Men solskinn kan det jo også bli...

Vi har visst ikkje hatt så mykje uteliv i snøen hittil i år, men i dag slo vi til med dei kjende og kjære snøaktivitetane våre. Først bygde ungane skihopp i bakken oppom huset, deretter var det blinkkasting på lødeveggen (som nesten skrik etter eit strøk måling no...). Det vart litt tid for Gamla å sitje ved husveggen og nyte vårsola, men veret var noko ustadig. I kveldinga gjekk eg tur med hundane, så det er blitt mykje frisk luft. Mykje kjekkare enn å sitje her og rette...

Nummer tre i svevet!

Ein tradisjon viss det er snø, er å hoppe frå garasjetaket til mormor og morfar. Det var kjekt på 70-talet òg, forresten. Som de ser, det var full vinter i Ørsta i dag. Kanskje kjem vi oss på ski i løpet av påska?

Søskenbarntreff i Ørsta

Det er ikkje så ofte vi møtest, men ungane finn fort tonen og leikar fint saman. Vi snakkar om sommarferie saman i år òg - kanskje kombinert med enda fleire søskenbarn?

Happy St Patrick's Day, everybody!

Denne kledelege hatten fekk eg tilsendt saman med eit hefte med irske songar for ei tid sidan. Bakgrunnen for dette var at ein kollega og eg var i København med elevar for tre år sidan, og på hotellet møtte vi ein lystig gjeng med eldre irske menn som hadde vore ute på byen og feira St Paddy. Vi kom i prat, og lenge etter kom altså den nemnde pakken i posten.

Og så var det attende til vinteren....

Biletet over syner minstemann etter ein hektisk utedag etterfølgt av kveldskos med popcorn og TV. Det som ligg på magen hans er ein pistol, viss du ikkje ser det. Ingenting er som frisk luft når det gjeld å bli trøytt til kvelden! Dei to eldste, gubben og eg kosa oss med "lange flate ballær". Ein fantastisk dag som lova godt for påska spesielt og våren generelt.

Så vart det snø. Og hagl. Og vind. Særemne måtte rettast, hus måtte ryddast, klede måtte vaskast, hundar måtte trenast. Feriekjensla vart noko redusert i dag tidleg, for vi har nok å stresse med i ferien òg. Eldstejenta og eg fekk tid til ein lang tur i skogen og ein kortare tur på vegen. Skritta skal teljast i ferien òg, og sykkelturane frå i går gav ikkje utteljing i det heile.

Våren er her!

Palmelaurdag var det sol frå skyfri himmel, og då passa det godt å montere opp trampolina for sesongen. Det vart òg tid til å sitje litt i solveggen og å sykle med hundane før sola gjekk ned.

Piker, vin og...mat?

Legg inneit par bilete frå vinklubben fredag som bevis: vi vart 11 til bords, og det nye temaet denne gongen var at eg hadde fått tak i nokre hefte frå Polet der ein skal fylle ut skjema for smak og lukt m.m. Viss glasa ser tomme ut, er det fordi vi heldt på å smake den første vinen då biletet vart tatt, og viss fata ser tomme ut, er det fordi maten alltid blir servert etter vinsmakinga. Då blir det ny smaksrunde, for all vin endrar karakter til mat. Kvitvinen passa best til maten etter mitt syn, og maten var god. Eg fekk heilt sansen for indisk, som eg ikkje trur eg har prøvd før. Men det var godt med ein litt frisk salat til (sukkererter, mango, kiwi, paprika m.m.) Og dei nanbrøda var berre kjempegode. Ho er ikkje så verst kokke ho der Santa Maria.

"Piker, vin og sang"

Folk på jobb reagerer med overrasking når eg fortel at vi i den vesle heimbygda mi har ein oppegåande vinklubb. Særleg viss eg nemner talet på medlemmer. I kveld er det min tur å vere vertinne, og på menyen står indisk kyllinggryte og diverse vinar frå Italia og Portugal. Internasjonalt må det vere, når 11 bygdedamer møtest. Vi starta vinklubben hausten 2000, då eg nyleg hadde flytta hit, og vi har treff om lag ein gong i månaden. Då vi starta, valde vi namnet "piker, vin og sang", men vi har ofte vitsa om at vi burde ha skifta namn til "Vinklubben Clearblue". Rykta går temmeleg fort viss ein uteblir frå klubb utan gode grunnar. Mann og barn har rømt frå huset, og eg ser fram til ein hyggeleg kveld med mat, prat og høg latter. Legg merke til hønene på bordet - dei er symbolske. Elles er ikkje borddekking mi sterkaste side - det heller.

Teacher Man

Etter eit par timar i solveggen har eg avslutta den sjølvbiografiske trilogien til Frank McCourt. Denne siste boka gir eit illustrerande bilete av high school-livet i USA, og ein får både gode råd og episodar til ettertanke. Den raudøygde fattigguten er i denne romanen blitt lærar, og mot slutten pensjonerer han seg for å få tid til å lese bøker og kanskje skrible litt i notatbøker. Det er utruleg rørande å tenkje på at han seinare mottok Pulitzerprisen for "Angela's Ashes". Og så er det rørande å lese om elevlagnader og undervisningsopplegg som tek andre retningar enn først tenkt.

Fridag

I dag har skulearbeidet fått ligge til kvelden, for veret har vore så nydeleg. Sola kjem ikkje på garden før nærare 13.00, så vi gjekk tur med bikkjene til skogsvegen, der sola kjem før 11. "Vi" var i dag hundane, nummer 3 og 4 og eg, og ungane hadde med seg syklar. Eg hadde sett i gang "maskinparken" med klede og oppvask før vi gjekk ut. Vi kom heim litt før sola kom, og då nytta eg tida til å lage ein enkel lunsj medan ungane henta fram nokre møblar vi kjøpte i fjor. Vi har eit lite hjørne mellom overbygget på oppsida og plattingen, og der var det akkurat plass til eit bord og to lette stolar. I den kråa er det lunt og fint, og vi fekk nyte livet der ei stund før det skya over. Minstemann meinte dei burde få bade i basseng i hagen, eller i alle fall få gå berrføtt, men fjella er framleis dekte av snø, så vi må ikkje bli overmodige heller. Då nummer to kom heim frå skulen, hadde vi posesuppe til middag med lovnad om vaflar etter solnedgang. Det gjeld å nyte dei augeblikka ein får når dei er der, i staden for å skulle vere superhusmor først og så gå ut. Då er det oftast for seint.

The times they are a-changing

Filmen "Cry Freedom" frå 1987 tek føre seg hendingar frå 1976 -1977, då avisredaktøren Donald Woods (Kevin Kline) vart kjend med Steve Biko (Denzel Washington), ein svart fridomskjempar/terrorist. Dei var begge oppvaksne under Apartheid i SørAfrika, og ein får eit sterkt innblikk i korleis det kvite, rike mindretalet hersa med, forfølgde og drap svarte. Sidan vi skulle lese om Sør Afrika i engelskboka, fall eg for freistinga og viste denne 2 1/2 timar lange filmen til førsteklassingane mine. Mange av dei uttrykte etterpå at det var ein god film, og dei hadde mange gode spørsmål som eg kunne svare meir eller mindre godt på. Ein av mine pedagogiske hovudtankar i år er at ein skal lære med hjartet, ikkje berre med hovudet, og eg trur den kunnskapen dei no sit med om Sør Afrika er meir verd enn det dei las i boka si. I ettertid skal vi ta fram att boka og lese omatt, og eg er allereie i gang med å finne ut meir om kva som har skjedd siste femten åra. Mellom anna vert Zuma, han som er spådd å bli Sør Afrikas neste president, kritisert fordi han ikkje slapp inn kvite journalistar på eit møte i ANC.

Leseopplæring

Då eldstejenta var to og eit halvt, kjøpte vi bokstavlotto til henne og trena seint og tidleg. Sommaren før ho begynte på skulen, tok eg henne føre meg og lærte henne å lese. Ho skulle gå i ei stor klasse, og eg var redd læraren ikkje ville få tid nok til henne. Nummer to kunne ingenting då han begynte, for eg vurderte det slik at han trengde noko å bryne seg på. Han skulle gå saman med fem andre, så han fekk rikeleg oppfølging. Det har vore så som så med leselysta til desse to, men vi hugsar godt då nummer to skulle på fotballcup ei helg og pakka med seg tolv faktabøker... Nummer tre fekk nokre bøker om bokstavar (Alf og Bett) før ho begynte på skulen, og plutseleg hadde ho lært seg sjølv å lese. No i helga oppdaga vi at minstemann, som vart fire i november, kan å lese han òg. Han las overskriftene i Dagbladet, som har store, tydelege bokstavar. Om det er trening i barnehagen som har gjort utslaget veit vi ikkje, men vi veit at nummer tre har lese høgt til han i dei "barnslege" Alf og Bett-bøkene. Ho har hatt eit skulefrøkenuttrykk sidan ho vart fødd, og det skulle ikkje forundre meg om ho endar opp som lærar, slik som mesteparten av morsslekta.

Ros og roser til bukett med tre søte småbarn

Kyrkja i bygda har ikkje noko fast opplegg for borna, men innimellom arrangerer dei kyrkjeveker, kor o.l. i ein avgrensa og hektisk periode. I dag var det tredje korøving og konsert, og i morgon skal dei delta i gudstenesta. Opplegget har vore korsong for born i 7 - 12 årsalderen, og så skulle konfirmantane vere med på arrangementet med song, musikk og dans. Vi hadde tre born i målgruppa, og dei var flinke alle tre. Eldstejenta deltok som koreograf, nummer to song i kor og spelte trommer og nummer tre song i koret. Alle tre fekk kvar si rose som takk, så det vart nesten ein bukett då dei kom rett bort til mora med rosene. Lukka var fullkomen. Det vil seie; min beste bukett er dei fire rosenknoppane mine.

Opplading til kvinnedagen

I tidlegare innlegg har eg skildra jobben min som "verdas beste". Sidan eg no har brukt hittil (er halvferdig) 30 timar på evaluering av særemne, og det i tillegg til anna arbeid siste veka, vil eg ikkje gå så hardt ut, men jammen har vi det kjekt innimellom. Å sjå film i arbeidstida er eitt av privilegia i yrket, og no har eg avslutta vising av "Kristin Lavransdatter" med avgangselevane mine. Dei hadde stor sympati med Kristin når ho vel å følgje hjartet i staden for hovudet, så og seie. Sjølv er eg blitt så gammal at eg held ein knapp på Simon Darre. Dessutan har eg alltid syntest at Undset er for sjølvhøgtideleg på kvinnene sine vegner, og at det er for mykje skam og kjensle av å ha svike nokon i bøkene hennar. Eg trur faktisk at eg var meir kritisk enn 19-åringane til denne gamle boka, men så er det noko med at menneskehjartet ikkje endrar seg, då. Eg var nok for gammal då eg las "Kransen" første gong, for den har gjort stort inntrykk på mange ungjenter. Sjølv syntest eg den var altfor pompøs, og eg hadde meir sansen for "Jenny". Filmen vart uansett eit høvande apropos til i morgon!

Impulsiv? Moi?

Småbarnsmødrer kan sjeldan karakteriserast som impulsive. Sjølv har eg kanskje ei helg eller to før sommarferien då det enno ikkje ligg inne ei framsyning, utstilling, konfirmasjon eller liknande, og alle kvardagar inneheld kjøring til fritidsaktivitetar anten for Gubben eller meg. På jobb går ein etter klokka, etter vekeplan og etter heilårsplan. Ferjene går òg etter ein plan, og denne planen har vi etter kvart lagt inn og samkjørt med alle andre ting som skal skje. I går, tysdag, var det kurs etter ordinær arbeidstid, og så sat eg resten av kvelden med evaluering av særemne så eg skulle ha nokolunde fri i dag.

Og kva skulle fridagen brukast til? Klesvasken hadde hopa seg opp sidan søndag, minstemann skulle på helsestasjonen og eldstejenta skulle på fotballtrening etter ein dag med snøholegraving (uteveke på skulen). Planen var klar, og alarmen stod på. Etter to netter med 3 timars søvn på grunn av stress såg eg fram mot ei god natts søvn då eg la meg.

Ein halvtime seinare spydde minstemann i senga.

Det høyrer med til historia at han har den vanen at han oftast ligg i senga mellom Gubben og meg. Klesvasken vart med eitt framskunda og utvida, for ikkje å snakke om helgavasken, og alle planar måtte omkalfatrast, ombookast og avlysast. I tillegg må ein no vurdere kva ein skal gjere dersom ein sjølv blir sjuk, dersom Gubben blir sjuk og dersom dei tre eldste blir sjuke. Dei skal på Reset på skidag i morgon, og så er det ballett, hip-hop og musikkskule... Og kva med fotballcupen i helga? Og korøvinga laurdag med påfølgjande konsert? Og gudstenesta søndag der ei skal synge og ei anna danse? Og Gubben, som skal jobbe heile laurdag og delvis på søndag?

Eg berre spyr...

Beautiful boy

Ein norsklærars sikraste vårteikn

28. februar var ein merkedag for mange - blant anna mine 28 norskdisiplar og meg. Då var det nemleg innleveringsfrist for særemna deira. I lengre tid har dei lese og streva med å finne stoff om det dei skulle skrive om og deretter prøvd å formulere vettuge setningar i veldisponerte oppgåver. Sjølv har eg gått rundt med ei irriterande roleg maske og leika analyseguru. 17 av dei 28 leverte før helga, og her sit eg, ikkje lenger roleg, men framleis irriterande. Kvart særemne tek om lag 1 1/2 time å lese og vurdere, og laurdag kom eg meg gjennom 7. Då var klokka 0.30. Ikkje det at eg hadde sete heile dagen - det skal eg ikkje skryte på meg - men eg sat lenge. Eg måtte ha ein TV-pause for å presentere meg for ungane, som eg ikkje hadde sett særleg til, og så måtte eg sjølvsagt lese for dei på senga. Vi held på med den første boka i serien om Anne frå Bjørkely; ei bok som fell i smak hos oss alle, sjølv om minstemann truleg ikkje forstår noko særleg i og med at der verken er bilar, båtar eller tog. Eg har ein glimrande idé til særemne, forresten: samanlikning av bøker der hovudpersonen er ei jente med raudt hår og fletter. Fram til eg får det drøymesæremnet i hende, får eg kose meg med mine 28 om hekseprosessar, fødselsdepresjon, fantasylitteratur, Ellingfilmane, Anne B Ragde, Nynne-bøkene, krimbøker, forbodne bøker, etc etc etc i det uendelege.

It's been a week since my last confession

Sist helg vart eg avslørt. Først var vi ute på tur (med kamera), så vaska vi huset, la på nystrokne dukar, tende lys og laga grønsaker med dip, og når eg då leita fram kameraet, kom det frå eldstejenta: "mamma, dette gjer du berre for å få fine bilete å legge ut på bloggen din." Orda traff merkeleg hardt. Har det blitt slik at eg bruker bloggen til å framstille meg sjølv og familien som sunne, blide og kulturelle friluftsmenneske? Har det rett og slett både bikka og klikka? Skulle eg kanskje ha lagt ut eit bilete av meg sjølv sovande framfor TV'en for å oppnå meir realisme? Og kanskje eitt av ungane framfor play station'en - gjerne medan dei slåst om kva spel dei skal halde på med? Eller det beste motivet av alle: mor som smug-åt sjokolade etter at ungane var lagde fordi ho var kvalm av for mykje stangselleri?

Nevø 2 18 år!

Gratulerer så mykje til nevø nummer 2 på Hareid, som er 18 år i dag! Det er ein av dei store merkedagane i livet, og vi håpar han har ein fin dag. Eg hugsar godt den dagen han vart fødd, for svigers kom til Kristiansand og fortalde oss det då dei kom inn på flyplassen. Eg var snar å finne ein telefonkiosk og ringde Ørsta. Nokre dagar etter kom det bilete av vedunderet i posten. Faktisk fekk eg ikkje sett den nye nevøen før han var seks veker, og det var eit stort sakn.

Ut på tur - aldri sur?

Somme dagar hadde det vore mest freistande å trekke pleddet over seg, fyre i omnen og ikkje gå ut meir enn høgst nødvendig. Finst det noko meir utidig enn å bli skjortevåt på veg frå bilen og inn på jobb, bli våt att på veg frå det eine bygget til det andre på jobb, bli våt att på veg ut i bilen, inn i barnehagen, inn i huset, ut av huset på veg til ferja att med ballettbarn og så på veg inn i huset att? Eg fyrer med ved og irriterer meg over forstyrra TV-signal i stormen. Og slik kunne eg ha halde fram resten av kvelden, hadde det ikkje vore for to par auge som ser bedande på matmora (eg reknar i alle fall med at dei gjer det bak all pelsen). Det er berre å leite fram stillongs, overtrekksbukse, strikkakufte, regnjakke, hanskar, lue, refleksvest og hovudlykt og la det stå til. Eg vurderer svømmebriller òg, forresten.

Eg bur oppunder fjell

Frionsdag igjen, og nokolunde fint å vere ute. Sola har kika fram, men vi har den ikkje meir enn halvannan time enno. Fjella er fine dei, men dei har den ulempa at dei skuggar for sola. Dei tre yngste og eg har hatt ein relativt roleg dag med klesvask, husrydding og skogstur. Ein merkar at våren snart kjem når ungane begynner å finne på morosame leikar ute og klesvasken når nye høgder. Middagen stod klar på bordet då eldstejenta kom heim frå skulen, og ein time seinare kjørte eg henne til ferja, slik at ho skulle kome seg på fotballtrening i Volda. Det er første treninga hennar der, og vi er spente på om det blir vellukka. Eldsteguten skal òg på fotballtrening, så det går slag i slag. Som vanleg.

"Drageløperen" av Khaled Hosseini

Bok nummer fem i år var eigentleg ei julegåve frå meg - til meg (saman med "Mengele Zoo"). Denne etter kvart svært godt kjende afghansk-amerikanske romanen er lettlesen og til dels melodramatisk, etter mitt syn. Ein let seg rive med i den dramatiske handlinga, men ein kan òg gisse mesteparten av det som vil skje. Uansett: som eg har nemnt før, så synest eg det er spennande å lese om andre kulturar, og som ei innføring i afghansk kultur var dette ei fin bok. Kanskje er problemet mitt at forventningane var så skyhøge etter all positiv omtale romanen har fått?

På havets bunn - og under

I dag var det open dag i den nye Eiksundtunnelen, og på mange måtar ein historisk dag for oss som bur på Søre Sunnmøre. No har vi Systa med familie på Hareid og nære band til Ulsteinvik, der vi budde i sju år, så vi set pris på å kunne reise kjappare og enklare utover - og det same gjeld vel besøk uta øyane. Nede i tunnelen var det liv og røre, og ungane fekk seg brannhjelmar, hovudlykter, refleksvestar, brus og - ikkje minst - gratis SVELER. Etter å ha gått over 9 km samanlagt (over 14000 skritt :) ) var vi hos Besta og fekk ekstra velsmakande middag. Ungane var temmeleg pudding etter den lange søndagsturen, men av same grunn kjem vi til å hugse denne historiske dagen - særleg når vi susar under havet på veg utover.

Stifunn

Laurdag skulle vi gjere nytte for oss. Det går ei rås ovanfor markane her i bygda, og den skal teoretisk sett føre til skogsvegen som går til dei gamle setrane i Brundalen. Vi har lenge hatt ein plan (dei fleste planane våre ER langsiktige) om å rydde råsa innover for småskog og velta tre, og laurdag tok vi oss ei tutle med motorsag og fem velvillige born på slep. Vi rydda eit godt stykke av råsa, men dessverre er det ein tett granskog over ein av gardane, og der er det umogleg å kome seg fram anna enn til fots. Planen var å kunne ri innover, men det blir visst eit anna år. Det òg.

Dagens anekdote

Familiens yngste har fantasi. Eg har aldri sett nokon leike så intenst med bilar, båtar og tog som han, og det er ikkje få gonger eg har sete fastklemd i ei eller anna stilling fordi eg skulle fungere som bilveg. I tillegg har han ein usynleg ven som han omtalar som "kona mi". Storebroren hadde ein usynleg ven som heitte Viggo då han var i same alder, men denne "kona", som heiter Per og bur i eit blått hus, er noko for seg sjølv. I går kveld kraup guten bak sofaen i stova og samtala med "kona". Viss vi nemner noko for han og viser interesse for ekteskapet hans, blir han fornærma. Ein gong påstod han at kona var død og huset hadde brunne opp. Vel, vel, vi får håpe han veks det av seg. I dag henta eg han i barnehagen og vi var begge stille i bilen heim - mot normalt; vi plar ha ein samtale der eg må vere bilen - som altså fortel om korleis det er å stå på parkeringsplassen heile dagen. I dag sat vi altså stille, og så begynte guten plutseleg å le. Voldsomt. Lenge. Eg måtte le med, for det var ein herleg latter, og så spurde eg kva det var som var så morosamt. "Det var kona mi," sa nummer 4. "Han fortalde at det var to tomatar som gjekk over ein veg!"

Finaste dagen

Fredag vart den finaste dagen i heile ferien, og då passa det bra at Gubben tok fri. Han leverte minsten i barnehagen og tok med seg dei tre eldste på Harpefossen, medan eg vart heime med hundane og rettebunkane mine. I Nordfjord hadde dei ikkje ferie enno, så det var få andre i bakken. Dette gjorde at ungane fekk god trening, og særleg nummer tre (på biletet) hadde stor framgang og tok trekket heilt fint aleine. Hundane og eg gjekk skogsvegen til endes her heime, og så fekk vi nyte sola i om lag ein og ein halv time i hagen. Det går mot lysare tider!

Valentine's Day

Morsdag og Valentinsdag - er det berre eit triks frå handelsstanden for å flå oss for meir pengar til unyttige gåver og blomar? For 20 år sidan hadde eg sikkert hevda det høglydt, men eg må innrømme at vakre roser og god sjokolade er hyggeleg uansett kva kapitalistiske sleipingar som har gjeve Gubben idéen. I forseinka morsdagsgåve kom han med eit par nye fjellskor, noko eg verkeleg trengde (dei gamle gjekk i oppløysing like etter jul) men som eg ikkje hadde teke meg råd til no (eg har trass alt brukt ein del pengar på meg sjølv siste tida). Skorne var akkurat passelege, høge og stive over ankelen slik eg likar og gir ingen gnagsår nokon stad. Siste par åra har det hagla med gåver som skritt-teljar, overtrekksbukse, superundertøy, magebelte til lufting av hund m.m. Eg har mobba han ein del for desse tydelege hinta om kva han synest eg bør gjere meir av, men denne gongen vart eg faktisk glad. Særleg når skorne kom i tillegg til roser og sjokolade.

Sjokolade ved reisens slutt

Siste kommentar frå dameturen til London er henta frå kjellaren på Harrods. I fjor haust var det ti år sidan den stygge ulukka i Paris der prinsesse Diana og hennar Dodi omkom. På Harrods blir det stadig tent lys for desse to, og ein kan sjå utstilt glasa dei drakk av siste kvelden og ein ring som Dodi hadde kjøpt i gåve til Diana. Som så mange andre ulukker vil også denne truleg alltid bli myteomspunnen, og Diana er for lengst blitt kanonisert i det kollektive minnet. Neddynga i melankoli vandra vi vidare på pilgrimsreisa vår - mot ein hall der dei berre sel sjokolade... Det tristaste minnet frå denne dagen vart at ei av damene la att Harrods-brownien sin på ein restaurant.

Marble Arch i solnedgang

Shoppingtips: ta undergrunnen til "Marble Arch" og gå bortover Oxford street så langt du kjem. Der er fleire undergrunnsstasjonar på denne gata, så du treng ikkje gå attende same vegen - viss du då ikkje har lyst til å sjå innom ein butikk du ikkje vart heilt ferdig i...

"Today's pie" and mash

Sentralt plassert pub

Londonturen var i høg grad ei kulinarisk reise. Ofte enda vi med italiensk, men eg hadde òg som mål å prøve den engelske spesialiteten "pie and mash". Servitøren såg litt rart på meg då eg bestilte "dagens pai" med potetmos og grønsaker - eg veit til dags dato ikkje kva "kjøt" som var inne i paien - men eg satsar på at smilet skuldast den enorme porsjonen. For ein gongs skuld greidde eg ikkje å ete opp heile porsjonen... Eg tok bilete både av maten og av pubskiltet i begge retningar slik at eg skal finne att pub'en neste gong eg er i London og får lyst på eit tradisjonelt måltid. Då skal eg passe på å vere skrubbsvolten.

National Gallery og National Portrait gallery

Tenk at vi greidde å gå gjennom begge desse fantastiske galleria på den same søndags føremiddagen! For min del er det både kjekt å gjere nye ting og gjere om att tidlegare ting, og desse galleria har eg vore innom eit par gonger før. Der er nokre favorittar blant kunstverka, og eitt av dei som vi MÅTTE sjå, var den vesle teikninga av Jane Austen som systera Cassandra har laga. Det vart nesten som ei pilgrimsreise - vi deltek alle tre meir eller mindre aktivt i "Jane Austen-klubben" på jobb, og ei av dei andre to held på med eit mellomfagsemne om Jane Austen litteratur og film. Ein av forelesarane der heldt eit foredrag på forskingsdagane i Volda i haust, og då var temaet adaptasjon av tekstane til Jane Austen. Vi fekk høyre døme på korleis Austen vart undervurdert som forfattar i samtida, og korleis bøkene er blitt oppfatta som romantiske og morosame, medan dei i samtida var nyskapande og til dels samfunnskritiske. På dametur i London passar det godt å minnast ei misforstått og undervurdert kvinne. Når Elizabeth 1 heng i fleire utgåver i naborommet på National Portrait Gallery, er lukka fullkomen.

China in London

Eg har vore mykje rundt Leicester Square og Piccadilly Circus på tidlegare Londonturar, men eg kan ikkje hugse å ha sett Chinatown. Det vart derfor prioritert denne gongen, så dermed fekk vi med oss nyttårsparade og konsertar i området rundt Chinatown og Trafalgar Square. Det var enda meir folk enn det vanlegvis er i området, og det verka som om etniske kinesarar hadde valfarta frå fleire stader for å feire det nye rotteåret.

Life is a Cabaret

No use in sitting alone in your room; come hear the music play.... Ja, vi tok dei på ordet, og stilte på Cabaret musikal laurdag kveld. Vi brukte litt tid på Leicester Square for å få tak i billettar, og plassane våre var ikkje spesielt gode, men det er så kjekt å gå på musikal at ein fort gløymer slike bagatellar. Tidlegare har eg sett "Les Misérables", "Oliver Twist" og "Phantom of the Opera" i London, og blant dei alle er "Les Misérables" favoritten. "Cabaret" er ikkje akkurat favorittmusikken min, men eg har alltid vore oppteken av jødar og nazisme - noko som saman med dekadansen i Berlin er viktige element i tematikken. Eg måtte felle ei tåre då skodespelarane liksom vart gassa i hel - noko som lovar bra med tanke på at eg skal følgje eldstejenta på aktiv fredsreise til hausten. Kontrasten mellom dei første dansescenene og avslutningsscena er utrulege, og vi var einige om at stykket tok seg opp når den politiske vinklinga fekk større fokus.

Utsikt utan innsikt

Det er berre å innrømme det: eg har høgdeskrekk. Derfor imponerte det både meg og reisevenninnene at eg gjekk like opp i Whispering Gallery laurdag - og vidare opp til Stone Gallery, som er det midterste, utvendige galleriet, 378 trappetrinn over bakken. Eg torde til og med å nyte utsikta over London derifrå. Vi var svært heldige med veret - på TV kalla dei det "unseasonable sunshine" - og utsikta vart dermed spektakulær. Dessverre hadde vi ikkje med oss kart opp, så vi er ikkje heilt sikre på kva vi har sett. Noko vi definitivt ikkje har sett, er brannen i Camden. DET ville vi nok ha hugsa. Faktisk høyrde vi ikkje noko om brann før nokon i Noreg sende ei tekstmelding søndag føremiddag.

Reiser til London i dag

Og eg gler meg....

Madcon

Vi vart fan av Tchawe i "Skal vi danse"-sesongen, og no er han i Volda. Halvparten av bygdebarna her har tatt ferja over fjorden for å gå på Madcon-konsert; deriblant våre to eldste. Dessverre så trengde dei ikkje nokon vaksne til å følgje seg.

Badenymfe

.
Her er nummer fire, som er den lukkelege eigaren av diverse båtar. Dette har medført at han helst vil bade kvar dag. Nummer ein er flink til å hjelpe til med småsøskena, og ho greier fint å vaske hår og dusje minstemann. Og som de ser, så stiller ho gjerne som stylist. Og fotograf.

Helgavasken som gjekk i vasken

Sist laurdag såg ikkje huset ut. Klesvasken, som er mi store livsoppgåve, låg i dungar i kjellaren, og det var rot og støv over alt. Rettebunkane ropte etter merksemd. MEN: sola skein så fint ute, og det var snø... Det vart Stigedalen igjen, og sjølv om sola hadde forsvunne innan vi kom dit, hadde vi ein nydeleg tur.

"To blå" av Eli Sol Vallersnes

Igjen er det ein elev som har inspirert meg til å lese ei vanskeleg bok. Eleven har særemne om svangerskap og fødslar i romanar, og det må eg seie denne boka tek føre seg. Ikkje alt i boka er lett å forstå, og noko av det verkar søkt, men her er to barselskvinner som ein både kan kjenne seg sjølv og andre att i. Noko av det mest irriterande med barselskvinner er at dei er så oppslukte av babyen at ein ikkje får augekontakt med dei, og i denne romanen er det ei slik. Ho snakkar til og med til andre gjennom babyen. Klisjéen i boka er at mannen reiser frå denne fjollete babymora - vanlegvis blir fedrene enda verre, er det ikkje slik? Uansett er det både vemodig og opprivande å lese om noko som definitivt er eit tilbakelagt stadium.

I am so tired

Unge nummer 1 har god musikksmak. For tida har ho fått sansen for Ozzy Osbourne, og det vekkjer gode minne for oss i den eldre generasjonen òg. Youtube er min favoritt - noko dei stakkars elevane mine har fått merke. Det er ingen grenser for kva ein kan karakterisere som "fagleg forsvarleg" - i alle fall ikkje i engelsk. På fredagane plar eg diske opp med eit nytt "funn" frå youtube, og i dag vart det altså Ozzy med "So tired" - ein sukkersøt ballade som ikkje heilt står i stil med imaget hans, og som er lagt inn med ein romantisk video som inneheld ein tjue år yngre Ozzy med blond hockeysveis, ballerinaer m.m. Tittelen på songen refererte til fredagsstemninga generelt, og til rettebunken min spesielt. Ikkje vits i å lure på kva ein skal finne på i helga, nei! Då får ein trøyste seg med at ungane sit på loftet og diggar Ozzy - ikkje akkurat den rollemodellen ein kunne drøyme om, men FOR ei stemme!