mandag 20. november 2017

Familiedag på Trøndertun

I helga reiste dei to yngste, Bladfyken og eg til Trondheim. Ærendet var familiedagen på Trøndertun folkehøgskule laurdag 18. Eldstejenta kom til hotellet seint fredag kveld, så laurdag var heile familien samla. Vi fekk høyre diverse konsertar på skulen, før vi reiste inn til sentrum. Der åt vi pizza på Peppes pizza nede ved elva, og så slappa vi av på hotellet resten av kvelden. Sidan vi hadde to tremannsrom, fekk også Storegut overnatte. Vi trilla ekstrasenga frå eine rommet over til det andre, så søskenflokken var samla og kunne kose seg saman. Søndag åt vi frukost saman, og så reiste vi sunnmøringane i førevegen heim att. Eldstejenta skulle ta tog til Oslo seinare på dag, så ho gjekk på gudsteneste i Nidarosdomen etter frukost. Storegut fekk òg vere på rommet ei stund til (utsjekkinga var ikkje før klokka 18). Hotellet låg like ved Elgeseter bru, og servicen var utruleg god.

Det var først og fremst kjekt å samle flokken og sjå korleis Storegut har det. Ingen tvil om at han er i sitt rette element! Elles håpar eg at han eller andre i søskenflokken slår seg til med studiar i Trondheim. Det er ein triveleg by.

Mine fire <3 td="">

Bandet "Sølvløk"


Han her <3 td="">


torsdag 16. november 2017

Dagen før avreise

Det er regn og ruskevêr non-stop, og bilen såg ut deretter. I morgon skal vi ut på langtur, så då skitnar vi den enda meir til, men eg tok likevel turen innom bensinstasjonen og fekk vaska bilen i dag. I tillegg fylte eg opp att tanken, slik at vi skal sleppe å tenkje på slikt på ei stund. Både Veslejenta og eg har fri frå skulen i morgon, og derfor bad vi fri Minstemann òg, så vi kan reise om morgonen. Vi ser fram til ei kjekk helg, ikkje minst fordi vi skal få sjå og høyre korleis Storegut har det på folkehøgskulen. 

Bok 85 2017: "Rigels øyne" av Roy Jacobsen

Denne boka er eit framhald av "De usynlige" og "Hvitt hav", og det vert snakka om at det kjem fleire. Slike seriar kan halde fram i det uendelege, viss forfattaren ønskjer, og det er sikker inntektskjelde dersom den første boka har vore populær.

Freden har kome til Barrøy, og Ingrid legg ut på reise for å finne att han som er faren til barnet hennar. Ho framstår som ei sterk og sta kvinne, og ho opplever mykje og møter fleire interessante  menneske på reisa si.

Eg er truleg mindre begeistra for desse bøkene enn eg burde, og eg irriterer meg fordi eg synest dei har for lite fokus på praktiske ting. Til dømes legg Ingrid ut på reise i mange veker, med ein baby, utan at vi får vite korleis ho ordnar seg med bleier og klesvask anna enn ved svært få høve. Kanskje er det ikkje så interessant for forfattaren eller lesarane, men ein får trass alt vite kva dei et på brødskiva, liksom. Eg synest også at Ingrid vert litt for mykje av det gode, når ho eit par gongar utbryt "Jeg blir aldri sliten".

For å seie det enkelt: når det gjeld nordnorske kvinnelagnader, skriv Wassmo betre.

Opning av nye Øyra skule

Ordførar Jørgen klipper snora

Leiar for byggenemnda, Jan Henning, er òg ein partikamerat
Onsdag 15. november var eg invitert på offisiell opning av den nye barneskulen i Volda sentrum. Eg har ikkje vore med på å kjempe den fram, sidan det var førre kommunestyre som tok den kampen, men eg var likevel invitert som kommunepolitikar. Ordføraren fekk klippe snora, men gjorde eit poeng av det same, at det var førre ordførar som eigentleg hadde gjort jobben.

Skulen har vi fått omvising i før, og den er sjølvsagt tipp topp moderne. Feiringa gjekk føre seg i eit rom der det er plass til alle elevar og lærarar, og eit slikt samlingspunkt er sjølvsagt kjekt både for skulen og kulturskulen, som har lokale i tilknyting til skulen. Det var spesielt stor stas at skulen fekk eit flott piano i gåve frå entrepenørane, og vi fekk høyre flott speling på det under feiringa. Noko anna som gjorde inntrykk, var helsinga frå høgskulen, som understreka kor viktig det er for dei som driv lærarutdanning å ha ein ny og moderne skule nesten på campus. Det var dessutan fleire av talarane som gjorde eit poeng av at det aller viktigaste er kva ein fyller skulen med.

tirsdag 14. november 2017

Pappa/Morfar 81

80-årsdagen i fjor vart ein vond dag som enda med sjukehusinnlegging, og det var derfor ekstra kjekt å kunne feire 81-årsdagen til Pappa på ein langt lystigare måte. Minstemann kom over med ferja etter skulen, så kjøpte vi nye vinterskor til han og for deretter til Ørsta for å besøke besteforeldra. Mormora hadde baka tre kaker, så vi slapp å svelte, og bursdagsbarnet sjølv var i ganske fin form - etter forholda.
Novemberjubilantane

Nye vinterskor

søndag 12. november 2017

Korpsbasar i Syvde

I dag var det lokale korpset i Syvde for å øve saman med skulekorpset der, før dei heldt felles basar etterpå i eit fullstappa samfunnshus. Så vart det altså korpsmusikk og åresal denne søndagen òg, og relativt langt å køyre. Bladfyken og eg fekk oss middag hos familien hans der, men det vart no meir som ein snarvisitt.
Folkestad/Tonika

Begge korpsa saman

lørdag 11. november 2017

Gleda over dei små ting

Fredag hadde eg inga undervisning, og det vart derfor ein lang lesedag. Pensum er overveldande, og eg slit litt med å halde konsentrasjonen oppe. Motivasjonen steig då eg seint om ettermiddagen oppdaga at arbeidskravet mitt i statistikk var godkjent, og at eg dermed kan gå opp til eksamen 1. desember. Det er kanskje ikkje noko stor bragd objektivt sett, men reint subjektivt har det kosta mykje av hardt arbeid og aktiv nedbryting av dårleg sjølvtillit på området. Ikkje minst er eg overraska over at eg klarte meg så godt utan anna hjelp enn nokre faglege diskusjonar med medstudentane. Eg har rekna kvar ei oppgåve sjølv, og det er eg stolt av.

fredag 10. november 2017

Bok 84 2017: "Svenske gummistøvler" av Henning Mankell

"Svenske gummistøvler" er ei frittståande bok, seier forlaget, men eg vil anbefale alle å lese "Italienske sko" først. Vi møter nemleg dei same personane att, pluss nokre fleire. Boka startar med at huset til eg-personen Fredrik brenn ned. Det vert snart klart at det er blitt tent på, og boka får dermed eit slags mysterium som gjer den spennande å lese. I tillegg er Fredrik blitt ti år eldre, og det skjer ting i livet hans som gjer at han står ved eit vegskilje.

Eg likte boka godt, sjølv om det ikkje vart så mykje av ein kriminalroman som eg på eit tidpunkt håpa på.

mandag 6. november 2017

Bok 83 2017: "Snille hunder kommer ikke til Sydpolen" av Hans-Olav Thyvold

Ei gamal kvinne blir enke, og ho begynner å drikke for mykje. Sonen er ute etter å skaffe henne heimehjelp, medan den dominerande svigerdottera vil overta huset hennar. Ikkje så komisk kanskje, men så er det det at historia er fortald av hunden Tassen, som har si eiga oppfatting av det som skjer rundt han. Parallelt med handlinga les den gamle kvinna om hundar på sydpolekspedisjon, noko som får ei slags tyding i handlinga. 

Det er ei hjarteskjerande historie om alderdom, einsemd og sorg, men den er frykteleg morosamt skrive. Ei bok til både å le og gråte av, spesielt viss ein er glad i hundar.

Basarsøndag


Korpset arrangerte basar, og som "korpsmamma" var eg sjølvsagt til stades med opa lommebok. I tillegg til korpsmusikk fekk vi òg høyre song ved kor og lokale born, og treblåsaspirantane spelte òg nokre nummer. Det vart ein inntektsbringane ettermiddag, og konklusjonen er at ein må spikke fleire årar.

torsdag 2. november 2017

Operasjon dagsverk

I dag skulle det vere Operasjon dagsverk, der elevane arbeider ein dag for å samle inn pengar til ungdom i andre land. Årets aksjon handla om Nigeria, og eg tilbaud Veslejenta å arbeide heime medan eg var på jobb.

Siste to kveldane hadde eg sete pal med arbeidskravet mitt, som skal leverast måndag innan klokka 14. Det har vore eit slit, og eg er slett ikkje sikker på om det vert godkjent, men i dag fekk eg i alle fall levert svaret mitt. Eg er noko lei av både z-skårer, korrelasjonskoeffisientar og konfidensintervall, men læringskurva har vore så bratt at den umogleg let seg rekne ut.


Elles brukte vi arbeidsdagen utan elevar til diverse møte, og eg fekk skrive ut nokre prøver som skal rettast i løpet av næraste framtid. Det blir nokre hektiske veker fram mot eksamen og jul, men så blir det desto kjekkare å få det unnagjort.

Vel heime etter jobb og henting av Minstemann kom vi til duk og dekka bord, ferdig middag og ryddig og reint hus. Veslejenta hadde til og med fått tid å gå tur med Charlie, så det må eg seie var ein effektiv dag.

onsdag 1. november 2017

Bok 82 2017: "Italienske sko" av Henning Mankell

Mankell vart først og fremst kjend for kriminalbøkene sine, som eg har lese dei fleste av - og likt. Denne boka er ikkje ei kriminalbok, men ei bok om einsemd, sjukdom, tilgjeving og sorg. Det høyrest dystert ut, og det er det for det meste òg, sjølv om boka òg gir ein del ettertanke. Grunntonen er melankolsk, slik emnet tilseier.

Ein mann lever aleine på ei øy. Han har tidlegare arbeidd som lege, men har slutta på grunn av ein grusom feil han har gjort i yrket sitt. Han blir oppsøkt av ei kvinne han har svike ein gong i fortida, og som aldri kom over det sviket. Spørsmålet er om det er mogleg å tilgi, og om det er mogleg å gå vidare i livet etter opprivande hendingar.

Eg likte boka godt, men den var noko dyster og melankolsk. Det er ikkje alltid ein er i modus for denslags.

søndag 29. oktober 2017

Mjeltevika

Det har vore ei fæl veke når det gjeld vêr, og dørstokkmila har vore nesten uoverkomeleg. Ikkje er det dagslys så lenge heller, og no når vi har stilt klokka blir akkurat det enda verre. I dag var det vanekeleg å kome seg ut, men så skein det opp ei lita stund såpass vi kom oss til Mjeltevika og heim att. Akkurat når eg skriv dette, er det ei fæl haglbyge ute, så då er eg glad vi er inne. Det er rikeleg å finne på, men ein tur ut gjer godt for kropp og sjel. Og hund.

lørdag 28. oktober 2017

Bok 81 2017: "Pasienten" av Trude Teige

Denne kriminalromanen har handling lagd til den oppdikta sunnmørsbygda Losvika, men òg til eit psykiatrisk sjukehus på Austlandet. Vi følgjer Kaisa, som no er ramma av nedgangstider i mediabransjen og ein snikande kreftsjukdom. Parallelt les vi ei slags dagbok skriven av ein psykiatrisk pasient. Ei tidlegare forsvinningssak vert aktualisert, og spørsmålet er om denne saka har nokon samanheng med dagboka.

Romanen er inspirert av faktiske hendingar, men er likevel eit produkt av fantasien til Teige. Det er ei bok som er lett å lese, og den er til tider spennande, sjølv om eg fann den noko føreseieleg òg.

torsdag 26. oktober 2017

Bok 80 2017: "Anybody out there?" av Marian Keyes

For ei tid attende las eg "Rachel's Holiday" av same forfattar. I den boka eg no har lese, møter vi eine systera til Rachel, Anna, som nyleg er blitt enke i ung alder. Boka handlar mykje om korleis ho opplever sorga, mellom anna korleis ho ringer til mobiltelefonen til den avdøde mannen og korleis ho oppsøkjer medium for å kunne snakke med han. Dei hadde eit svært lukkeleg ekteskap, og det plagar henne at ho ikkje skjønar kvar han er. Parallelt med dette mottek ho mailar frå mora, som ergrar seg over trivielle problem med ei kvinne som let hunden sin gjere frå seg på plenen deira heime i Irland. Ei anna syster har teke til å arbeide som detektiv, noko ho fortel Anna om i mailar. Desse mailane er med på å gi boka eit humoristisk preg i all sorga. I tillegg finst det mange fornøyelege bipersonar som kvar har sine historier. Eit samlande tema er å kome vidare i livet etter å ha opplevd noko trist, og dette vert ikkje lettvint skildra. Her er mykje livsvisdom og problemstillingar som vekkjer ettertanke, noko som overraska meg. Eg har unngått Keyes sine bøker fordi eg trudde det var søtsuppe, men denne boka var ganske god. I tillegg er her mykje god humor, som sagt, og mykje av den er basert på ein leik med sprøket. Eit døme er når detektivsystera bruker uttrykket "parrot-phrasing" i staden for "paraphrasing". Dette er slik engelsklærarar ler av, i alle fall.

Kort sagt: boka fekk meg til både å le og gråte ein skvett, og då er eg nøgd.

tirsdag 24. oktober 2017

Bok 79 2017: "Liebhaberne" av Anne B Ragde

Så kom der nok ei bok om familien Neshov. Tormod er på gamleheim, Torunn pussar opp garden og jobbar saman med Margido i gravferdsbyrået hans og Erlend pussar opp Luksusvillaen i København. Trass i at eg ikkje er særleg imponert over den litterære kvaliteten på desse bøkene, og trass i at eg synest ho melkar maksimalt ut av historiene, må eg innrømme at eg slukte boka og var litt trist då den var slutt. Men så kjem der kanskje enda fleire?

Eg likte den første boka i serien, "Berlinerpoplene", svært godt. Det er ei velkomponert bok som har ein del litterære kvalitetar. Resten av serien er rein underhaldning, og som det fungerer dei heilt ok.

mandag 23. oktober 2017

Ta plass

I dag var eg på møte i det nystarta kvinnenettverket i lokalsamfunnet. Me fekk høyre fleire tankevekkjande innlegg om korleis kvinner oppfører seg i møte med media, korleis vi tenkjer og korleis vi oppfører oss mot andre kvinner som stikk nasen fram. Kvifor seier så mange kvinner nei til å uttale seg i media, til dømes? Og kvifor vert småbarnsmødrer stadig konfrontert med at dei er aktive trass i at dei er mødrer, når ikkje menn vert møtt på same måte? Hovudtemaet var "ta plass" - altså å engasjere seg og ta ansvar - både i jobbsamanheng og frivillig arbeid. Det blir spennande å følgje dette prosjektet framover.

søndag 22. oktober 2017

Tur til Mjeltvika

Dei to yngste er glade i å ligge lenge om morgonen, og ikkje så glade i lange og bratte turar. Det vart derfor ein kjapp tur i Mjeltvika før middag. Etter middag skulle Minstemann i selskap, og Veslejenta skulle attende til hybelen for å øve til prøve. Kvardagen ventar i morgon.

Bok 78 2017: "Bergskatt" av Toril Brekke

Då Løkken Verk skulle feire sitt 350-årsjubileum, bestilte dei denne historiske romanen frå forfattaren Torill Brekke. Dette er eit noko utradisjonelt utgangspunkt for ein roman, og er ei moderne form for leiligheitsdikting. Det set nokre føringar for kva som skal med og ikkje, noko eg meiner er svært tydeleg, men samtidig har forfattaren dikta inn menneskelagnader etter fri fantasti. Dette vert sjølvsagt vanskelegare når ein kjem fram mot vår eiga tid, og etter mi meiningvar romanen absolutt best i byrjinga.

Forteljinga handlar om koparfunn i berget og om gruvedrifta og utviklinga til verket og menneska som arbeidde og levde i området. For å "sprite opp" historia er her lagt inn drap og vondskap, og nokre spørsmål knytt til gjenstandar som er med i heile historia. Blant anna er her ein sølvkross som bringer ulukke med seg, og ein vandringsstav.

Etter mi personlege meining verkar noko av boka oppkonstruert rundt historiske fakta, medan andre delar kan vere meir engasjerande. Til tider hoppa ein for fort i tid, og ein fekk knapt nok bli kjend med karakterane før dei var ute or soga. Når det er sagt:eg er interessert i historie, og denne boka gav meg innsyn i noko eg ikkje har kjent til tidlegare. Eg fekk veldig lyst til å reise til Løkken og sjå med eigne auge korleis samfunnet der er. Kanskje finst det eit museum der eg finn ein sølvkross og ein vandringsstav.

lørdag 21. oktober 2017

Refleks

Laurdagen vart ein lopradag med handletur og besøk hos besteforeldra. Då vi kom heim 18.30, var det begynt å mørkne. Minstemann og eg gjekk oss ein kveldstur med Charlie, og Minstemann fekk som vanleg velje turmål. Han ville gå på hovudvegen, og det gjorde vi med hjartet i halsen. Vi hadde på oss refleks, men bilane suste forbi utan å legge seg så langt ut som dei burde etter mitt syn. Det vart etter kvart ganske mørkt, og eg irriterer meg over gatelykter som ikkje lyser. Eg bør kjøpe meg meir refleksutstyr, trur eg, og dessutan ei ny hovudlykt, før sommartida tek slutt og mørketida kjem for alvor.


Vinklubb oktober

Fredag kveld samla vi oss igjen, nokre av vindamene i bygda (eg trur vi var ni til bords), heime hos min tidlegare nabo. Vi fekk servert viltgryte av årets hjort, i tillegg til tre nydelege vinar. Det vart ein svært triveleg kveld med mykje prat og latter - som vanleg. Takk til ei strålande vertinne og ein kjekk gjeng!

fredag 20. oktober 2017

Ved vekeslutt

I år har vi begynt med "fagdagar" på jobb, slik at ein anten har 8, 4 eller 0 timar i eit fag på fredagane. Hittil har eg berre jobba to fredagar med 8 timar kvar, og elles har eg hatt studiefri. I dag var eg tidleg oppe og las eit par artiklar før Veslejenta stod opp (ho hadde òg fri). Deretter gjekk vi på tur i Mjeltvika med hunden, og no er vi klare for oppvarma fårikål frå i går. Eg har vore superhusmor denne veka og servert både heimelaga kjøtkaker og pannekaker - i tillegg til fårikål. Eg lagar framleis rikeleg store porsjonar, så det held ofte i to dagar. Minst. 


I går fekk eg levert ein pall med ved på døra, og i dag viste det seg at vi hadde fått eit nytt husdyr som stortrivst på toppen av vedsekkane. Han var ganske pen.

mandag 16. oktober 2017

Bok 77 2017: "Deltagende observasjon" av Katrine Fangen

Denne boka ligg litt i ytterkant av det vi har som pensum, då observasjon berre er ein av mange metodar vi kan bruke i masteroppgåvene våre. Deltagande observasjon er ein av variantane av slik observasjon, så derfor blir det svært detaljert om eit lite tema. Når det er sagt, så er denne boka lett å lese og forstå - mykje på grunn av dei mange døma frå Fangens eiga forsking. Spesielt interessant syntest eg det var å lese om korleis ho hadde forska på norske nynazistar.


søndag 15. oktober 2017

Tidleg krøkast

"Mamma, kan du lære mej å stryke skjorter?"

Mora trudde ikkje sine eigne øyrer, men ein slik førespurnad seier ein ikkje nei til. Ikkje at eg er nokon spesialist på området, men eg har no litt basiskunnskap inne. Minstemann likar godt alt som har med apparat og maskiner å gjere, og han begynte straks å utforske strykejarnet. No er han i sving med ein stabel skjorter han har fått arva frå Storegut. Eit vakkert syn!

Stigedalen revisited

Laurdag skulle vi til tettbygde strok for å handle litt, og då vart det til at vi stoppa på Stigedalen og gjekk tur der. Det vart min tredje tur på Stigedalen denne veka, men det gjorde no ingenting. Det viktigaste er å kome seg ut, trass i regn og vind!

fredag 13. oktober 2017

Pytontur på Stigedalen

I dag var planen eigentleg å gå på Keipen, men regn og vind gjorde at me heldigvis ombestemte oss. Turen gjekk i staden til "Tua", der me parkerte og gjekk innover til vegs ende (same tur som eg gjekk måndag). Det viktigaste er å få mosjon, frisk luft og kvalitetstid, ikkje å kome seg opp på høge fjell!

Då ungane var små, hadde me noko som heitte "pytontur", der me kledde oss godt og gjekk ut i ruskevêret. Spesielt Storegut hadde behov for å bli lufta kvar dag. No er han ein fredeleg fyr, men det er likevel godt å kome seg ut. Dørstokkmila er det verste, deretter blir turen ein leik.

Inne i Asbjørn-hytta

torsdag 12. oktober 2017

Bok 76 2017: "Forskningsmetoder i utdanningsvitenskap" av Edvard Befring

Nok ein gong har eg lese ei fagbok som var relativt enkelt skrive, med mykje det same innhaldet som i fleire andre pensumbøker når det gjeld metode og etikk. Det som skil denne boka frå andre eg har lese, er at den på mange måtar kan sjåast på som ei handbok i kva metodar og design ein vil/bør velje når ein skriv ei masteroppgåve. Kanskje er ikkje boka så relevant til eksamen, men den er svært inspirerande når ein tenkjer på kva ein vil skrive om. Dei eg studerer saman med som studerer på heiltid, har begynt på masteroppgåva si allereie, så for dei må dette vere meir rette tidspunktet å lese ei slik bokpå enn for oss deltidsstudentane, som er mest opptekne av å greie eksamen i desember.

tirsdag 10. oktober 2017

Bok 75 2017: "Ensomheten" av Ketil Bjørnstad

I denne romanen følgjer vi to hovudpersonar vekselvis, og dei strir med problem på kvar sin kant. Susanne bur aleine med katten sin og har eit forhold til ein gift mann, medan Oscar er skild og slit med anger og sorg over dei han har mist i livet sitt. Begge er på ein måte fangar av fortida, på kvar sin måte. I og med at dei spelar i same orkester, ligg det i lufta at dei kjem til å møtast.

Lydbokversjonen er truleg å foretrekke, for dei to personane vert skilde ved at dei ulike delane vert lese av vekselvis ei kvinne og ein mann. Slik vert dei to parallellhandlingane tydeleggjorde for lesaren.

Eg likte boka svært godt, sjølv om eg synest Bjørnstad til tider har eit noko arkaisk språk. Det eg likar, er først og fremst refleksjonane som personane har, og som eg finn interessante å dvele ved. Dei stiller til dømes spørsmål ved dei vala dei har gjort i liet, og korleis dei sjølve har rettferdiggjort desse vala for seg sjølve eller slite med skuldkjensle. Dette er spørsmål mange kan kjenne seg att i, og boka får dermed ei meir allmenn tyding enn berre å vere ei forteljing om to karakterar.

Bok 74 2017: "Innføring i pedagogisk forskningsmetode" av Thor Arnfinn Kleven m.fl.

Denne læreboka er svært innhaldsrik og nyttig for studiet eg tek. Den omhandlar både kvalitativ og kvantitativ metode, og i tillegg statistikk, etikk og vitskapsteori. Eigentleg burde eg ha lese den før alle andre pensumbøker, men det får så vere. Eg blir nok nøydd til å ta den fram att når det lid mot eksamen, men eg må seie at dette var ei bok som ikkje var så tung å lese som mykje anna eg fordjupar meg i.

Stigedalen

Måndag ettermiddag/kveld gjekk vi tur frå parkeringsplassen på Tua og innover vegen mot Movatnet. Det er ein fin og ganske lang tur, og det er avslappande å gå på grusveg når det er så vått i marka. Meir enn 16000 skritt vart det, og det gjorde godt etter ein lang dag med nasen ned i bøkene.

søndag 8. oktober 2017

Bok 73 2017: "Kvinnen med rødt hår" av Orhan Pamuk

Cem arbeider som læregut for ein brønngravar då han forelska seg djupt i ei eldre, gift og raudhåra kvinne. Dramatiske ting skjer, og hendingane pregar Cem når han reiser frå staden og tek til på eit heilt annleis liv. Då fortida innhentar han, viser det seg at alt var annleis enn han har trudd. Mot slutten forstår vi at boka vi har lese ikkje er det vi har trudd heller.

Parallelt er Cem oppteken av Ødipus, av fadermord og etikk, så boka har fleire lag enn den reine handlinga. Ein får òg eit visst innsyn i nyare tyrkisk historie og kultur.

Eg likte boka svært godt, spesielt fordi den var så uføreseieleg.



Tur til Mjeltevika

I dag fekk eg med dei to mellomste på tur i nærmiljøet, medan Minstemann var på huset og spelte saman med Naboguten.




lørdag 7. oktober 2017

Besøk hos besteforeldra

I dag hadde vi ein uvanleg treig start på dagen, som det høver på første feriedag, og så reiste vi av garde for å handle inn mat og besøke besteforeldra. Det var eit triveleg gjensyn, spesielt for Storegut, som har vore heimanfrå sidan 18. august.

fredag 6. oktober 2017

Haustferie

Storegut kom heim frå folkehøgskulen og Veslejenta kom etter kvart heim frå hybel- og selskapsliv, så no er gjengen samla for å feriere nokre dagar. Charlie har hatt ein spennande ettermiddag/kveld der folk har kome og gått utan at han har skjøna kva som skjedde. Han går frå fang til fang og storkosar seg som familiens midtpunkt.

torsdag 5. oktober 2017

Polenkveld 2017

Så var det Minstemann sin tur det skulle handle om - og alle dei andre i niande og tiande klasse som for ei tid attende reiste til Poen og Tyskland på aktiv fredsreise. Heile ni år har gått sidan Eldstejenta reiste på ein tilsvarande tur, og eg er så glad for at alle fire ungane mine har fått ei slik oppleving.

Iår var det frivillig å halde presentasjon, og heile ni elevar gjorde det, deriblant Minstemann, somsnakka om den kalde krigen. Eg filma nesten heile innlegget hans slik at besteforeldre, anna slekt og storesøslena langt vekk kan få sjå. Punlikumsmengda var ei anna då dei to eldste var i same alder.

Åtte andre elevar heldt foredrag, medan resten av elevane hadde gjort eit dskriftleg arbeid eller halde foredrag for klassen. I salen i kveldsat elevar, tidlegare elevar, foreldre, besteforeldre, elevar frå ein annan skule og foreldra deira og enda fleire, så det må ha vore avskrekkande for mange,

Etter programmet vart det sal av mat og kaffi, som vi plar ha her på bygda.



søndag 1. oktober 2017

The Kids are back

Og dermed vankar det smoothie, kaffi og godteri - og ein kjekk serie på tv. Livet, altså :)