Valsiger 2025

 Måndag 8. september var det stortingsval, og vi samla oss på valvake om kvelden. Klokka 21 kom ikkje den vanlege valdagsmålinga, men derimot resultatet frå opptelde førehandsstemmer. Eg hadde sjølv røysta på førehand i år, då eg hadde ei ledig stund før formannskapsmøtet veka før, og eg var ikkje aleine om å gjere det. Resultatet klokka 21 viste fleirtal for raudgrøn side, og det varte kvelden ut. AP fekk ein liten framgang frå førre val, og ein enorm framgang samanlikna med målingane for eit år sidan. FrP fekk svært stor framgang og Høgre gjekk sterkt attende, så maktfordelinga på blå side vart flytta til høgre. På raudgrøn side gjekk Raudt og MDG fram, medan SP og SV gjekk attende. Det vert dermed fire om lag like store støtteparti for AP-regjeringa, så dette blir spennande framover. Lokalt er vi sjølvsagt nøgde med framgangen, og det er langt kjekkare å vere AP-medlem enn for eit år sidan.

Valkamp 2025, sluttspurt

 

Laurdag var det duka for siste innspurt i valkampen for i år. Vi var fem medlemer på jobb for partiet denne dagen, men det var relativt lite liv i gata. Det vil seie: mange hadde møtt opp, men det var for å delta i eit løp. Sola skein og vi hadde nokre fine samtalar med forbipasserande, og fleire av dei innrømte at dei hadde stemt på partiet vårt denne gongen. Målingane ser bra ut, og eg er forsiktig optimist, spesielt etter den forferdelege framferda til leiaren for FrP på tv fredag kveld, der ho mellom anna kalla leiaren for AUF ein notorisk løgnar. Statsministeren sette henne på plass og sa at slik vil vi ikkje ha det i norsk politikk. Det må vere mogleg å ha folkeskikk i debattar, elles blir det utriveleg stemning som kan føre til mistillit blant folk. Det har ikkje vore nok fokus på dei viktigaste sakene i valkampen, men mykje personstrid og fokus på formueskatt. Det er ei gåte for meg at ein kan snakke om at staten tek pengar frå folk, når ein eigentleg burde snakke om kva fellesskapen skal yte av tenester. Skatt er noko vi betaler inn for at det etterpå skal fordelast mest mogleg rettvist, så enkelt er det. Sjølv stemte eg før formannskapsmøtet tysdag, og det er mange som har førehandsrøysta i år. Eg kryssar fingrane for fire nye år.

Valkamp igjen

 

Laurdag 30. august var det mykje som skjedde i nærmiljøet. I nabobygda var det "musikk i sentrum", der Minstemann deltok med eitt av banda sine, og i ei anna nabobygd var det matfestival. I Hornindal var det dansegalla. Det var såleis ikkje så mange som tok turen til Volda sentrum denne laurdagen, men nokre av oss stod standhaftige (pun intended) og prøvde å spreie den gode bodskapen - i sterk konkurranse mot ein Jesus-marsj med appell mot homofili og kjønnsforvirring, Israel-flagg og ein stor kors dei drog med seg i marsjen. Ein representant frå MDG sette på YMCA på fullt i bilen sin, og SV spelte "Give peace a chance" på LP-spelaren dei plar ha med seg, og elles oversåg vi dei kristne galningane mest mogleg. Politiet kom og snakka med dei, og då reiste dei ganske kjapt vekk. Jaja, så fekk vi litt action.

Valkamp

Laurdag var eg på plass i Volda sentrum, klar for å gjere ein innsats for partiet. Nokre kom og snakka med oss, men dei fleste frammøtte var meir opptekne av andre ting enn politikk. I det vi pakka saman, kom det ein fyr som sa at Arbeidarpartiet burde "dra seg til Russland", for ein sveik landet ved å vere for EU. Eg slapp ikkje til me innvendingar (heller ikkje EU-synet mitt), så til slutt kneip eg berre att munnen og heldt fram med å pakke saman. Fyren gjekk vidare til MDG, der han truleg heldt fram med tiraden. Ein annan person som eg ikkje snakka med sjølv, stod og la ut om kor ein ikkje kan stole på norsk media, som berre tok side med Palestina og ikkje fekk fram sanninga. Folk er rare...

Desember 2024

Etter ein svært travel haust vart desember i overkant strevsom. I politikken har det meste dreia seg om budsjettarbeid, som kom i hamn med eit resultat eg er nøgd med. Jobbmessig vart eg ferdig med rettebunkane 10. desember, etter fire helger med intens retting. 13. desember hadde eg munnleg tentamen med norskklassa mi, og deretter var det julebordhelg i Fosnavåg. Etter dette begynte eg å hangle, og siste jobbdag måtte eg heim etter avslutninga med elevane, og gjekk såleis glipp av julegudsteneste og julelunsj med kollegaene. Eg vart liggande sjuk eit par dagar, men måtte kome meg på butikkar for å handle inn mat. Gåvene var eg heldigvis ferdig med. Julaftan feira eg i nokolunde oppegåande form saman med Bladfyken, og andre juledag var eg erklært frisk og kunne reise til Ørsta i juleselskap. Ungane feira jul med faren i år, men vart med meg heim etter selskapet. Så fekk vi fine dagar med turgåing, brettspel og mat. Ungane er flinke til å lage mat, så det vart oftast dei som stod for det, noko som kom vel med når mora framleis var slapp. Nyttår feira vi her heime, og då var Svigerson  og Bladfyken her òg. Storeungane laga nydeleg kalkunmiddag, og rundt midnatt reiste vi til Folkestad for å sjå fyrverkeriet på hi sida av fjorden. I tillegg var det flott nordlys denne kvelden.

2024 har vore eit innhaldsrikt og hektisk år for meg, men det har vore mykje gøy og interessant på vegen dit. Eg har fått mange positive tilbakemeldingar på arbeidet eg gjer på jobb og i politikken, og det er både hyggeleg og rørande. 

1, mai 2024

 

Volda har fått sin eigen "marching season". 8. mars var det kvinnedagstog, 1. mai var det arbeidardagstog, vi har bygdeprideparade og nasjonaldagstog. 1. maitog har det ikkje vore arrangert sidan 2007, og det var stor stas å få gå i gatene med parolar og hornmusikk. Etter toget var det tradisjonell markering på Rokken, der vi også feira 8. mars. Veslejenta og eg var aleine frå familien i år, og vi gjekk på tradisjonell middag på kinarestauranten etterpå.

Valkampopning i Hornindal

I dag hadde eg valet mellom å halde meg heime med mine eigne hundar eller å drage med meg minstehunden til Grodås/hornindal for å delta på valkampstand. Det vart det sistnemnde. Dennis er ikkje glad i å vere i bil, men eg hadde med skift og fekk vaska bilburet før vi gjekk til standområdet. Det var kulturdagar i Hornindal, så det var mykje folk samla og ein heil del underhaldning med Bjørnis, korps, gamaldans og song. Kamilla med K, med mor frå bygda her, deltok med song, og det var eit høgdepunkt. Dennis fekk helse på mange, og han er ikkje redd for nokon eller noko så langt. Han måtte sove litt i buret sitt innimellom, men på veg heim var han så trøytt etter alle inntrykka at han ikkje orka verken å klynke eller å bli bilsjuk. Gleda var stor då han kom heim til hagen og Charlie. 

Det vart nokre politiske samtalar undervegs, men mest med andre politikarar. Det er viktig det òg, ikkje berre å sanke stemmer.

På 'an igjen

Eg skal ikkje skrive her kva eg plar omtale planleggingsveka som, men det begynner på H og sluttar på elvetesveka. Ei heil veke med møte og diskusjonar om elevar ein ikkje har møtt kjennest ikkje alltid like meiningsfylt - spesielt ikkje etter ein lang og doven ferie.

I dag kom elevane, og då vert jobben noko heilt anna. Det er tjue år sidan eg begynte å jobbe på min noverande arbeidsplass, altså fire år før årets vg1-kull vart fødde. Før det hadde eg fleire års praksis frå andre skular, heilt frå hausten 1993.

Skulelivet har endra seg mykje på desse åra eg har jobba. Reformer har kome og gått, trendar innan pedagogikken det same. I klasserommet har det gått frå tavlebruk, trilling av fjernsynsapparat og bruk av overhead med handskrivne lysark til ein stadig meir digitalisert kvardag med pc og videokanon som sjølvsagde innslag. Medan vi dei første åra var opptekne av å gi elevar boklister så dei kunne kjøpe skulebøker første skuledag, er vi no mest fokuserte på å får dei på nett og vise dei dei rette og viktigaste verktya.

Og så er det elevane. Gjennom alle desse åra har det vore så mange av dei, og eg lurer kvar haust på om eg kan bli like glad i dei nye. Som regel blir eg det, faktisk, men alle relasjonar tek tid å bygge. 

Som gamal lærar ser ein på klassa si og kjenner att åtferd ein har sett før. Mange har pynta seg til første skuledag, eller i alle fall tenkt nøye gjennom kva dei skulle ha på seg og korleis dei skulle sminke seg. Nokre har kanskje lagt om stilen i løpet av sommaren, medan andre held fram med å vere som dei var på ungdomsskulen. Nokre tek fort kontakt med medelevar, medan andre slit med å snakke med nokon. Atter andre vender seg mest til læraren for kontakt. 

Midt i alt kaoset med å vere ny på skulen får dei litt hjelp på vegen. Vi plasserer dei på faste plassar så dei skal vite at dei har ein pult der det er greitt at dei sit, vi organiserer "bli kjende"-aktivitetar og vi har i stadig større grad kontakt med dei som er ekstra engstelege før skulestart. Mange unge slit med psykiske vanskar, og då er overgangar noko som er spesielt vanskeleg. Det finst mange teoriar om kvifor unge i dag er så tandre, men som lærar tenkjer eg det viktigaste er å forhalde seg til det og prøve å lære dei å bli meir motstandsdyktige. For at vi skal klare å bygge dei opp, må dei kome til skulen, og det er ein stadig større bøyg for mange.

Etter 8 timar saman med den nye klassa mi og min nye partnar-kontaktlærar, evaluerer eg dagen som nokolunde vellukka gjennomført. Det vart altfor lenge og altfor mykje informasjon, men mot slutten av dagen oppnådde vi noko stort: alle elevane greidde å stå framfor klassa og seie noko. Eg veit det sat langt inne hos nokre, og eg hadde klump i halsen då eit par gjorde valet om dei skulle gjere som dei andre eller stikke seg ut ved å nekte. No står det att å sjå om dei kjem attende til skulen i morgon, men førebels er eg svært nøgd med at vi fekk ei så god stund mot slutten av dagen.

Parallelt med den spennande og slitsame skulestarten i dag er mange lærarar i landet tekne ut i streik. I media blir det fokusert på dei stakkars elevane som ikkje får undervisning, og KS meiner lærarane tener godt nok. For min del, som er lektor med tillegg med maksimal ansiennitet, er ikkje løna avskrekkande låg. Likevel ser eg at for å rekruttere unge og flinke folk til yrket, er løna viktig. Altfor mange med lærarutdanning finn seg andre jobbar der dei tener meir. I tillegg kan ein diskutere kor vidt løna står i stil med arbeidsoppgåvene og ansvarsområda. Etter mitt syn har arbeidstilhøva endra seg dramatisk gjennom dei åra eg har vore i yrket. Eg sette umåteleg pris på den fridomen eg hadde første åra eg jobba, då vi fekk timeplanen i handa og innretta oss sjølve slik vi fann det best. Etter kvart vart vi pålagde stadig meir bunden arbeidstid på skulen, og ansvaret som kontaktlærar endra seg frå å vere ein som førte fråværsårsaker til å inneha ei noko uklar rolle som nærast personleg assistent for den einskilde eleven. Det vert forventa samarbeid på alle moglege måtar mellom fag, i klasser, på trinn og mellom kontaktlærarar, samtidig som vi stadig blir kursa i korleis vi skal bli betre til det eine eller det andre som er i vinden for tida. Eigentleg har vi nok jobb med denne delen av jobben, men så kjem rettebunkane i tillegg. Folk ser gjerne at vi har lange og mange feriar, men berre dei næraste ser korleis vi sit med rettebunkar i helgar og på kveldstid. 

Skulen har utvikla seg sidan 1993, det skulle berre mangle, og eg skal ikkje hevde at alt var betre før. Likevel vil eg hevde at det ikkje er samanheng mellom arbeidsoppgåver, arbeidstid og løn i læraryrket. Dersom forventningane til meg som kontaktlærar skal vere som dei er i dag, er 4,7% ein altfor liten tidsressurs. Eg er glad i jobben min og ville ikkje ha bytta med nokon, men eg skulle så gjerne hatt betre tid til å utføre arbeidsoppgåvene skikkeleg. Eg skulle dessutan ønske at samfunnet viste at ein set pris på den jobben lærarane gjer, og då er løna eit verkemiddel som kan vere med på å heve statusen og dermed auke rekrutteringa til eitt av verdas viktigaste yrke.

Kvinnedagen 2022

I år var eg med i ei nemnd som skulle arrangere 8. mars, men på grunn av korona i heimen (Minstemann) vart eg noko sett ut. Eg gjekk i fleire dagar med symptom utan å teste positivt, noko som var ei merkeleg kjensle i seg sjølv. På sjølve kvinnedagen stilte eg i politikarpanel og diskuterte kvinnemangel i voldapolitikken, noko eg òg gjorde for to år sidan, like før nedstenginga. I tillegg var det kulturelle innslag, loddsal og appellar, og det var fullt hus på Tredet i Volda sentrum. 

Fleire testa positivt etter treffet, forresten, men eg er framleis like negativ som alltid.

Maidagar

Det har vore dårleg med blogging i mai, men det betyr ikkje at ikkje noko skjer. Eg har sete med dungevis av tentamenssvar, og dei fekk eg unna relativt raskt, takka vere raude dagar. Elles har vi feira 1. og 17. mai, mamma og eg har vore på Lopradag og elles har det blitt turgåing i lokalmiljøet og ein tur som skal få sitt eige blogginnlegg. Litt hagearbeid har det òg blitt, og for tida er det nydeleg vêr. 

1. mai i Volda

Lisjedalen

Korpsmusikantane på 17. mai

Veslejenta og Charlie på tur på Sagesetra

Veke 51: livet i karantene

Etter at eg hadde testa meg for Covid 19 og skyssa Veslejenta til jobb sist søndag, gjekk eg i karantene til i dag, søndagen etter. Det var trasig å tenkje på at eg ikkje skulle få møte ungane heile veka, og at eg ikkje fekk delta på det viktige budsjettmøtet i kommunestyret, men eg syntest samstundes det var greitt å sleppe å vere på jobb med tanke på smittesituasjonen. Eg har vore redd heile hausten for at noko slikt skulle skje, så eg hadde ingen panikk. Pessimistar blir som kjent sjeldan skuffa, vi får berre stadfesta at vi hadde rett.

Over 100 personar kom i karantene denne gongen, og vi var 9 lærarar i alt, trur eg. Ingen av oss testa positivt, heldigvis, men der var medelevar som vart smitta. Eg synest synd i dei smitta og familiane deira, det må eg berre seie.

Undervisninga mi gjekk føre seg frå heimen denne veka, og eg hadde ikkje heilt oversikt over kvar elevane var, berre at dei var pålogga. I dei to førsteklassene mine i engelsk skulle vi uansett svare på spørsmål til ein roman vi nett las ferdig, så det gjekk fint an å gjere heime. Der var heile eine og halve andre klassa i karantene, og dei fekk høve til å jobbe med stoffet når det passa dei, med innleveringsfrist fredag ettermiddag. Den klassa der halvparten var i karantene har eg i tillegg i norsk, og dei fekk i oppdrag å sjå nokre reklamefilmar eg la ut lenkje til, og i tillegg svare på nokre spørsmål om filmane. Også her vart det innlevering digitalt. Den siste klassa er ei andreklasse i norsk. Der skulle vi jobbe med "Jeppe påå Bjerget" og sjå ei filmatisert framsyning som eg hadde på dvd, med Bjarte Hjelmeland i hovudrolla. No fekk dei kose seg med ei gamal fjernsynsteaterframsyning som ligg på Nrk sine nettsider i staden. Alt dette brukte eg søndagen til å arrangere og legge ut meldingar om, og så tok eg kontakt med elevane og snakka litt med dei undervegs i veka.

Tida elles brukte eg svært godt, om eg må seie det sjølv. Måndagen vart eg ferdig med dei to rettebunkane i engelsk, og fekk delt dei ut digitalt. Elevane er vane til at eg rettar digitalt, så det var ingen stor overgang verken for dei eller meg. Tysdag, onsdag og torsdag jobba eg knallhardt, og seint torsdag kveld hadde eg fått retta ferdig dei to norskbunkane òg. Det var utruleg herleg å gå inn i jula utan rettebunkar, men eg var òg frykteleg sliten. 

Torsdag følgde eg dessutan med på kommunestyremøtet, som vart streama direkte på nett. Heile møtet varte i ti timar, men eg følgde berre med på dei mest spennande sakene, som bygging av høghus i Rotsetfjøra, lovlegheitskontroll av saka om skulekrinsar som vi vedtok på førre møte og sjølvsagt budsjettet. Det var til tider frykteleg spennande, i alle fall i høve til karantenelivet.

Først i køen

Fredag morgon var det ny Covid 19-test. Elles brukte eg dagen til huslege syslar, gjekk tur og las bok. Seint om kvelden fekk eg negativt svar på testen, og det var sjølvsagt ei lette, sjølv om eg var temmeleg sikker på at det ville bli utfallet. Eg har ikkje hatt eit einaste symptom heile veka. 

Laurdag vart det laugardag for Charlie, etter at vi hadde gått ein lang tur. Eg redde opp sengar til dei to eldste, rydda og vaska, i tillegg til å lese og slappe av. Det kjendest som første feriedag, noko det også var.

I dag, søndag, er eg endeleg ferdig med karantenen. Det er gyseleg vêr, så eg gidd ikkje gå tur. Ungane kjem om ei stund, og planen er at vi skal handle inn mat saman. Her er ikkje mykje mat att i heimen, i alle fall ikkje mat som freistar. Eg har klart meg bra, takka vere frysaren, og her er truleg mat nok til ein karantene til, for ein person. Noko godt å by julegjestane er her derimot ikkje. Mellom slaga har eg gått mykje tur for å klarne hovudet og kome meg opp av godstolen. Eg har treft nokre få sambygdingar når eg har gått tur, men elles har eg vore aleine. Eg trivst godt i eige selskap, har hatt mykje kontakt med folk på nett og telefon og har ikkje gått på veggane ein einaste gong. Så lenge ein ikkje er smitta, går det greitt med karantene, men eg er glad for at eg endeleg skal møte att ungane. Det var det verste med heile greia, å vite at dei var så nær men ikkje få treffe dei - spesielt storeungane, som har kome heim frå Trondheim og Oslo. Det kjem nok eit adventslystennebilete seinare i dag.

Veke 48

Veka er ikkje slutt enno, men laurdag kveld sit eg og tenkjer at veke 48 har vore i overkant hektisk. Berre måndagen verka som fleire dagar, men slik er det gjerne. 

Måndagen fekk ein idiotisk start då eg vart liggande vaken og høyre ferdig ei lydbok natta før. Tre timar søvn var alt eg fekk, før eg måtte stå opp halv seks. Vanlegvis går det greitt med ei søvnlaus natt berre eg får slye meg litt på sofaen etter jobb, men denne dagen var eg berre heimom ein knapp time før eg måtte til sentrum att. Der var det først gruppe/medlemsmøte 18-20.00, og deretter møte med nokre av dei andre partia 20-22.00. Eg kom heim litt etter 22.30, og då vart eg sjølvsagt sittande oppe og snakke litt med Veslejenta. Ho hadde servert meg middag medan eg var heimom om ettermiddagen, men det var kjekt å få prate meir med henne. Eg saknar å ha henne buande heime.

Tysdag vart det ein nokolunde ok dag på jobb, og så vart det berre ti minutt innom heimen for så å plukke med meg ungdomane og køyre til Eid. Der gjekk vi på kinarestaurant og feira 17-årsdagen til Minstemann. Det vart ei hyggeleg stund, og så kjøpte vi med oss litt godsaker på butikken i staden for å ete dessert. Vi såg ein (dårleg) film og prata om kvelden.

Onsdag var eg på møte i TOK. Vanlegvis er eg tidleg ferdig på jobb på onsdagane, men denne onsdagen var eg ikkje heime før i 17-tida. Heldigvis hadde eg ikkje noko på programmet om kvelden, så då hadde eg lova Veslejenta å hjelpe henne med heimeeksamenen som skulle leverast torsdag. Det einaste eg forlangte var å få sove litt på sofaen, så då sette vi på ein dum serie vi kunne kose oss med. Kunsten er å finne noko som er så lite interessant at ein sovnar (note to self: styr unna radioteateret). Etter at eg hadde hjelpt henne med rettskriving o.l. kunne ho levere, og så såg vi meir serie og slappa av.

Vekas verste dag var torsdag. Studenten hadde sin siste dag onsdag, så no skulle eg ta over undervisninga sjølv, med fire timar engelsk. Det vart fire keisame timar fordi internettet svikta, og eg jobba i lunsjen for å kome meir ajour før kommunestyremøtet. I midttimen var eg på møte, og så fekk eg laga klart til fredagen før eg suste av garde på kommunestyremøte. Det varte til nærare 20.00, og eg var temmeleg gåen etterpå. Vi hadde oppe fleire vanskelege saker, og vi måtte i tillegg bruke munnbind. Eg har ikkje brukt det før, og i lengda var det ubehageleg. 

Fredag hadde eg fagdag i engelsk, og då hadde vi eit opplegg om "The Roaring 20s" som studenten hadde gjennomført i den andre klassa. Det vart ein kjekk og lærerik dag, trur eg, men eg hadde dundrande hovudverk. Etter jobb for eg heim og henta Veslejenta, tok ein paracet og køyrde til Ørsta. Veslejenta hadde ikkje besøkt bestemora enno, så det var veldig kjekt å få høve til det. Bestemora stilte med julemiddag, og eldstenevøen min kom òg innom. Det vart nesten eit lite førjulsselskap av det, og det var veldig hyggeleg. På vegen heim henta vi med oss Minstemann og handla litt.

I dag, laurdag, ville minstemann øve til tentamen på grendahuset. Han skulle gjere diverse opptak av song og instrument, og då ville han helst vere aleine. Veslejenta og eg køyrde til Eid for å shoppe julegåver, og ho var rett hjelpsam. I neste veke får eg ta meg ein runde utan henne, såpass eg får handla til henne òg. Vi kjøpte òg litt julepynt, og då vi kom heim, begynte vi å stryke gardiner og sette fram diverse julepynt og julelys. I går hadde vi kjøpt meir lys til å ha ute, blant anna ein krans til å ha på døra. Etter kvart laga vi oss mat, og så slya vi oss framfor tv-en med programmet "Maskorama" m.m. Eg hadde eigentleg ikkje tenkt å sjå det, men det var no litt kjekt. 

No er det nesten leggetid, og i morgon håpar eg vi får rydda litt og laga til resten av julepynten. Det er mykje styr med jula, men det er no mest kjekt. Eg plar ikkje bake eller lage noko anna til jul, men eg har ein jobb der arbeidsmengda toppar seg i desse tider, og i tillegg tek budsjettprosessen mykje tid. I veka som kjem blir det langt rolegare, trur eg, men på fredag får eg inn heile tre tentamensbunkar. Måndagen etter kjem den fjerde. Ein kan godt snakke om fire bunkar i advent, og det er vanskeleg å kose seg skikkeleg før dei er ekspederte.

Biden og Harris

 Denne siste veka har vore sterkt prega av presidentvalet i USA. I førre veke gjekk studenten eg har no gjennom valordning og det politiske systemet i USA, og denne veka har både vi, elevane og dei fleste eg kjenner sete klistra framfor tv-en for å følgje med. Resultatet vart ikkje klart før laurdag, då Biden vart erklært som vinnar, men det er likevel knytt spenning til korleis den sitjande presidenten vil takle nederlaget. Førebels har han twitra om at han er den eigentlege vinnaren, men dei fleste meiner vel at han berre er ein ekstremt dårleg tapar.

Etter kveldar med rangling, timar framfor tv-en og tallause oppdateringar på internett skal det bli godt å kunne lande - noko som i svært mykje større grad gjeld dei involverte, som no skal planlegge overtakinga. Eg har stor tru på den nye duoen, og eg heiar mest på den komande visepresidenten Kamala Harris, som både symbolsk og for den ho er kan bli den endringa nasjonen treng.

Folkemøte mot nedlegging

Torsdag var eg på folkemøte. Det var foreldre med born i barne- og ungdomsskulen i bygda som mobiliserte mot eit forslag om å flytte ungdomsskuleelevane til sentrum. Sjølv har eg hatt born i bygdeskulen i til saman 19 år, men denne gongen møtte eg fordi eg er kommunepolitikar og SU-medlem. Problemet er at talet på elevar kjem til å gå dramatisk ned om nokre år, og då vert det eit vanskeleg val om ein skal gå inn for å halde på ein ungdomsskule med 10-15 elevar på heile ungdomstrinnet, eller om ein skal forlenge pendletida til ungane. 

Å sende borna mine til ein relativt liten skule, der dei yngste gjekk i til saman 10 år i same bygget, var ein viktig kvalitet ved det å bu på bygda. Eg ser òg at borna kjende ei tilknyting til bygda der dei gjekk på skule. Likevel ser eg at det vart litt spesielt med fem, seks elevar i klassa, slik tilfellet vart for Minstemann. Uansett meiner eg det bør vere foreldra som bestemmer at borna eventuelt bør gå på skule i sentrum, ikkje ein kommuneadministrasjon som skal spare pengar.

På kaia med Jonas

Torsdag kom han eg håpar blir vår neste statsminister til Sunnmøre, og eg vart med på kaia for å snakke om korleis det er å vere ferjependlar. Det vart òg snakka om fylkeskommunal økonomi. Møtet vart kort og hektisk, men eg fekk no nemnt det viktigaste: ein lågare sum for å fylle på ferjekort, i tillegg til betre ruter.

Førebuingar av budsjettarbeid

 

Torsdag reiste eg til Grodås etter eg var ferdig med undervisninga. På agendaen stod førebuing av budsjettarbeidet for i haust. Først heldt kommunedirektøren ei innleiing, deretter økonomiansvarleg og alle leiarane for dei ulike budsjettområda (kommuneadministrasjon, samfunnsutvikling, helse/omsorg, oppvekst/kultur). Alle hadde arbeidd fram forslag til kutt, og så skulle vi i grupper diskutere dei ulike kuttforslaga etterpå. Det vart ein givande ettermiddag, sjølv om fem timar møte etter arbeid er rimeleg heftig. 

Av viktige saker diskuterte vi mellom anna kjøp av ein stor, privat barnehage, bygging av symjehall og ei omfattande flytting og omlegging i bygda der mine born har gått på skule. Der var det tale om å sende ungdomsskuleelevane over med ferja, flytte barnehagen til skulen og gjere om omsorgsinstitusjonen til heimebaserte tenester. Dette er svært omfattande inngrep i ei lita bygd. 

8. mars 2020

I år var eg invitert til å vere med på ein slags paneldebatt på kvinnedagsmarkeringa, og dei siste par dagane har eg arbeidd med å skrive eit innlegg - først på data og deretter for hand, sidan eg ikkje har skrivar. Eg øvde gjennom eit par gonger for å sjekke at eg ikkje brukte meir enn dei tilmålte fem minutta, og eg var litt spent på korleis det heile ville gå.

Feiringa begynte med tog frå Rådhuset i Volda til Geiranger bakeri, der det var ein heil del program før den delen eg skulle vere med i. Det viste seg at vi skulle sitje på litt høge krakkar medan vi snakka, og så skulle vi halde mikrofonen i den eine handa medan vi snakka. Med tanke på at eg var litt ekstra spent, tenkte eg at det kunne bli for mykje for meg å halde styr på ark som måtte snuast i tillegg til mikrofonen, medan eg i tillegg sat stille på krakken, så eg enda opp med å snakke utan manus. Eg trur eg var innom dei same emna eg hadde skrive manus om, og at eg kom frå det heile med æra i behald, men eg er ikkje heilt sikker verken på kva eg sa eller korleis det gjekk. Bodskapen min var uansett at kvinnerepresentasjonen i kommunestyret er eit felles ansvar for kvar einskild kvinne til å engasjere seg, for partia til å nominere og for veljarane å stemme på kvinner.

Årsmøtetid

Denne tida på året er det høgsesong for årsmøte. I lokalpartiet måtte eg bidra med årsmelding for kommunestyregruppa, men på Utdanningsforbundet sitt årsmøte kunne eg lene meg attende og la andre legge fram dei ulike sakene. Eg vart attvald som vara for representanten for jobben min, og det er i grunnen passeleg engasjement for min del. Eg beheld ein fot innaanfor døra, men slepp å anstrenge meg. Sidan eg sit i tenesteutvalet for oppvekst og kultur, er det viktig for meg å følgje med i arbeidstakarsida på dei kommunale arbeidsplassane innanfor opplæring.

19. desember: siste møte i det gamle kommunestyret

Etter jobb denne dagen var det tid for det siste møtet i det gamle kommunestyret, som også er det siste kommunestyret i den gamle kommunen. Frå nyttår av er to bygder lagde til, så kommunevalet i haust gjaldt for ein kommune som talde om lag 1500 fleire innbyggarar.

Det var ingen vanskelege saker på saklista denne dagen, men derimot to gledelege utdelingar av prisar til eldsjeler og innovatørar. Spesielt gledeleg syntest eg det var at Folkestad skule vart heidra med pris for innovasjon.

Etterpå var det duka for korpskonsert og avslutningsmiddag på turisthotellet. Det vart nokre talar òg, og mange heidra avtroppande ordførar, som no går ut av kommunepolitikken. Det er ikkje mange kommunar som har hatt ein vaskeekte professor i samfunnsplanlegging som ordførar, og vi har nytt godt av hans faste styre og enorme kunnskap i denne perioden. Det er langt meir krevjande å gå inn i den nye perioden, som vi allereie har tjuvstarta på, men vi brettar opp ermane.

12. desember: budsjettmøte

Torsdag starta kommunestyremøtet klokka 10, og eg hadde eit håp om å nå julekonserten til musikklinja klokka 19. Det gjekk derimot ikkje slik, for møtet varte til klokka var 20.15. Då hadde vi diskutert mange viktige saker, funne kompromiss og både tapt og vunne litt alle saman.

Kontaktlærarsaka gjekk gjennom, men barnehageoppkjøpet vart omformulert og budsjettert med helvta av det som stod i utgangspunktet. Det resterande beløpet vart ikkje trekt ut av budsjettet som mindre lån, men flytta over til svømmehall-posten. Det er mykje lobbyverksemd på gang, og eg fryktar vi kan gå på ein smell dersom vi no skal slå til med fleire overdimensjonerte byggeprosjekt.