. Hornindalselevane hadde òg nokre bidrag til underhaldninga, og så var det roseutdeling til alle elevar og nokre takkegåver til nokre som hadde gjort ein ekstra innsats.

Gamla fekk òg ei gåve - det var eit tova sitjeunderlag som eg vart veldig glad for. Eg går mykje tur, og eg frys ofte når eg set meg ned.

Under matøkta fekk elevane mimre saman, og vi vaksne fekk prate hyggeleg og ete kaker og annan mat og ta ein kaffikopp. Eg trur niandeklassingane klarte å samle inn ein heil del pengar allereie i dag.

Avspark for Leseprosjektet 2015/2016

I dag starta årets leseprosjekt for VG1-elevar på Studieførebuande og Musikk/dans/drama. Frå 29. september 2015 til 1. mars 2016 skal elevane få bruke noko tid på skulen til å lese og låne bøker, og så skal dei registrere kor mange sider dei les, og i kva bøker. Nokre av dei kjem til å skrive blogginnlegg òg.

I fjor enda vi med eit aldeles svimlande tal, så det spørs om vi greier å nå like høgt i år. Beste klasse i fjor las over 64000 sider, og VG1-elevane las gjennomsnittleg 1666 sider kvar.

Eg hadde med mi eiga førsteklasse på biblioteket i dag, og mange av dei snakka om bøker dei har lese og lånte bøker dei hadde lyst å lese.

Eg kan legge til at eg hadde halde eit lite innlegg før vi gjekk ned, der eg filosoferte rundt tanken "bibliotek". Som samanlikning brukte eg "tenk om..." og lanserte idéen om skotek, klokkotek, jakkotek osb. Dei lo av det, men poenget mitt var at vi tenkjer for lite over den kongstanken som ligg bak at alle, uansett økonomisk klasse, skal få tilgang til eit uendeleg hav av bøker. Ingen har lansert den same tanken om sko, klokker eller jakker. Nokon har med andre ord sett ein stor verdi og misjon i litteraturen, og dette har skjedd i mange land.

For meg er eit bibliotek som ein gigantisk godtebutikk, der eg kan velje mellom mange freistingar. Eg skulle gjerne hatt tid til å lese enda meir, sjølv om eg truleg les meir enn dei fleste. No vert min misjon framover å få elevane på trua, spesielt dei som ikkje plar lese bøker. Vil dei få sansen viss dei finn den rette boka?

Om mine mange - og Tannfeens siste - oppgåver

Søndagen vart ein innhaldsrik dag, men det var lite av det som hende som var verd å fotografere. Gamla fekk unna skulearbeidet tidleg på dag, noko som mellom anna innebar lesing av utkast til noveller og føring av vurderingar av presentasjonar. Deretter kom oppgåva mi fram att, og eg avslutta handsaminga av dei intervjua eg hadde utført fredag og skrive ein del om på laurdag føremiddag. Eg var ikkje lite kry då eg passerte 2500 ord, noko som er helvta av det eg skal ende opp med i utkastet som skal leverast om sju (!) veker. Ingen skippertak her i garden!

Hunden treng mosjon, men eg sjølv var temmeleg lite motivert for turgåing etter at eg også fekk vaska huset. Det vart derfor sykkeltur, der hunden fekk trave raskt medan eg sat og slappa av.

Då ungane kom, skulle Storegut lese til prøve. Det enda med at eg tok frå han boka og prøvde å forklare stoffet etter beste evne. Nokre fordelar må ein få av at mor er lærar.

Midt i prosessen kom Minstemann styrtande med ei tann i handa. Den hadde sprotte ut, påstod han, og det var den siste mjølketanna hans. Optimistisk la han tanna i vatn, og det gjekk opp for meg at dette var den siste tannfellinga i heimen som kjem til å vere så billeg...

Etter at ungane var lagde, las eg ut ei bok eg likte og såg over skulesakene ein siste gong. Tannfeen var innom med ei helsing - det er heilt tydeleg at han ikkje er norsklærar, i alle fall....

Bok 86 2015: "Uten personlig ansvar" av Lena Andersson

Hugsar du Ester frå romanen "Rettsstridig forføyning"? Vi møter henne att i "Uten personlig ansvar", der ho igjen kjem inn i eit vanskeleg kjærleiksforhold til ein gift mann som ikkje vil forlate kona si. Ester tolkar og overtolkar alt som vert sagt og gjort, og ho er sikker på at mannen vil forlate kona etter ei stund. Men tida går...

Eg likte denne boka svært godt, slik eg òg likte den første boka om Ester. Ho er intellektuell og akademisk, men samtidig håplaust naiv. Boka har eit driv over seg som gjer at ein ønskjer å lese vidare for å sjå korleis det går, samtidig som i alle fall eg ikkje hadde nokon klar sympati for karakterane. Det er godt gjort av ein forfattar å skrive ei bok om problematisk kjærleik som er så interessant og uføreseieleg, og denne forfattaren har skrive to.

Løp og les!

Postvegen frå Langedalsbroe til fylkesgrensa

Sidan det er skiftande vêr og vått i marka var det mest freistande å gå den gamle postvegen laurdag ettermiddag. Der var ingen dyr ute no, så hundane fekk springe fritt. Ved fylkesgrensa kom vi i snakk om kva det heitte det vatnet vi hadde vore på tur til ein gong, og så gjekk vi vidare til der skiltet på Brekka står. Pussig nok møtte vi akkurat der ein mann som heldt på å skru opp kart ved skiltet, og vi hadde ein lang og interessant prat med han. Han var lokalkjend i området, så han hadde fleire gode turtips.

I tillegg til å henge opp kart ved skilta, hadde han med nokre plater der det var skrive ned små historier/segner som han òg skulle henge opp langs vegen. Dessverre vert dette arbeidet berre utført på nordfjordsida, i samband med skisenteret på Harpefossen.

Frå Folkestaddalen til Straumshamn over Sandåna

Tysdag kveld skulle vi teste ut råsa det står skilt mot i enden av Folkestadsetrevegen på Flotesida. Kva "Sandåna" var, visste vi ikkje, men vi tenkte at det kanskje var ein sti som gjekk ved ei steinsett elv.

Råsa var mildt sagt dårleg merkt, med ulike band og tape-bitar i til dels blasse fargar, og mykje av råsa gjekk dessutan over svært blaut myr. Vi gissa oss fram det meste av vegen, og det vart til slutt både sleipt og bratt gjennom skog og i steinur. Då vi kom opp, såg vi ein varde, og i den låg det ein boks med ei bok i. På framsida stod det "Sandåna", som med andre ord er ein liten topp i fjellområdet mellom Folkestaddalen og Straumsdalen. Det var nydelege fargar i fjellet, og flott utsikt i fleire retningar. Vindstille og mildt var det òg, så det vart ei nydeleg stund.

Tanken på å gå ned att same vegen var ikkje freistande, så vi enda opp med å gå ned i Straumsdalen, ned skogsvegen derifrå og heim til meg for å hente den andre bilen.

Utsikt mot Folkestaddalen

Charlie i haustfargar

På Sandåna

Utsikt frå Sandåna mot Folkestaddalen

Straumsvatnet

Demningen ved Straumsvatnet

Helga kort oppsummert

• Tur med hunden etter vegane x2
• Skreiv oppgåve (1082 ord)
• Såg tv 
• Åt taxfree-snop
• Vurderte elevarbeid
• Slappa av og kosa meg med ungane 

 Livet er ikkje så verst :)

Vinklubb i september

Fredag kveld møttest ti av bygdedamene til vinklubb att. Vi fekk servert nydeleg pastasalat, focaccia og raudvin, og stemninga var stor. Ved midnatt mintest vi vinklubbvenninna som døydde i fjor sommar, slik vi ofte gjer når vi samlast. Ekstra spesielt var det at det var fødselsdagen hennar. Vi har halde det gåande med vinklubben i femten år, og derfor delt både gleder og sorger. Å sjå ei av oss måtte gi tapt i kampen mot sjukdom er den største sorga av alle.

Helgekjensle

Fredagen kom denne veka òg, og den var etterlengta. Etter jobb tok eg meg ein handlerunde for å skaffe mat - eg hadde berre handla det mest nødvendige då vi kom heim måndag kveld, så her var slunkent i alle skap og skuffer. Då eg kom heim, var det berre å begynne å lempe inn varer, og så sette ungane igang med å lage middag. Eg orkar ikkje lage taco eller fajitas på fredagar, så arbeidsfordelinga er innarbeidd. I kveld skal eg i festleg lag, og då bør eg unne meg sjølv ei lita middagskvild først.

God helg til alle der ute! 

Fotballturné på fri-onsdag

Det har vore svært hektisk i ein periode no, men i dag var det endeleg fri-onsdag att. Slaskekleda kom på, huset vart rydda og vaska og ungane fekk pannekaker til middag då dei kom heim frå skulen. Eg fekk endatil lese ein pensumartikkel, og den var av den sorten som gav meg ei aha-oppleving på korleis eg skal bygge opp oppgåva mi. Strukturering er halve arbeidet, synest eg.

Etter middag køyrde eg Veslejenta og nokre venninner på fotballkamp, der dei tapte 2 - 6 mot heimelaget. Det var ein mild kveld med mykje sol, så det var ikkje så dumt å vere ute. Skarpe blikk ser kanskje kvar vi var, og i følgje facebook var fleire i slekta på same stad.

Bok 85 2015: "Sanger til Willow Frost" av Jamie Ford

Denne boka har eg sett stå i bibliotekhylla mange gonger utan å låne den, fordi eg har trudd at eg har lese den før. Eg er framleis usikker på det, for dette er etter mitt syn ei bok som ein lett vil gløyme.

Ein gut veks opp på barneheim, og ein dag ser han ei kvinne på ein kinofilm som har er skråsikker på er mora hans. Guten prøver å leite opp kvinna, medan vi parallelt får høyre hennar historie.

Handlinga er ikkje keisam, men boka manglar spenningstoppar, på eit vis. Ein les vidare for å høyre korleis det går, men det heile blir noko pratete i lengda. Mykje kunne ha vore betra ved å stramme opp komposisjonen. 

Vel heime

Vi kom heim i 20-tida, etter ein tur til Eid for å kjøpe mat og mjølk (bilen stod parkertpå Hjelle). Planen var eigentleg å reise direkte på valvake, men så kom Minstemann heim ein dag før forventa, og han ville eg ikkje reise ifrå. valvaka tok eg derfor i godstolen, glad for å vere på nett for første gong på ni døgn.

Valet gjekk svært bra for partiet eg stod på liste for, og ut på tysdag vart det klart at eg har plass i kommunestyret, som nummer fire av seks i partiet. I førre periode hadde dei fire representantar.

Tysdag vart eg brått student att, og det var ei lette å få klarsignal for den problemstillinga eg har tenkt ut til semesteroppgåva mi.

I kveldinga kom Bladfyken på besøk med Charlie hund, som vart svært glad for å møte folka sine att. Vi gjekk oss ein tur i Mjeltvika, og då eg kom heim, las eg på nett at partiet eg er med i har forhandla seg fram til å få ordførarjobben. Det blir ei spennande tid framover!

Illustrasjonsfotoet viser Minstemann, som poserer med gåvene frå Hard Rock Café i Krakow. Tax free snopet sparer vi til helga.